Kronika Novus Ordo

Z cyklu: dokumenty niekompatybilne z posoborowiem - Iam vos omnes

2012-01-24T09:34:00.005+01:00

bł. Pius IX
Iam vos omnes

List apostolski do wszystkich protestantów i innych niekatolików z okazji zbliżających się obrad Soboru Watykańskiego I.

Już wszyscy (Iam vos omnes) wiecie, żeśmy, wyniesieni bez żadnych zasług na tę katedrę św. Piotra, otrzymali od samego Chrystusa Pana obowiązek rządzenia całym Kościołem katolickim i troski o niego. Uznaliśmy też za stosowne, aby wezwać do siebie wszystkich Naszych czcigodnych braci w biskupstwie z całego świata celem odbycia Soboru Powszechnego w nadchodzącym roku. Wraz z tymi Naszymi czcigodnymi braćmi, wezwanymi do udziału w Naszych troskach, zamierzamy podjąć wszelkie wysiłki, które okażą się stosowne i niezbędne zarówno dla rozproszenia tak wielkich ciemności błędów, które z ogromną szkodą dla dusz powszechnie występują i zwyciężają, jak też dla nieustannego umacniania i powiększania wśród ludu chrześcijańskiego — powierzonego Naszej pieczy — królestwa wiary, sprawiedliwości i prawdziwego Bożego pokoju.

Pokładając głęboką ufność w mocnych i upragnionych więzach jedności, które w przedziwny sposób łączą Nas i tę Stolicę Apostolską z Naszymi czcigodnymi braćmi, którzy przez cały czas Naszego pontyfikatu dawali Nam dobitne świadectwa wierności, miłości i posłuszeństwa względem Nas i tej Stolicy Apostolskiej, mamy nadzieję, że podobnie jak w minionych stuleciach inne Sobory, tak samo obecnie ten Sobór Powszechny, przez Nas wyznaczony, przyniesie — mocą łaski Bożej — obfite i radosne owoce na większą chwałę Bożą i dla wiecznego zbawienia ludzi.

Umocnieni tą nadzieją, ożywieni zaś i pociągnięci przez miłość Pana Naszego Jezusa Chrystusa, który oddał swe życie za zbawienie całego rodzaju ludzkiego, czujemy się w obowiązku, aby z okazji tego nadchodzącego Soboru Powszechnego, skierować Nasze ojcowskie i apostolskie słowa do tych wszystkich, którzy uznają tegoż Naszego Pana, Jezusa Chrystusa za Zbawiciela i noszą chwalebne imię chrześcijan, lecz nie wyznają prawdziwej wiary Chrystusowej, ani nie należą do wspólnoty Kościoła katolickiego. W tym celu z całą mocą i zapałem napominamy ich, zachęcamy i błagamy, aby poważnie rozważyli i wzięli pod uwagę, czy droga, którą postępują, została im wskazana przez samego Chrystusa Pana i czy wiedzie ona do życia wiecznego.

Nikt zaś nie może zaprzeczać, ani wątpić, że sam Chrystus Pan zbudował na ziemi swój jedyny Kościół oparty na św. Piotrze, aby wszystkie pokolenia rodzaju ludzkiego mogły otrzymać owoce Jego odkupienia. Kościół ten jest jeden, święty, katolicki i apostolski. Kościołowi temu Chrystus udzielił pełni niezbędnej władzy, aby strzegł nienaruszalnie całego depozytu wiary, a wszystkim ludom, plemionom i narodom przekazywana była ta sama wiara. Chrystus polecił także, aby przez chrzest Kościół włączał wszystkich ludzi do Jego mistycznego ciała, aby w nim na zawsze byli zachowani, wzrastając w nowym życiu łaski, bez której nikt zgoła nie może wysłużyć sobie i osiągnąć życia wiecznego. Dlatego też ten Kościół, który stanowi mistyczne Ciało Chrystusa, będzie zawsze trwał, rozwijając się niezmiennie i niewzruszenie w swej własnej naturze aż do końca czasów, przynosząc wszystkim swym członkom niezbędne środki zbawienia.

Ktokolwiek zaś zwróci uwagę i pilnie rozważy warunki, w jakich znajdują się różne wzajemnie podzielone wspólnoty religijne oddzielone od Kościoła katolickiego, który od czasów Chrystusa Pana i Jego Apostołów zawsze był kierowany przez prawowitych pasterzy, a obecnie również sprawuje swą boską władzę, posiadaną od Pana Boga, ten łatwo się przekona, że żadna z tych wspólnot religijnych, ani nawet wszystkie brane łącznie, nie tworzą i nie stanowią w żadnym razie tego jednego Kościoła katolickiego, który został założony, ustanowiony i powołany do istnienia przez Naszego Pana Jezusa Chrystusa. Ponadto nie można nawet mówić, że te wspólnoty są czy to członkami, czy też częściami tegoż Kościoła, ponieważ w sposób widoczny są odłączone od jedności katolickiej.

Skoro zaś tego rodzaju wspólnotom brakuje żywego autorytetu ustanowionego przez Boga, który naucza ludzi przede wszystkim zasad wiary i norm moralności, kieruje nimi i rządzi we wszystkich sprawach, które dotyczą wiecznego zbawienia, dlatego wspólnoty owe ciągle zmieniają swe poglądy, a zmienność ta i brak stałości jest czymś nieuniknionym. Każdy może z łatwością zrozumieć oraz jasno i otwarcie poznać, że różnią się one w tej kwestii od Kościoła założonego przez Chrystusa Pana, w którym prawda musi trwać nienaruszona i nigdy nie podlega żadnym zmianom, jako depozyt powierzony temu Kościołowi do wiernego zachowywania. W tym celu Kościołowi została wieczyście przyobiecana opieka i wparcie Ducha Świętego. Nikt zaś nie może być nieświadomy, że z powodu tak wielkiego zróżnicowania nauk rodzą się także rozłamy społeczne, a z nich biorą początek niezliczone wspólnoty i sekty, które ciągle się mnożą na tym większą szkodę wiary chrześcijańskiej i porządku świeckiego.

Stwierdziwszy zaś, że religia stanowi fundament ludzkiej społeczności, każdy musi też stwierdzić i uznać jak wielkie oddziaływanie ma w społeczeństwie tak wielka różnorodność zasad i wspólnot religijnych, które się wzajemnie zwalczają, i jak dalece zaprzeczanie autorytetowi ustanowionemu przez Boga dla kierowania poglądami, zarówno w życiu prywatnym, jak i publicznym, wiedzie, wspiera i rozwija nieszczęśliwe skutki i zamieszanie, które .dotykają w okropny sposób niemalże każdego człowieka.

Z tych racji ci wszyscy, „którzy nie trwają w jedności i prawdzie z Kościołem katolickim" [1], niech skorzystają z okazji, gdy Kościół katolicki, do którego należeli ich przodkowie, na tym Soborze da nowe świadectwo swej głębokiej jedności i niezwyciężonej żywotności, i niech pójdą za wezwaniem swych serc, aby wydobyć się ze stanu, w którym nie mogą być spokojni co do własnego zbawienia. Niech nie ustają w zanoszeniu do Boga miłosiernego gorących modlitw, aby rozbił mury podziałów i rozwiał zasłony błędów, przywracając ich do Świętej Matki Kościoła, w którym ich przodkowie żywili się na zbawiennych pastwiskach żywota, w którym jedynie zachowana i przekazywana jest nienaruszona nauka Jezusa Chrystusa, i w którym udzielane są tajemnice łaski niebieskiej.

My zatem, mocą najwyższego urzędu Naszej posługi apostolskiej, udzielonej nam przez samego Chrystusa Pana, starając się pilnie wypełnić wszystkie obowiązki dobrego pasterza, aby kierować się i obejmować ojcowską miłością wszystkich ludzi żyjących na całej ziemi, adresujemy ten Nasz list do wszystkich chrześcijan od Nas odłączonych, ciągle ich zachęcając i błagając, aby pospieszyli z powrotem do jedynej owczarni Chrystusowej. Z całego serca pragniemy ich zbawienia w Jezusie Chrystusie, obawiając się odpłaty od Naszego Sędziego, gdybyśmy poniechali, w tym Co do Nas należy, jakiejkolwiek możności ukazania im i przygotowania drogi do osiągnięcia wiecznego zbawienia.

W każdej Naszej modlitwie i prośbie wraz z dziękczynieniem nigdy nie ustaniemy, aby w dzień i w nocy pokornie prosić dla nich u wiecznego Pasterza dusz o niebiańskie światło i obfitość łask. Skoro zaś bez żadnych zasług pełnimy obowiązki Jego wikariusza tu na ziemi, dlatego z wyciągniętymi ramionami gorąco oczekujemy powrotu błądzących synów na łono Kościoła katolickiego, aby móc przyjąć ich do niebiańskiego domu Ojca i ubogacić ich Jego niewyczerpanymi skarbami. Upragniony zaś powrót do prawdy i jedności z Kościołem katolickim jest podstawą nie tylko zbawienia jednostek, ale także całej społeczności chrześcijańskiej i świat nie będzie mógł się cieszyć prawdziwym pokojem, dopóki nie nastanie jedna owczarnia i jeden pasterz.

Dan w Rzymie, u św. Piotra, dnia 13 września 1868 roku, Naszego Pontyfikatu roku 23.

[1] Św. Augustyn, List 61, [w:] Migne, Patrologia Latina, t. 33, k. 228.

U neonów nic nowego

2012-01-20T12:27:00.007+01:00

Jak się można było spodziewać, neokatechumenat nie uzyskał zatwierdzenia swoich nadużyć popełnianych podczas Mszy świętych. Mons. Józef Clemens odczytał jedynie dekret Papieskiej Rady ds. Świeckich zatwierdzający wspólnotowe celebracje pozaeucharystyczne (pokutne, etapowe, konwiwencje, etc.), opisane w Dyrektorium Katechetycznym Drogi Neokatechumenalnej i nieuregulowane księgami i przepisami liturgicznymi Kościoła. Oprócz tego Ojciec święty wygłosił adres do publiczności, którego robocze tłumaczenie przedstawiam poniżej (...)

Obawiam się tylko, że wspomniany dekret zawiśnie wkrótce na głównej stronie neokatechumenatu i będzie służył do wmawiania wszystkim "no przecież liturgię mamy zatwierdzoną..."

Aktualizacja: 20-01-2012 14:00

tłumaczenia na kolanie słów papieża z dzisiejszej audiencji

Jakiś czas temu dano mi do przeczytania dekret zatwierdzający obrzędy z "Dyrektorium katechetyczego Drogi Neokatechumenalnej", które nie są obrzędami ściśle liturgicznymi, ale są częścią drogi wzrostu w wierze. Jest to kolejny element, który wskazuje, z jaką starannością Kościół towarzyszy wam w rozeznawaniu tego, co stanowi wasze bogactwo, mając także na względzie komunię i harmonię całości Ciała Kościoła.

To daje mi okazję do krótkiej refleksji nad wartością liturgii. Sobór Watykański II określa ją jako dzieło Chrystusa-Kapłana i Jego Ciała, którym jest Kościół (por. KL, 7). Na pierwszy rzut oka może się to wydawać dziwne, bo wydaje się, że dzieło Chrystusa wyznaczają historyczne zbawcze czyny Jezusa, Jego męki, śmierci i zmartwychwstania. W jakim sensie, to liturgia jest dziełem Chrystusa? Męka, Śmierć i Zmartwychwstanie Jezusa są nie tylko wydarzeniami historycznymi, gdyby dotrzeć i wniknąć w historię, ale także poza nią są zawsze obecne w sercu Chrystusa. W liturgii Kościoła jest żywa obecność zmartwychwstałego Chrystusa, która uobecnia i uskutecznia dla nas to samo Misterium Paschalne, dla naszego zbawienia wprowadza nas w ten akt oddania, że jego serce jest zawsze obecne i daje nam udział w tajemnicy paschalnej. To dzieło Pana Jezusa, który jest prawdziwą treścią liturgii, wchodząc w obecność tajemnicy paschalnej, jest również dziełem Kościoła, który, jak jego ciało, jest niepowtarzalną jednością z CHrystusem - Totus Christus caput et corpus, jak mówi św. Augustyn. Poprzez celebrację sakramentów Chrystus zanurza nas w tajemnicę paschalną abyśmy mogli przejść ze śmierci do życia, z grzechu w nowe życie w Chrystusie.

Dotyczy to szczególnie Eucharystii, która oprócz tego że jest szczytem życia chrześcijańskiego, jest także kamieniem węgielnym do odkrycia jego sensu, do czego dąży neokatechumenat. Jak macie zapisane w Statucie, "Eucharystia jest niezbędna dla Neokatechumenatu, jako katechumenatu pochrzcielnego małych współnot wspólnot" (art. 13 § 1). I właśnie po to, , aby ułatwić zbliżenie się do bogactwa życia sakramentalnego ludziom, którzy odeszli od Kościoła, lub nie otrzymali wcześniej odpowiedzniej katechizacji, Droga Neokatechumenalna może odprawiać niedzielne Eucharystie w małych wspólnotach, po pierwszych nieszporach niedzieli, zgodnie z zarządzeniami biskupa diecezjalnego (por. Statut, art. 13 § 2).
Ale każda celebracja Eucharystyczna jest działaniem jednego Kościoła Chrystusowego i dlatego z zasady jest otwarta dla wszystkich tych, którzy należą do tego Kościoła. Ten publiczny charakter Najświętszej Eucharystii wyraża się w fakcie, że każda celebracja Mszy Świętej jest ostatecznie zarządzana przez biskupa jako członka Kolegium Biskupów, odpowiedzialnego za Kościół partykularny lokalny (por. Sobór Watykański II, Konstytucja dogmatyczna o Kościele, 26).
Obrzędy celebrowane w małych wspólnotach, regulowane przez przepisy ksiąg liturgicznych, które powinny być wiernie przestrzegane, zgodnie ze szczegółowymi rozporądzeniami zapisanymi w Statucie Drogi, mają za zadanie pomóc tym, którzy przechodzą Drogą Neokatechumenalną, aby otrzymać łaski? Aby został włączonymi w zbawczą tajemnicę Chrystusa, który pozwala, aby chrześcijańskie świadectwo mogło rónież nabrać cech radykalnych.
Jednocześnie, stopniowy wzrost w wierze poszczególnych osób jak i małych wspólnot powinien wspierać ich integrację w życie Kościoła, tej większej wspólnoty, to jest parafialnych celebracji liturgicznych, w których i dla których realizowany jest neokatechumenat (por. Statut, art . 6), w zwyczajnej formie liturgii. Mimo to, że Droga jest ważne, nie wolno się separować od wspólnoty parafialnej gdyż to w celebracji wspólnotowej Eucharystii jest prawdziwe miejsce jedność nas wszystkich, gdzie Pan obejmuje nas w różnych poziomach naszej duchowej dojrzałości i jednoczy nas w jeden chleb, czyniąc nas jednym ciałem (por. 1 Kor 10,16).

Aktualizacja: 20-01-2012 17:00

Bp Kiernikowski na swoim blogu napisał, że w Watykanie "Konkregacja dla spraw Kultu i Sakramentów" zatwierdziła... Dyrektorium Liturgiczne :-) Żal nam Ekscelencji, bo pewnie też uwierzył w samosprawdzającą się przepowiednię NeoCentrali, a tu tym razem znowu kicha! Jednocześnie przypominamy, że nie ma "Kongregacji dla spraw Kultu i Sakramentów", tylko co najwyżej "Kongregacja Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów", ale ona nie zajmuje się nieliturgiczną, wewnątrzorganizacyjną obrzędowością świecką.

Episkopat Polski ostrzega przed naukami ks. Natanka

2012-01-17T09:31:00.002+01:00

Oświadczenie Rady Stałej Konferencji Episkopatu Polski w sprawie ks. Piotra Natanka i jego zwolenników

Rada Stała, w oparciu o analizę sytuacji dotyczącej działalności suspendowanego ks. Piotra Natanka, stanowczo przestrzega katolików przed gromadzeniem się wokół jego osoby i popierania głoszonych przez niego idei. Mimo wyraźnego zakazu biskupa miejsca i nałożonej kary kanonicznej, ks. Natanek nie zaprzestał niestety swojej działalności. Rada zwraca uwagę, że Msze św. sprawowane przez suspendowanego kapłana są niegodziwe i świętokradzkie, a udzielane rozgrzeszenia – nieważne.

Rada Stała Episkopatu Polski po raz kolejny stanowczo przestrzega też katolików przed błędnym nauczaniem tego duchownego i prosi wiernych, by nie korzystali z posługi duszpasterskiej ks. Natanka, nie kierowali się jego nauką, nie wierzyli w jego bezpodstawne zapewnienia o jej zgodności z nauczaniem papieży i biskupów oraz nie przystępowali do tworzonych przez niego grup.

Osoby współpracujące z suspendowanym ks. Piotrem Natankiem przyczyniają się do rozłamu wspólnoty wierzących. Współdziałając w niszczeniu jedności Kościoła, popełniają grzech, z którego mają obowiązek oczyścić się w sakramencie pokuty. Warunkiem natomiast otrzymania rozgrzeszenia jest odstąpienie od wspierania rozłamu w Kościele i gotowość naprawienia wyrządzonego zła.

Członkowie Rady Stałej
Konferencji Episkopatu Polski

Przydałoby się jeszcze, aby KEP oprócz syntetycznej anatemy przygotował dossier z objaśnieniem najpoważniejszych uchybień dyscyplinarnych i doktrynalnych występujących w nauczaniu ks. Natanka. Pomogłoby to bardzo tak jemu jak i wiernym, którzy go popierają, a przede wszystkim sprowokowało wiele osób do zainteresowania się urzędowym nauczaniem Kościoła katolickiego.

Drodzy Czytelnicy - anonimy wyrzucamy do kosza!

2012-01-15T17:10:00.002+01:00

Kolejny raz pragniemy przypomnieć, że kierowana do nas e-mailowo korespondencja niepodpisana imieniem i nazwiskiem, bądź podpisana "pseudonimem artystycznym" jest przez nas traktowana podobnie, jak ogłoszenia o przedłużaniu organów płciowych, informacje o otrzymaniu spadku w Nigerii tudzież oferty zakupu podrób zegarków czy pigułek na potencję - czyli ląduje w koszu na śmieci bez wnikania w treść nieraz sążnistego i wartego odpowiedzi elaboratu.

Na korespondencję podpisaną imieniem i nazwiskiem z reguły odpowiadamy - bądź to na łamach Kroniki - bądź to poprzez email, również podpisując się imieniem i nazwiskiem.

Zawsze szanujemy decyzję autora listu o zastrzeżeniu swoich danych osobowych (imię i nazwisko, inicjały, adres email) wyłącznie do naszej wiadomości - jeśli wyraził takie życzenie.

Redakcja

Przewodnik Katolicki radzi: nie nawracaj się!

2012-01-15T14:29:00.002+01:00

Wszystko mi opadło czytając to:

Przewodnik Katolicki 35/2010 » Ksiądz odpowiada » Konwersja
autor: ks. Jan Glapiak

Zostałam ochrzczona w Kościele prawosławnym w Rosji. Teraz mieszkam w Polsce. Mam narzeczonego, który jest katolikiem. Razem z nim uczęszczam na niedzielną Mszę św. do kościoła katolickiego. Pragniemy wziąć ślub kościelny, a potem dzieci ochrzcić i wychować po katolicku. Dlatego zastanawiam się także nad oficjalnym wstąpieniem do Kościoła katolickiego.

Nadia

Najpierw trzeba zaznaczyć, że nie ma konieczności, aby Pani zmieniała swoją wiarę. Jest przecież możliwy ślub kościelny osoby wyznania katolickiego z osobą wyznania prawosławnego. Poza tym prawosławni, jeśli są do tego odpowiednio dysponowani, mogą przystępować do sakramentów: pojednania, Eucharystii, namaszczenia chorych także w Kościele katolickim. (...)

Z powyższego wynikają fundamentalne zasady teologii posoborowej:

1) Osoba ochrzczona nie musi się nawracać do Kościoła, aby osiągnąć zbawienie wieeczne

2) Osoba ekskomunikowana i przywiązana do grzechu śmiertelnego (schizmy) może uzyskać rozgrzeszenie

3) Osoba ekskomunikowana jako schizmatyk i pozbawiona łaski uświęcającej może godnie przyjmować Komunię świętą oraz sakrament namaszczenia chorych

Ojcowie soborowi, zahaczacie o groteskowość!

2012-01-13T21:20:00.002+01:00

I kolejny list do redakcji:

Witam.Czasem zaglądam na portal Novus Ordo i muszę przyznać,że niektóre newsy czy tez zdjęcia potrafią mnie mocno zaskoczyć - ba - nawet zaszokować. Ale w zaden sposób nie jestem w stanie zgodzic sie z powrotem do dawnej Tradycji Kościoła Rzym.-Kat.Zupełnie nie wyobrażam sobie sprawowania liturgii w dawnym rycie - przecież to jest przegięcie w drugą stronę.Nie wracajmy do archaizmu w Kościele bo on i tak juz traci swoich członków.Nie jestem zwolennikiem pseudo-liturgii sprawowanej np.przez ,,neonów,, czy też mocno kontrowersyjnych poczynań niektórych duchownych,ale obrzędy sprzed Vaticanum II tez uważam za niestosowne,żeby nie powiedzieć zahaczające o groteskowość.

(adres email do wiadomości redakcji)

Szanowny panie,

Ma pan pecha - Ojciec święty nie dość, że wraca do tego "archaizmu" to jeszcze stwierdza wbrew propagandzie, którą futrowano nas przez lata, że te obrzędy nigdy nie były zabronione! Więc zauważam u pana jakiś dysonans poznawczy, ale to z czasem powinno przejść.
Kościół "traci swoich członków"? Jak to? A gdzie Nowa Wiosna? Gdzie odrodzenie, moralne i duchowe? Gdzie te nowe powołania kapłańskie i zakonne? Gdzie te tłumy "partycypujących aktuozalnie"?
Z drugiej strony proszę mi wyjaśnić pewną kwestię - dlaczego np. we Francji na "archaizmy" przychodzą masowo rodziny z małymi dziećmi wypełniając szczelnie kościoły a nawet stojąc na placach przed kościołami, jeśli katolicki biskup miejsca woli zamknąć kościół niż pozwolić, aby w nim - o zgrozo - odprawiono Mszę świętą, a na "Msze w formie zwyczajnej" przychodzi kilka osób, najczęściej w podeszłym wieku?
Na koniec proszę zauważyć, że te według pana "niestosowne" i "zahaczające o groteskowość" obrzędy wychowały przez wieki legiony błogosławionych i świętych, a święci którzy mieli pecha dożyć czasów posoborowej zawieruchy odmawiali porzucenia tych "archaizmów" i obstawali twardo przy ich celebracji - że wspomnę choćby św. Józef M. Escriva de Baaguera czy św. Piusa z Pietrelciny. Proszę zacząć oceniać po owocach. Owocem atrapy paschału może być tylko atrapa wiary. Owocem nieposłuszeństwa liturgicznego może być tylko nieposłuszeństwo duchowe. Owocem niewierności doktrynalnej może być jedynie ucieczka od Matki naszej, Kościoła katolickiego.

Lektor - protektor

2012-01-13T20:59:00.004+01:00

Z redakcyjnej poczty, zachowaliśmy pisownię oryginalną:

Króluj nam Chryste

Musze państwu wyznać że jestem zdruzgotany jako Katolik pastwą waszej kroniki przecież to wy jesteście heretykami to wy dożycie do rozbicia kościoła jestem Lektorem w mojej rodzimej parafii notabene obrażacie cześć bł. Jana Pawła II choćby w miejscach gdzie twierdziliście że kult publiczny przed beatyfikacją jest nie dozwolony z czym się zgadzam ale nie uważam że kultem publicznym jest zamieszczenie figury w ołtarzu wole być nauczany przez heretyków niż taką bandycką organizacje aha jeszcze na koniec chlałbym poruszyć temat obrażania bp. Pawła Cieślika i wykładowcy teologi moralnej oraz proboszcza parafii w pobliskim mi Wałczu jak można nazwać sie katolicką organizacją i rugać publicznie bp?

(adres email do wiadomości redakcji)

Szanowny panie Lektorze

Jestem zdumiony czytając, iż nasza praca polegająca głównie na domaganiu się, aby w Kościele zaczęto wreszcie przestrzegać prawa, aby Msze święte były celebrowane nabożnie, aby duchowieństwo przestało pajacować - że to wszystko jest, jak pan napisał "dożeniem do rozbicia kościoła".
Ma pan rację, wystawienie w ołtarzu czyjejś figury nie jest kultem publicznym. Po prostu "pan minister z Irenką przechodzili z tragarzami", nie było gdzie indziej miejsca, to postawili na ołtarzu. Proszę zatem uprzejmie o wyjaśnienie jaka jest według pana definicja kultu publicznego? Całowanie posągu po stopach? Obnoszenie w lektyce po transepcie? Cięcie wyrzynarką na relikwie?
Nie jesteśmy żadną organizacją, a tym bardziej bandycką. Pomijam już taki drobny szczegół, że jest to oszczerstwo z pańskiej strony, jak rozumiem wypływające z pańskiej pokory i miłości bliźniego. Pańska wola pobierania nauk katechizmowych u heretyków też jest cokolwiek znamienna.
Zastanawiająca jest również pańska bezkrytyczna postawa obronna bpa Cieślika i proboszcza z Wałcza, którzy odstawiają manianę liturgiczną, zamiast dawać kapłanom i wiernym wzór. Jeśli biskupi i kapłani mają za nic piękno, godność i autentyzm liturgii, to wszystkie inne wodotryski nie mają znaczenia.

Katolicy bez kalorii

2012-01-13T15:50:00.003+01:00

Polecamy lekturę akukumenicznej laurki z Wisły zamieszczonej w Przewodniku Katolickim, a której czytamy m.in.

W Wiśle jest czternaście kościołów różnych wyznań. Nie ma takiego drugiego miejsca w Polsce, w którym tak mały obszar zamieszkują wierni tylu wyznań.

(...)

Ekumenizm? Tolerancja? Dlaczego te słowa właściwie tu się nie pojawiają? Bo nie trzeba akcentować tego, co jest codziennością. Małżonkowie podkreślają różnorodność wyznaniową tego miejsca. Większość w Wiśle stanowią ewangelicy, są też katolicy, świadkowie Jehowy, zielonoświątkowcy, adwentyści dnia siódmego, chrześcijanie baptyści. W mieście jest czternaście kościołów różnych wyznań.

(...)

– W niedzielę na godz. 9.00 katolicy idą na Mszę św. do filii kościoła parafialnego z Wisły Nowej Osady. Gdy wracają, po drodze spotykają ewangelików, którzy swoje nabożeństwo mają o 10.15 – wymienia Dariusz. Według Urbańskich każdy jest w swojej wierze z dziada pradziada i nie ma potrzeby tego zmieniać.

(...)

Gdy się poznali, Dariusz nie od początku wiedział, że jego wybranka jest ewangeliczką. Małgorzata często mówiła, że w niedzielę chodzi z mamą do kościoła, on jednak nie skojarzył, że do ewangelickiego. Małgorzata nie dowierzała natomiast, że skoro pochodzi z Wisły, to przyszły mąż nie domyślił się, że jest ewangeliczką. W końcu do dzisiaj stanowią oni większość w tej miejscowości. – Mieliśmy wtedy po 24 lata i nie zamierzaliśmy nigdy przeciągać na swoją stronę drugiej osoby, swoją wiarę traktowaliśmy poważnie i nie chcieliśmy niczego zmieniać – opowiadają małżonkowie.

(...)

Daria w szkole miała kolegów i koleżanki różnych wyznań. Często była jedyną katoliczką w gronie przyjaciół, ale nigdy nie czuła się gorzej z tego powodu. – Czy miałaś w dzieciństwie lub gdy dorastałaś jakieś wątpliwości dotyczące wiary z powodu wielości i różnorodności wyznań albo tego, że tata jest katolikiem, a mama ewangeliczką? – pytam Darię. W odpowiedzi słyszę, że dorastanie w środowisku ekumenicznym uczyniło z niej osobę tolerancyjną i otwartą. Małżonkowie często wspólnie uczęszczają do swoich kościołów. W zeszłorocznym nabożeństwie wigilijnym uczestniczyli razem w kościele ewangelickim, a w drugi dzień świąt udali się razem do kościoła katolickiego. Najważniejsze, że spotkanie z Jezusem mogą przeżywać wspólnie, co jest dla nich bardzo ważne. – Nie myśleliśmy nigdy o doktrynach czy dogmatach, które dzielą nasze wyznania. Kochamy się i szanujemy nawzajem. Bóg jest jeden, dlatego chcemy razem przeżywać tak ważne wydarzenie, jak spotkanie z Nim – podkreślają.

Drodzy czytelnicy - jak widać nie trzeba się już nawracać. Możecie nawet wstąpić do Świadków Jehowy. Najważniejsze, żebyście byli dla siebie dobrzy i tolerancyjni. Żebyście mogli wspólnie przeżywać "spotkanie z Jezusem". Żebyście nie zadawali trudnych pytań. Żebyście nie myśleli o "doktrynach i dogmatach", bo przecież to może zaszkodzić waszemu małżeństwu, które jest przecież ważniejsze niż jakieś tam katolickie duperele typu "poza Kościołem nie ma zbawienia". "Każdy jest w swojej wierze od dziada pradziada i nie ma potrzeby tego zmieniać"! Nie próbujcie nigdy "przeciągać na swoją stronę drugiej osoby", bo przecież "swoją wiarę traktujecie poważnie" (tu należy się nagroda Złotego Gienka za brak logiki). Chodźcie sobie na "spotkania z Jezusem" tam, gdzie wam najwygodniej - do kościoła, do zboru, gdziekolwiek.

Jeśli to nie jest opis apostazji, to ja już nie wiem, co należałoby jeszcze wymyślić...

O diakonie, który woli być nauczany przez "heretyka"

2012-01-13T15:12:00.008+01:00

z redakcyjnej poczty:

Szczęść Boże!
Czuję się zobowiązany, aby wyrazić pogląd, że wolę być nauczany przez
"heretyka", który traktuje mnie poważnie, niż być nauczany przez Pana
(Panią, nie wiem kim jest redaktor) Redaktora, obrażającego mnie katolika,
moich współbraci i pasterzy. Jak to mawia mój były biskup diecezjalny abp
Alfons Nossol (domyślam się że nielubiany przez czcigodnego Redaktora):
Prawdę należy czynić w miłości. U Was tej prawdy coś mało, a miłości w ogóle nie
widać. Wolę więc słuchać ks. Niemca, bo mimo, że nie trwa w Kościele
katolickim, to jednak mam wrażenie, ma więcej do czynienia z Chrystusem niż
osoby utożsamiające się z blogiem novus ordo.

Z wyrazami szacunku
dk. (...)
(dane do wiadomości redakcji, z zakazem publikowania danych personalnych,
oraz danych wskazujących na konkretną osobę, w tym inicjałów).

Dziękujemy za otrzymaną korespondencję. Spieszę z wyjaśnieniami:

1) Kościół od zawsze nauczał, że Szatan, który jest ojcem nieposłuszeństwa, kłamstwa, odszczepieństwa i herezji zawsze traktuje swoich słuchaczy bardzo poważnie. Ba, nawet doskonale zna Pismo Święte i głosząc je z ambony potrafi umiejętnie dobierać cytaty, por. chociażby sytuację opisaną w Mt 4:1n.
2) Chciałbym przypomnieć, że pastor Niemiec NIE jest żadnym księdzem. Jest zwykłym etatowym pracownikiem wynajętym do wykładania "po swojemu" (czy istnieje jakiś luterański katechizm lub inne urzędowe pisma egzegetyczne?) zapisów Pisma Świętego oraz do symulowania sakramentów (np. symulowania sakramentu Eucharystii). Zakładając, że pan Niemiec jest ważnie ochrczony, a więc podlega pod przepisy Kodeksu Prawa Kanonicznego, nie muszę chyba przypominać, jakie sankcje KPK przewiduje za symulowanie sakramentów, że nie wspomnę o sankcjach za herezję.
3) Pastor Niemiec nie jest "heretykiem", tylko heretykiem. Takim bez cudzysłowu. Definicję herezji znajdzie Diakon w KPK 751.
4) Jakże mam nie lubić i nie szanować abpa Alfonsa Nossola, skoro przez bez mała 20 lat byłem jego podwładnym, jako mieszkaniec Bytomia. No ale Diakon oczywiście zna lepiej moje poglądy, więc pewnie ma rację.
5) Obowiązek każdego katolika, obowiązek głoszenia prawdy wynika z miłości bliźniego. W końcu każdego z nas Pan Bóg na Sądzie rozliczy za tych, których spotkaliśmy pobitych i ograbionych duchowo na swej drodze, a nie pomogliśmy im w duchowej rekonwalescencji. Jaką "prawdę" będzie głosił nie posiadający misji kanonicznej od biskupa pan Niemiec? Czy będzie mówić okrągłymi zdaniami o "jedności w różnorodności", aby wszystkim było miło?
6) Jak już wspominałem, Kodeks Prawa Kanonicznego wyraźnie zakazuje głoszenia kazań przez osoby świeckie. Pastor Niemiec nie posiada święceń diakonatu, więc jest osobą świecką. Dopuszczając taką osobę do głoszenia kazania celebrans (nie ważne jakiej rangi) daje czytelny sygnał Ojcu świętemu: NIE BĘDĘ CI SŁUŻYŁ, a do diakonów przygotowujących się do kapłaństwa pójdzie czytelny sygnał: CHŁOPAKI, TEN CAŁY KODEKS TO PIC NA WODĘ. NIE PRZEJMUJCIE SIĘ NIM.

W liście św. Pawła do Efezjan, na którym najprawdopodobniej wzorował się Abp Alfons Nossol czytamy:

On ustanowił jednych apostołami, innych prorokami, innych ewangelistami, innych pasterzami i nauczycielami dla przysposobienia świętych do wykonywania posługi, celem budowania Ciała Chrystusowego, aż dojdziemy wszyscy razem do jedności wiary i pełnego poznania Syna Bożego, do człowieka doskonałego, do miary wielkości według Pełni Chrystusa. [Chodzi o to], abyśmy już nie byli dziećmi, którymi miotają fale i porusza każdy powiew nauki, na skutek oszustwa ze strony ludzi i przebiegłości w sprowadzaniu na manowce fałszu. Natomiast żyjąc prawdziwie w miłości sprawmy, by wszystko rosło ku Temu, który jest Głową - ku Chrystusowi. Z Niego całe Ciało - zespalane i utrzymywane w łączności dzięki całej więzi umacniającej każdy z członków stosownie do jego miary - przyczynia sobie wzrostu dla budowania siebie w miłości. (Ef. 4:10n)

W jaki sposób lansowanie heretyków, którzy uporczywie odrzucają doktrynę i dyscyplinę Kościoła oraz łączność z Ojcem świętym, w przytomności katolickiego biskupa ma się przyczyniać do wzrostu i zespolenia Mistycznego Ciała Jezusa Chrystusa czyli Kościoła katolickiego - jest dla mnie jedną wielką niewiadomą. No, ale ja w końcu prosty człowiek jestem.

"poszerzona oktawa ekumeniczna" w Opolu

2012-01-12T09:52:00.004+01:00

Opolanie pokazują, że nie wypadli sroce spod ogona. W Opolu oktawa została "poszerzona" (za rok pewnie "oktawa ekumenizmu" będzie trwać meisiąc). Jak czytamy na stronie diecezjalnej, ekumaniackie obrzędy "poszerzonej oktawy" obejmą między innymi:

06.01.2012 (piątek)
– Opole, godz. 16:30 – XXII Ekumeniczny Koncert Kolęd w kościele OO. Franciszkanów. Wystąpią: Chór św. Franciszka; Chór Parafii Ewangelicko-Augsburskiej w Wiśle-Jaworniku; Chór „Cantabile” z Dobrzenia Wielkiego; Chór im. M. Drischnera Parafii Ewangelicko-Augsburskiej w Opolu.
(ciekawe, czy przy śpiewie kolęd pominięto zwrotki o treściach katolickich, czyli nieakceptowalnych dla protestantów? - Dextimus)

10.01.2012 (wtorek)
– Opole, godz. 11:30 – „Judaizm i chrześcijaństwo – dwie drogi do jednego Boga” – debata z udziałem Naczelnego Rabina Polski Michaela Schudricha na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Opolskiego (sala 25) w ramach obchodów Dnia Judaizmu.
(Proszę zwrócić uwagę, że tytuł debaty nie kończy się znakiem zapytania, czyli jest twierdzeniem, a nie hipotezą. Nasz Pan Jezus Chrystus w sposób wyraźny powiedział, że tylko On jest Drogą do Boga. Faryzejski judaizm do Boga niestety nie prowadzi. - Dextimus)

14.01.2012 (sobota)
– Osiny, godz. 16:30 – Ekumeniczny Koncert Kolęd w kościele ewangelickim w Osinach. Wystąpią: Chór „Attonare” z Komprachcic i Chór im. M. Drischnera Parafii Ewangelicko-Augsburskiej w Opolu.

16.01.2012 (poniedziałek)
– Opole, godz. 20:20 – Ekumeniczne nabożeństwo Słowa Bożego w Wyższym Międzydiecezjalnym Seminarium Duchownym (kościół seminaryjno-akademicki pw. św. Jadwigi). Przewodniczy: ks. dr Grzegorz Kadzioch (Rektor WMSD); homilia: ks. dr Marian Niemiec (proboszcz ewangelicko-augsburskiej parafii w Opolu)
(i znowu heretyk będzie nauczać kleryków... Dramat! - Dextimus)

18.01.2012 (środa)
– Opole, godz. 18:30 – Msza św. w katedrze opolskiej, inaugurująca obchody Tygodnia Ekumenicznego. Przewodniczy: bp prof. UO Andrzej Czaja; homilia: ks. radca Jan Gross (em. Prezes Synodu Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego w RP).
(i kolejna Msza święta celebrowana przez biskupa ordynariusza, podczas której homilię wygłosi ekskomunikowany świecki heretyk, pan Jan Gross. Jak widać Bp Andrzej Czaja również uważa się za nadpapieża mogącego modyfikować zakazy Stolicy Apostolskiej zawarte w Kodeksie Prawa Kanonicznego - Dextimus)

"oktawa ekumeniczna" w Krakowie

2012-01-12T07:57:00.003+01:00

W Krakowie w ramach tygodnia "spotkań z herezją" organizatorzy wymyślili obchód nowej "oktawy", tym razem jest to "oktawa ekumeniczna".

Dzień 1: Przemienieni przez Chrystusa – Sługę
Dzień 2: Przemienieni przez cierpliwe czekanie na Pana
Dzień 3: Przemienieni przez cierpiącego Sługę
Dzień 4: Przemienieni przez zwycięstwo Pana nad złem
Dzień 5: Przemienieni przez pokój zmartwychwstałego Pana
Dzień 6: Przemienieni przez wierną miłość Bożą
Dzień 7: Przemienieni przez Dobrego Pasterza
Dzień 8: Zjednoczeni w panowaniu Chrystusa

Materiały

Rada ds. Ekumenizmu Konferencji Episkopatu Polski i Polska Rada Ekumeniczna, podobnie jak w latach ubiegłych, przygotowały razem polską wersję broszury z materiałami na Tydzień Modlitw o Jedność Chrześcijan 2012. Zamieszczono w niej m.in. omówienie tematu przewodniego Tygodnia, propozycje liturgii nabożeństw ekumenicznych, modlitwy i rozważania, informacje o sytuacji ekumenicznej w Polsce.

Mający już ponad stuletnią tradycję Tydzień Modlitw o Jedność Chrześcijan stał się cyklicznym świętem ekumenizmu. Co roku między 18 a 25 stycznia, czyli między dawnym świętem katedry św. Piotra a świętem nawrócenia św. Pawła, chrześcijanie różnych wyznań spotykają się na całym świecie na ekumenicznych nabożeństwach, modlitwach, konferencjach, koncertach i innych spotkaniach. W niektórych miejscach inicjatyw jest tak dużo, że Tydzień Modlitw – wbrew swej nazwie – trwa kilka tygodni, a nawet miesiąc. Zwyczajem przyjętym na nabożeństwach w ramach Tygodnia Modlitw jest gościnna wymiana kaznodziei – w kościele danego wyznania kazanie wygłasza duchowny innej denominacji.

Czy to nie "piękne"? 18 stycznia, czyli w "dawne" święto Katedry św. Piotra (w katolickim kalendarzu liturgicznym dla NFRR święto to nadal jest obchodzone 18 stycznia!) posoborowe duchowieństwo rozpoczyna "świętowanie ekumenizmu" wraz z tymi, dla których ta włąśnie Katedra św. Piotra jest synonimem uzurpacji, ucisku, nierządu czy odstępstwa... Posoborowi szaleńcy (tłumaczenie uprzejme) "świętują ekumenizm" z tymi, którzy "zjednoczeni w panowaniu Chrystusa" jednocześnie ODRZUCAJĄ poddanie się władzy Biskupa Rzymu; którzy Benedyktowi XVI mówią wprost: NIE BĘDZIESZ NAD NAMI PANOWAŁ! NIE JESTEŚ WIKARIUSZEM CHRYSTUSOWYM! NIE BĘDZIEMY POSŁUSZNI TWOJEJ NAUCE I DYSCYPLINIE!

Kilka kilometrów na południe od tej hucpy jest klasztor, w którym żyła św. Faustyna Kowalska. Święta zakonnica 80 lat temu zapisała w swoim Dzienniczku tekst Nowenny do Miłosierdzia Bożego, w której nasz Pan Jezus Chrystus polecił nam modlić się słowami:

Dziś sprowadź mi dusze heretyków i odszczepieńców, i zanurz ich w morzu miłosierdzia Mojego; w gorzkiej męce rozdzierali mi Ciało i Serce, to jest Kościół mój. Kiedy wracają do jedności z Kościołem, goją się rany Moje i tym sposobem ulżą mi męki.

Jezu najmiłosierniejszy, który jesteś dobrocią samą, Ty nie odmawiasz światła proszącym Ciebie, przyjm do mieszkania najlitościwszego Serca swego dusze heretyków i dusze odszczepieńców, i pociągnij ich swym światłem do jedności z Kościołem, i nie wypuszczaj ich z mieszkania najlitościwszego Serca swego, ale spraw, aby i oni uwielbili hojność miłosierdzia Twego.

I dla tych co podarli szatę Twej jedności,
Płynie z serca Twego zdrój litości.
Wszechmoc miłosierdzia Twego, o Boże,
I te dusze z błędu wyprowadzić może.
Ojcze Przedwieczny, spójrz okiem miłosierdzia na dusze heretyków i odszczepieńców, którzy roztrwonili dobra Twoje i nadużyli łask Twoich , trwając uporczywie w swych błędach. Nie patrz na ich błędy, ale na miłość Syna swego i na gorzką mękę Jego, którą podjął dla nich, gdyż i oni są zamknięci w najlitościwszym Sercu Jezusa. Spraw, niech i oni wysławiają wielkie miłosierdzie Twoje na wieki wieczne. Amen. (1218-1219)

Z powyższego zestawienia jasno widać, że posoborowe waryactwo ekumeniczne jest niekompatybilne z religią katolicką.

Świeccy i do tego heretycy będą głosić homilie podczas Mszy świętych

2012-01-11T23:09:00.006+01:00

Jak widać biskupi włocławscy Wiesław Mering i Stanisław Gębicki mają Kodeks Prawa Kanonicznego tam, gdzie światło nie dochodzi. Czyli w zamkniętej na klucz szafie.

Oto wyjątki z programu corocznych Dni Herezji w Kościele katolickim:

19.01.2012 r. (czwartek) – Konin – parafia rzymskokatolicka NMP Królowej Polski
godz. 18:00 Mszy św. przewodniczy ks. bp Stanisław Gębicki
homilia : ks. Andrzej Mendrok

23.01.2012 r. (poniedziałek) – Koło – parafia rzymskokatolicka pw. MB Częstochowskiej
godz. 18:00 Mszy św. przewodniczy ks. bp Stanisław Gębicki
homilia : ks. Andrzej Mendrok

24.01.2012 r. (wtorek) – Zduńska Wola, parafia rzymskokatolicka pw. Wniebowzięcia NMP
godz. 18:00 Mszy św. przewodniczy ks. bp Wiesław Mering
homilia: ks. Cezary Jordan

25.01.2012 r. (środa) – Turek – parafia rzymskokatolicka pw. św. Barbary
godz. 18:00 Mszy św. przewodniczy ks. bp Wiesław Mering
homilia: ks. Tadeusz Jelinek

Przypominamy, że panowie (a nie "księża") Andrzej Mendrok, Cezary Jordan i Tadeusz Jelinek są heretykami ekskomunikowanymi mocą samego prawa, w dodatku nie posiadają święceń, a więc nie są i nigdy nie byli duchownymi, a więc zgodnie z Kan. 767 KPK nie są osobami uprawnionymi do głoszenia homilii podczas Mszy świętych! Biskup miejsca nie posiada uprawnień do dyspensowania od zakazu zarządzonego przez bł. Jana Pawła II w Kodeksie Prawa Kanonicznego, więc wygłoszenie tych homilii będzie stanowiło cięzkie nadużycie liturgiczne, o czym nie omieszkamy powiadomić Kongregacji Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów.

Drodzy czytelnicy - zwróćcie uwagę, czy podczas Dni Herezji w Kościele katolickim organizowanych w Waszych diecezjach nie dochodzi do podobnych nadużyć. Proszę o nich niezwłocznie informować Watykan, aby raz na zawsze skończyć z promocją herezji w Kościele!

Kodeks Prawa Kanonicznego, Kan. 767 § 1 Wśród różnych form przepowiadania szczególne miejsce zajmuje homilia. Stanowi ona część samej liturgii i jest zarezerwowana kapłanowi lub diakonowi.

Instrukcja Redemptionis Sacramentum
65. Należy pamiętać, iż w myśl zapisu kan. 767 § 1 wszelkie wcześniejsze przepisy, które dopuszczały wiernych nie wyświęconych do wygłaszania homilii w czasie celebracji eucharystycznej uznaje się za zniesione. Owo dopuszczenie zostaje cofnięte, tak że nie może być przywrócone mocą żadnego zwyczaju.
66. Zakaz dopuszczania świeckich do głoszenia homilii podczas celebracji Mszy świętej odnosi się również do alumnów seminariów, studentów teologii i tych, którzy podjęli się zadania, jak się określa, „asystentów duszpasterskich”, nie wyłączając również wszelkich innych grup, ruchów, wspólnot lub stowarzyszeń świeckich.

święty Mikołaj wg parafian z Kraśnika

2012-01-11T19:57:00.004+01:00

Parafia pw. św. Józefa Robotnika z Kraśnika nie przestaje mnie zadziwiać. Spójrzmy na kilka fotek z parafialnej galerii:

Album: Oaza Dzieci Bożych-Mikołaj

Jak widać krasnal Mikołaj odwiedził "oazę dzieci Bożych", ale dlaczego włożył na siebie pluwiał? Czyżby pomieszczenie nie było ogrzewane?

Album: Najazd św. Mikołajów

Tu chyba jakikolwiek komentarz jest zbyteczny...

Redakcja informuje, iż zrzuty ekranowe z serwisu parafialnego zamieszczane są zgodnie z art. 29 ust. 1 Ustawy o Prawie Autorskim i Prawach Pokrewnych.

Ani to "kazanie" ani "misjonarki"

2012-01-11T19:29:00.002+01:00

Czyli co może wymyślić leniwy proboszcz, któremu się nie chce posiedzieć na sempiternie, poczytać literatury fachowej i przygotować normalnego, katolickiego kazania. A Prawo Kanoniczne wyraźnie zakazuje głoszenia kazań przez świeckich... Ale kto by tam się przejmował takimi duperelami, jak Kodeks Prawa Kanonicznego, misja kanoniczna, itepe?

- Nie puszczam dzieciom japońskich bajek, nawet Scooby Doo wydaje mi się zbyt drastyczny. A tu idę na mszę dla dzieci i nawet ja nie jestem w stanie wytrzymać tego, co mówi misjonarka. Żonie zrobiło się słabo, sześcioletni syn był zielony, a ośmioletnia córka nie była w stanie wieczorem zasnąć - opowiada rodzic, który skontaktował się z "Gazetą". Podobne przeżycia z niedzielnej mszy mają też inni jej uczestnicy. Jedna z matek, która tego dnia do kościoła przyszła sama, mówi, że po raz pierwszy cieszyła się, że dzieci są chore i zostały w domu. - Nawet dla dorosłych realizm tego, co mówiła misjonarka, był trudny do strawienia. Widziałam nastoletnie dziewczyny, które wyszły ze mszy z przerażeniem na twarzy. Rodzice kilkuletnich dzieci też wychodzili, nie doczekawszy końca kazania - mówi.

Na niedzielnej mszy kazanie głosiła Anna Krogulska ze Stowarzyszenia Misjonarzy Świeckich "Inkulturacja", które ma swoją siedzibę w Stadnikach pod Krakowem. Kobieta kilka lat temu kupiła w Turynie kopię Całunu Turyńskiego i od tego czasu jeździ po świecie z rekolekcjami. Podczas spotkań opowiada o tym, w jaki sposób Jezus był bity, bardzo dokładnie opisuje obrażenia, jakich doznał. W jej relacji bicze rzymskie najpierw cięły skórę, a potem wrzynały się głębiej, powodując wyrwanie ciała, upływ krwi. Widać było rozcięte mięśnie, a nawet kości kręgosłupa. Jest też mowa o paraliżu kciuków, rozrywaniu ścięgien, wymiotach i wstrząsach.

Jasełka

2012-01-11T18:37:00.009+01:00

Filmik z przedstawieniem misyjnym został co prawda zdjęty po naszym wczorajszym wpisie, ale nadal w wideotece parafii św. Józefa w Kraśniku można znaleźć coś ciekawego, np. posoborowe "jasełka w wykonaniu gimnazjalistów", a raczej gimnazjalistek, które gustownie odziane siedząc przy biurku na estradzie, w przerwach między odklepywaniem banalnych tekstów np. o wyprzedażach sklepowych, w sposób niemalże obrzędowy przekazują sobie z ręki do ręki mikrofon bezprzewodowy.

Obejrzyjmy, póki ksiądz wikary administrator również i tego, jakże pasjonującego filmu nie wyśle w kosmos.

Aktualizacja: 11.01.2012 godz. 23:33

Film już jest "prywatny". Zastanawiam się, czego wstydzi się ksiądz wikary administrator?

Aktualizacja: 11.01.2012 godz. 23:55

Jeden z naszych czytelników znalazł nagranie tegoż filmu dostępne w innym miejscu w sieci.

Jeden z polskich grzechów głównych: nieczytanie instrukcji obsługi

2012-01-10T23:34:00.010+01:00

Z redakcyjnej poczty (zachowaliśmy pisownię oryginalną):

od: Damian Szewczyk dszewczyk@wp.pl
data: 10 stycznia 2012 22:46
temat: PRAWA AUTORSKIE I OCZERNIANI

Na Waszym blogu „http://breviarium.blogspot.com/” pojawił się filmik z naszej parafii Św. Józefa w Kraśniku, z komentarzem i sugestią oczerniającą dzieci biorące udział w przedstawieniu misyjnym. Link jest używany bez naszej zgody.

Nie przypominam sobie, aby ktoś pytał nas o pozwolenia na publikację i udostepnienie filmu YouTube, który jest własnością prywatna na blogu internetowym. Nie jest to film nagrany przez Was serwis i nie jest Waszą własnością i nie macie prawa go udostępnieć.

- Jeżeli nie wiecie co to są prawa autorskie i jakie sankcje ponosi ten kto ich nie przestrzega to odsyłam do lektury:
- http://www.youtube.com/t/copyright_what_is

- skarga o zniesławienie w serwisie YouTube: http://support.google.com/youtube/bin/request.py?contact_type=defamation

Mam nadzieję, że nie dojdzie do sytuacji , w której wraz z rodzicami dzieci, będziemy musieli podjąć postepowanie prawne.

Czekamy na usunięcie filmu z Waszego serwisu.

Na marginesie jaki cel ma personalne oczernianie przez Wasz serwis ludzi i sytuacji, w których biorą udział?

Pozdrawiam serdecznie
Ks. Damian Szewczyk

Gratuluje, że dzięki też Waszym działaniom coraz więcej osób włącza się w ryt trydencki:

http://www.youtube.com/watch?v=DR7JV9y8y6A&feature=related

Przewielebny Księże Damianie!

Uprzejmie dziękujemy za nadesłaną korespondencję. Odpowiadając na nią wyjaśniamy, co następuje:

1) Nie wiemy, jak silne okulary trzeba założyć, aby we wpisie z naszego blogu składającym się z jednozdaniowego tytułu "I znowu komuś się Dom Boży pomylił z Domem Kultury" oraz osadzonego poniżej odtwarzacza filmu emitowanego w serwisie YouTube znaleźć sugestię oczerniającą dzieci. Dzieci chyba same nie przygotowały tego występu i nie wpadły same na to, aby wystąpić w kościele, przed tabernakulum. Zresztą w katolickich świątyniach kierowanych przez katolickich proboszczów do takich ekscesów nie powinno dochodzić, gdyż Ojciec święty w przepisach Prawa Kanonicznego, które katolickim proboszczom winno być doskonale znane, w prostych, żołnierskich słowach definiuje, do jakich celów buduje się i konsekruje katolickie świątynie. Występy estradowe do tychże celów się nie zaliczają.

2) Każdy autor materiału filmowego umieszczanego w serwisie YouTube (polecamy Regulamin tego serwisu - pasjonująca lektura! Można się wielu ciekawych rzeczy dowiedzieć!) sam decyduje kto może obejrzeć film (upoważnieni i zalogowani użytkownicy, osoby znające adres do filmu lub wszyscy korzystający z serwisu) jak również sam decyduje, czy film wolno osadzać na stronie internetowej (embedding) czy też nie. Faktem powszechnie znanym i możliwym do zweryfikowania w dowolnej chwili jest udostępnienie wzmiankowanego przez Księdza filmu w serwisie YouTube jako PUBLICZNY i wyrażenie przez autora ZGODY na osadzanie odtwarzacza tego filmu na dowolnej stronie internetowej. Jeśli autor filmu nie wyraża zgody na jego osadzanie lub na jego publiczną dostępność, winien zalogować się na swoje konto w serwisie YouTube i dokonać zmiany stosownych ustawień. Swoją drogą żądanie utajnienia zapisu publicznego spektaklu teatralnego, który miał miejsce w miejscu publicznym, jakim jest ogólnodostępna świątynia katolicka jest żądaniem co najmniej dziwnym, ale - jak już wspominałem - każdy użytkownik serwisu YouTube publikując swój film ma do tego prawo. Po wycofaniu przez właściciela filmu zgody na jego osadzanie na stronach internetowych, odtwarzacz udostępniany przez serwis YouTube przestanie działać. Również na naszej stronie.

3) Zamieszczenie w korespondencji do nas linku odsyłającego do filmu, na którym suspendowany ks. Piotr Natanek (znany z wielu nadużyć liturgicznych, z symulowaniem "chrztu" zmarłych dzieci na czele) celebruje rzekomo "Mszę trydencką" (wystarczy obejrzeć choćby początkowy fragment filmu aby się przekonać, że są to tylko jakieś luźne wariacje na temat Mszy trydenckiej) świadczy jedynie o tym iż Autor listu nie ma zasadniczo pojęcia o tym, jak takowa Msza święta wygląda, co nas akurat bynajmniej nie dziwi.

Z Panem Bogiem,

Redakcja KNO

I znowu komuś się Dom Boży pomylił z Domem Kultury

2012-01-07T12:32:00.000+01:00

Na konsekrację kościoła...

2012-01-06T22:06:00.002+01:00

...polonez. W przytomności Jego Eminencji Stanisława.

To dla tych, którzy twierdzą, że już wszystko widzieli i nic ich już nie zDziwi.

Link do strony parafialnej

Kardynał przeszedł na sikhizm?

2012-01-06T21:26:00.004+01:00

Na zdjęciu poniżej wykonanym w "złotej świątyni", światowym centrum pogańskiej religii sikhizmu widzimy w centrum Jego Eminencję Jana Ludwika Taurana, przewodniczącego Papieskiej Rady ds. Dialogu Międzyreligijnego, na lewo od niego - Abpa Zbawiciela Pennachio, nuncjusza apostolskiego w Indiach, a na prawo - Abpa Piotra Ludwika Celata, sekretarza papieskiej rady. Wszyscy oni są odziani w jakieś fikuśne mycki (do świątyni nie wolno wchodzić bez nakrycia głowy, a jak wiadomo cuketki i biretu to nasi dostojnicy "ekumenicznie" nie noszą) i noszą pomarańczowe, rytualne sikhijskie chusty. Jego Eminencję dodatkowo coś chyba uwaliło w czoło i rozdrapał ranę, bo przecież katolikowi nie godzi się przyjmowac na czoło pogańskiego tilaka, nieprawdaż? Dwa tysiące lat temu chrześnijanie woleli umrzeć niż dać się opieczętować krowim łajnem pogańskim szamanom...

Gdy luzak konferansjer minie się z powołaniem i zostanie kapłanem...

2011-12-28T21:35:00.004+01:00

Parafia Niechorze

O święty Harleyu!

Waryactwo koncertów pasterkowych rozlewa się po kraju

2011-12-28T21:31:00.000+01:00

parafia pw św. Wojciecha w Koszalinie

z cyklu: posoborowie zdycha - Habit a spojrzenie w przyszłość

2011-12-28T20:06:00.013+01:00

Jak myślicie, Drodzy Czytelnicy, które z poniższych zgromadzeń zakonnych może liczyć na przetrwanie dzięki niesłabnącym powołaniom zakonnym wśród młodych kobiet?

Klaryski z Minneapolis...

...czy raczej Zgromadzenie Dzieci Maryi?

Benedyktynki z Indiany....

...czy może raczej Benedyktynki z Kansas?

Siostry Franciszkanki od św. Józefa z Carondelet z Minnesoty...

... czy raczej Siostry Franciszkanki z Nowego Jorku?

Siostry Franciszkanki od św. Józefa z Carondelet z St Louis...

...albo jednakowoż Służebnice Pana i NMP z Matara?

siostry miłosierdzia z Knoxville...

...czy jednak siostry kapucynki od Chrysta Pana?

służebniczki NMP z Namur...

...czy raczej służebniczki Przenajdroższej Krwi?

Siostry Loretanki...

...czy Siostry Baranka Bożego?

Siostry od św. Józefa z Orange...

...czy Siostry Życia z Nowego Jorku...

...albo Siostry Adoratorki NSPJ Najwyższego Kapłana?

Siostry Dominikanki ze Springfield...

...czy jednak Siostry Dominikanki z Nashville?

Nie może drzewo dobre owoców złych rodzić,

ani drzewo złe owoców dobrych rodzić.

Wszelkie drzewo, które nie rodzi owocu dobrego,

będzie wycięte i w ogień wrzucone.

A przeto z owoców ich poznacie je.

(Mt 7:18n)

jeszcze raz Siostry Dominikanki z Nashville.

Im "Nowa Wiosna" na szczęście nie grozi.

14 powodów, dla których zakonnice winny nosić habit

2011-12-28T19:18:00.004+01:00

Powód 1: s. Elżbieta Johnson

Powód 2: s. Joanna Chittester

Powód 3: s. Janina Gramick

Powód 4: s. Kamila D'Arienzo

Powód 5: s. Barbara Reid OP

Powód 6: s. Donna Quinn OP

Powód 7: s. Małgorzata Maria McBride

Powód 8: s. Maria Anna Hinsdale

Powód 9: s. Patrycja Cruise

Powód 10: s. Karolina Keehan

Dla osób nadal nie przekonanych mamy jeszcze cztery powody:

Co słychać u o. dr Saju George Moolamthuruthila SJ?

2011-12-28T19:00:00.002+01:00

O ojcu jezuicie pisaliśmy już tutaj i tutaj. Dziś zamieszczamy kilka nowych fotek znalezionych w sieci.

Ch(w)ała z Chwałowic...

2011-12-28T13:59:00.003+01:00

Ponieważ "wesoły kwintet" z Chwałowic najpierw wyłączył komentarze, a następnie zdjął nagranie swojej TFUrczości z publicznego YouTube, dobrzy ludzie wystawili je ponownie, ku przestrodze i opamiętaniu pajaców ze święceniami prezbiteratu.

Nagranie zgraliśmy na płytę CD i przekazaliśmy do kurii metropolitalnej w Katowicach z prośbą o wzięcie pasterskiej lagi do ręki i zrobienie porządku.

Kolejny wuefista, który minął się z powołaniem

2011-12-27T09:16:00.004+01:00

Tym razem w Trieście:

Msza rozpoczęła się na nabrzeżu, a odprawiający ją ksiądz Alessandro Amodeo, kapelan miejscowego portu stał przy ołtarzu, zbudowanym na ciężarówce. Tuż przed kazaniem kapłan wskoczył do Adriatyku, gdzie pod wodą czekali już na niego płetwonurkowie.

Księdzu zapewniono specjalne warunki, aby mógł kontynuować mszę. Dzięki specjalnej przezroczystej kapsule, pod którą wpłynął, mógł zdjąć ustnik aparatu do nurkowania i wygłosić kazanie do mikrofonu. Słuchali go także ludzie na pobliskim głównym placu miasta, gdzie ustawiono głośniki i telebimy.

Celebracja Mszy świętej w Zwyczajnej Formie Rytu Rzymskiego

2011-12-26T19:36:00.006+01:00

Na stronie galerii brazylijskiej Archidiecezji Pelotas znaleźć możemy zdjęcia ze "Mszy afro" odprawionej przez ks. Jana Joaquina, wikarego parafii pw. Niepokalanego Poczęcia NMP w Canguçu (Brazylia). Ponieważ Zwyczajna Forma Rytu Rzymskiego celebrowana w katolickich parafiach na całym świecie może się nieznacznie róznić, zamieszczamy niniejszym kilka zdjęć z objaśnieniami, którą (a przynajmniej tak nam się wydaje) część liturgii Najświętszej Ofiary przedstawiają.

to jest walnięta na glebę serwetka pełniąca obowiązki obrusa ołtarzowego

Epistoła

Oto Słowo Pańskie...

Nie mam pojęcia, co to. Rubryki NOM nie wspominają o bębenku liturgicznym.

Offertorium?

Materia wątpliwej godziwości przygotowana do konsekracji

To mi wygląda na prefację

Konsekracja?

"łamanie Chleba"?

Nie mam pojęcia, co to

Oto Baranek Boży... (?)

Zdecydowanie Komunia nieświęta

Om, nom, nom, nom...

Pasterka Band presents...

2011-12-26T00:38:00.010+01:00

Miałem se dać siana przez Święta, ale cóż robić, gdy Czytelnicy piszą, a redakcja nie wie nawet, jak to coś skomentować. Proszę odstawić makówki, barszcz, zapiąć pasy, zgasić cygara i lecimy...

Gwoli ścisłości faktograficznej odnotujmy listę tych, którzy za udział wzięli:

Chciałbym zauważyć, że od "chiefa" ministrantów bardziej lansersko brzmiałoby: altar boys manager; zadymiarz oazowy powinien zmienić towar na nieco słabszy, bo obecny zbyt mocno kopie, a maryjki (???) powinny zmienic nazwę na Marianki i znaleźć sobie innego Ulubieńca i Ulubienicę.

Najgorsze, że w archidiecezji katowickiej jest miejsce na wszystko, byle głośno, byle głupio, nawet na taki badziew. Tylko nie na Mszę "po staremu", której sympatycy w sutannach są traktowani co najmniej jak trędowaci...

Co ciekawe, postępowym kapłanom i ich parafianom na fejsbuku się to podoba... I to jest chyba najsmutniejsze z tego wszystkiego...

Venite adoremus!

2011-12-23T19:15:00.004+01:00

+JMJ+

W Tamtą Noc ciche kwilenie Dzieciątka

dosłyszały tylko dwie grupy ludzi:

pastuszkowie i mędrcy.

Pastuszkowie, czyli ci, którzy wiedzą, że nic nie wiedzą;

Mędrcy, czyli ci, którzy wiedzą, że nie wiedzą jeszcze wszystkiego.

Poznać Boga mogą jedynie ludzie bardzo prości albo bardzo uczeni.

(abp Piotr J. Fulton Sheen, Prawdziwe znaczenie Bożego Narodzenia)

Radości płynącej z Betlejem,

Światłości prawdziwej wiary,

która oświeca każdego człowieka,

gdy na świat przychodzi,

gdy do życia przez sakramenty wraca,

Opieki Bożej Dzieciny w nowym Roku Pańskim 2012

życzą

prości ludzie

z redakcji KNO

Kalendarz Liturgiczny dla Diecezji Polskich AD 2012

2011-12-16T11:15:00.007+01:00

Jak co roku Michał Barcikowski z Christianitas przygotował normalny, katolicki Kalendarz Liturgiczny dla Diecezji Polskich. Można go wyświetlić i pobrać klikając tutaj.

"padre" Lisa Pacarynuk - reaktywacja

2011-12-16T08:30:00.008+01:00

5 lat temu pisałem o mjr Lisie Pacarynuk, katolickim kapelanie w armii kanadyjskiej. Trochę czasu upłynęło i okazuje się, że "padre" Lisa wobec braku perspektyw awansu pionowego w posoborowej korporacji, jakiś czas temu postanowiła zmienić "denominację", porzuciła Kościół i zatrudniła się w herezji anglikańskiej, gdzie 26.10.2010 r. została "wyświęcona" na "diakona", a 22.2.2011 r. została przez anglikańskiego "arcybiskupa" Coffina "wyświęcona" na "księdza" (na drugim zdjęciu poniżej pastorzyca Lisa stoi druga od lewej) i po przeszkoleniu wóciła do armii kanadyjskiej jako kapelan, tym razem heretycki i ekskomunikowany. Oto jak kończą głupie absolwentki teologii posoborowej z chorą ambicją.

Dziadek Mróz w imprezbiterium

2011-12-15T15:13:00.005+01:00

za stroną gminy Barwice:

6 grudnia to wyjątkowa data – Mikołaj odwiedza wszystkie dzieci (wbrew powszechnej opinii nawet te mniej grzeczne). W tym roku Sołtys oraz Rada Sołecka Starego Chwalimia postanowili wspomóc Mikołaja. Łącznie przygotowano 68 paczek, z których każda zawierała oprócz słodyczy również zabawki . Mikołaj wręczał prezenty w asyście Śnieżynki. Przedział wiekowy dzieci które obdarowano wahał się od tych całkiem najmłodszych do trzynastolatków. Wizyta Mikołaja i Śnieżynki trwała około dwóch godzin.

Jak widać, na imprezę socjalną przerośniętego krasnoluda Mikołaja ze swoją asystentką nie było w gminie odpowiedniejszego miejsca niż parafia pw. św. Judy Tadeusza w Starym Chwalimiu. Ksiądz proboszcz Marek Adamczewski (na czwartym zdjęciu widać, jak opiera się o filar) też się pewnie dobrze bawił.

Zaglądając na parafialną galerię możemy się dowiedzieć, że w 2008 r. czerwony krasnoludek był dodatkowo wyposażony w ciemne okulary i "pastorał".

Dlaczego jest tak źle, skoro było tak dobrze?

2011-12-14T12:14:00.005+01:00

Podawaliśmy już na naszym blogu szczegółowe statystyki dotyczące zakonu jezuickiego, jak również przykład posoborowych wynaturzeń na jezuickich uniwersytetach, ale dzisiaj mamy coś lepszego - Jezuickie Centrum Badań nad Apostolatem przy Uniwersytecie Georgetown zamieszcza u siebie na stronie wykres ukazujący liczbę członków zakonu św. Ignacego w okresie minionych stu lat. Jak widać, przed Drugim Soborem Watykańskim zakon ojców jezuitów znajdował się na skraju przepaści, szalał kryzys powołań, etc. Na szczęście od 1965 r. powiała Nowa Wiosna Kościoła i zakon począł się powoli odradzać. A przynajmniej tak brzmi oficjalna wersja wbijana Dzieciom Soboru młotkiem do głów. Fakty przeczą naszym teoriom? Tym gorzej dla faktów! - jak mawiał klasyk.

kapłaństwo posoborowe kwitnie

2011-12-14T08:26:00.005+01:00

W naszej galerii postępowego, posoborowego kleru przedstawiamy kolejnego szołmena, który się prawdopodobnie rozminął z powołaniem i przyjął święcenia kapłańskie: ks. Rafał Kaca. Jak widać uwielbia wręcz celebrację Najświętszej Ofiary Mszy świętej byle gdzie, byle jak i na byle czym.

Salezjańskie westymenta

2011-12-12T23:12:00.006+01:00

Tym razem w Kielcach, podczas rekolekcji dla młodzieży

Mam pytanie do naszych P.T. Czytelników - czy to jest biret czy infuła? I czy noszący to coś kapłan ma wszystkich w domu?

wieczór chały

2011-12-12T22:59:00.002+01:00

kolejny wieczór chały w diec. łomżyńskiej, w przytomności biskupa... Po co młodzież odstawia takie cyrki przed adoracją?

chlew po francusku

2011-12-12T22:36:00.004+01:00

czyli: Zjednoczenie Przedsiębiorstw Rozrywkowych we Francji szuka nowych metod dotarcia do widzów. Co ciekawe, parę lat temu zaglądnąłem na chwilę do tego kościoła na niedzielny NOM. Wewnątrz naliczyłem 10 (dziesięć) osób, wliczając dwóch koncelebransów i dwie ministrantki płci pięknej (powiedzmy).

Aby się nie narażać na niepotrzebny kontakt z posoborowymi abberacjami we Francji, ze swej strony w Nicei polecam Msze święte w kościele św. Klary obsługiwanym przez kapłanów Bractwa św. Piusa X. Porządnie, pobożnie i w towarzystwie ponad setki localsów i turystów z całego świata, oczywiście modlących się wspólnie w języku Kościoła.

pogrzeb ś+p Adama Hanuszkiewicza

2011-12-12T11:10:00.003+01:00

z redakcyjnej poczty:

(...) Przypadkowo trafiłem dzisiaj w TVP1 na pogrzeb Adama Hanuszkiewicza. Były dwa czytania (z Mszy pogrzebowej), formularz z uroczystości Niepokalanego Poczęcia Matki Bożej, ksiądz w białym ornacie, ołtarz na boku (co widać na fotkach), drabina na środku "kaplicy" (?), psalmu nie było, tylko leciało coś Alicji Majewskiej, Alleluja też nie - ksiądz odczytał "Alleluja, Alleluja, Alleluja. Zdrowaś Maryjo, łaski pełna, Pan z Tobą. Błogosławionaś Ty między niewiastami. Alleluja, Alleluja, Alleluja". Dalej nie oglądałem (...)

Jak widać Msza święta została odprawiona nad urną. I po co były groźne listy episkopatu o kremacji? Ustawienie kuchennego stolika na uboczu, zamiast w centrum "kaplicy" również ma swoją głęboką wymowę.

Arcydziadek Mróz

2011-12-12T10:26:00.003+01:00

Na zdjęciu: Arcybiskup łódzki Władysław Ziółek jako Święty Mikołaj i wojewoda Jolanta Chełmińska w roli Śnieżynki

Metropolita łódzki daje "wspaniały" przykład swoim wiernym, przebierając się za dziada z reklam kokakoli... Ręce, nogi i wszystko inne mi opadło...

Monstrancja z byle czego

2011-12-12T08:59:00.003+01:00

Kolegiata Najświętszej Maryi Panny Wspomożenia Wiernych w Pile

Adoracja w kucki i czuwanie modlitewne - zdjęcia ze stron:

http://parafiamiroslawiec.com.pl/lightbox/images/czuwanie3/A%20(8).JPG
http://parafiamiroslawiec.com.pl/lightbox/images/czuwanie3/A%20(7).JPG
http://parafiamiroslawiec.com.pl/lightbox/images/czuwanie3/A%20(11).JPG

I pieśń eucharystyczna - co widać po tekście.

http://parafiamiroslawiec.com.pl/lightbox/images/czuwanie3/A%20(12).JPG

Adwent - czas radosnego oczekiwania na koncert

2011-12-12T08:35:00.004+01:00

Czyli kolejny koncert w warszawskiej archikatedrze, tym razem w adwencie!!! Bilety po 50 zł, a repertuar jak zwykle świecki - jak informuje impresariat:

Wybitna wokalistka amerykańska Dee Dee Bridgewater odwiedzi Warszawę tuż przed Bożym Narodzeniem, by wystąpić na specjalnym świątecznym koncercie. Artystka zaśpiewa 20 grudnia w Archikatedrze św. Jana Chrzciciela na Starym Mieście w Warszawie. Poza repertuarem świątecznym w programie znajdą się również utwory z albumu „To Billie With Love”.

Dee Dee Bridgewater to jedna z ikon współczesnej wokalistyki jazzowej, artystka o ugruntowanej pozycji zawodowej, niezwykle popularna i uwielbiana na całym świecie. Bridgewater jest przede wszystkim wysokiej klasy śpiewaczką, która dba o nowoczesną oprawę dla swojego mocno zakorzenionego w gospel i jazzie stylu. Wielokrotnie nagradzana i nominowana do prestiżowych nagród (od Grammy Awards po Jazz Academy Awards) jest dzisiaj bodaj najważniejszą artystką, która w niezwykle umiejętny sposób łączy jazz z muzyką rozrywkową i wspaniałą sztuką estradową.

Koncerty Świąteczne organizowane przez Stołeczną Estradę w warszawskich kościołach mają wieloletnią tradycję. W ramach projektu ze specjalnymi świątecznymi programami wystąpili dotychczas w Warszawie: Take 6, The Golden Gospel Singers, Barbara Hendricks, The Hilliard Ensamble oraz Chick Corea.

Od trzech lat koncerty odbywają się w Archikatedrze św. Jana Chrzciciela w Warszawie, która ze względu na swoją historią i wspaniałą lokalizację w centrum świątecznie iluminowanej Starówki, jest niewątpliwie znakomitym miejscem na takie wydarzenia.

Przypomnijmy, że gospodarz archikatedry, JEm. Kazimierz kard. Nycz jest członkiem Kongregacji Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów. Tej samej, która od lat surowo zabrania organizowania w kościołach koncertów muzyki świeckiej oraz pobierania jakichkolwiek opłat za wstęp.

Fajrant w Niebie

2011-12-11T19:40:00.005+01:00

Czytelnicy wybaczą, ale ja już nie wiem, jak to wariactwo skomentować... Po tegorocznym "wielkopostnym rozważaniu męki Jana Pawła II" na adwent uraczono nas rozważaniami o "papieskim ochroniarzu". I do tego jeszcze wciska się ten chłam do śpiewania podczas Roratów, czyli podczas Mszy świętej wotywnej o Najświętszej Maryi Pannie! Kto jeszcze pamięta o Matce Bożej? W Kościele posoborowym jak widać liczą się już tylko jego marketingowi idole, czyli "Karol" ergo karykatura bł. Jana Pawła II, który już szczęśliwie (dla organizatorów tej hucpy) nie żyje i nie może się bronić.

„Fajrant w Niebie”

(sł. i muz. Robert Friedrich)

Byłem ochroniarzem jednego Karola
Na kajakach i w teatrze, gdy na bramce puszczał gola
Byłem słynnego Karola wiernym stróżem
W Niegowici i w Krakowie, w Watykanie, gdzie był papieżem

A po pracy tu na ziemi
Teraz fajrant mają w Niebie
Anioł który był mu stróżem
Człowiek który był papieżem.

W moim pamiętniku zapisałem sobie
Karol był niezwykły naprawdę Boży człowiek.

A po pracy tu na ziemi
Teraz fajrant mają w Niebie
Anioł który był mu stróżem
Człowiek który był papieżem

Fajrant, fajrant w niebie…

Przyjdź Panie Jezu i zrób porządek w tym bajzlu!

2011-12-03T10:14:00.002+01:00

Dekoracja adwentowa. Parafia św. Michała w Płońsku, diecezja Płocka. Zdjęcia nadesłane przez czytelnika (imię i nazwisko do wiadomości redakcji)

Czy kara śmierci orzekana za morderstwo jest sprawiedliwa?

2011-12-02T16:08:00.003+01:00

Na to pytanie w prostych, żołnierskich słowach odpowiada nam znany prawnik i publicysta, Stanisław Michalkiewicz:

Jeśli kara śmierci nie jest sprawiedliwa, to oczywiście należy ją wykreślić z arsenału kar kodeksowych raz na zawsze, ponieważ przy pomocy niesprawiedliwej kary nie da się wymierzyć żadnej sprawiedliwości. Jeżeli jednak jest sprawiedliwa - to dlaczego państwo miałoby pozbawiać się tak ważnego narzędzia wymierzania sprawiedliwości?
Żeby zatem odpowiedzieć na to pytanie, warto przypomnieć definicję sprawiedliwości Ulpiana Domicjusza, według którego iustitia est firma et perpetua voluntas suum cuique tribuendi - co się wykłada, że sprawiedliwość jest to niezłomna i stała wola oddawania każdemu tego, co mu się należy. Cóż zatem „należy się” mordercy? Jest on winien odebrania życia, zatem w imię sprawiedliwości winien zaoferować życie własne. I w zasadzie na tym stanowisku prawo stoi, dopuszczając możliwość obrony koniecznej. Jeśli morderca próbuje pozbawić życia swoją ofiarę, ta ofiara ma prawo podjąć walkę i nawet pozbawić napastnika życia. Mówiąc inaczej, na etapie usiłowania, życie napastnika jest legalnie zagrożone. I jeśli w kodeksie nie ma kary śmierci, to w sytuacji, gdy morderca przekroczy etap usiłowania i morderstwa dokona, to jego sytuacja prawna będzie korzystniejsza, niż na etapie usiłowania, bo jego życiu już nic odtąd zagrażać nie będzie, nawet jeśli zostanie schwytany.
Nie jest dobrze, jeśli prawo nagradza mordercę za to, że pozostał głuchy na błagania ofiary o litość, albo za to, że przełamał jej opór i jednak ją życia pozbawił. I przywrócenie kary śmierci usunęłoby tę niebezpieczną sprzeczność, powstałą, jak sądzę, z przyjętego pod wpływem marksistów błędnego przekonania, że prawo karne działa w imieniu „społeczeństwa”. Tymczasem ono wcale nie działa, to znaczy - nie powinno działać w imieniu żadnego „społeczeństwa”, które nie jest niczym innym, jak hipostazą - tylko w imieniu ofiary. Istnienie kary śmierci w arsenale kar kodeksowych sprawia, że mimo przekroczenia przez sprawcę etapu usiłowania i dokonania morderstwa, legalne zagrożenie jego życia nie ustaje - tak jakby ofiara nadal żyła i nadal się broniła.

daj mi nowe logo, resztę zabierz

2011-11-27T21:04:00.006+01:00

Czy to logo związku ulicznych pracowników socjalnych?

A może bilet miesięczny rodzinny?

Nie, to nowy "znak firmowy" zakonu salezjańskiego.

Ciekawe, komu przeszkadzało stare, zatęchłe i zmurszałe przedsoborowe godło?

Komu przeszkadzała gwiazda, kotwica i gorejące serce symbolizujące odpowiednio cnoty kardynalne: wiarę, nadzieję i miłość? Komu przeszkadzało drewno symbolizujące miłość Bożą i wizerunek świętego patrona, szczyty górskie symbolizujące doskonalenie się, palma i laur symbolizujące męstwo i ofiarność? I dlaczego zabrano również salezjańską dewizę: Da Mihi Animas Caetera Tolle?

Już nawet nie pytam, dlaczego brakło miejsca na Krzyż...

św. Franciszku Salezy, św. Janie Bosco módlcie się za nami!

aktualizacja, 28.11.2011

otrzymałem maila:

Szczęść Boże!
Chciałbym Panu zwrócić uwagę na istotne zakłamanie, w artykule na temat herbu salezjańskiego. Herb w naszym zgromadzeniu jest niezmienny, logo które Pan zaprezentował, jest logiem Domu Generalnego, uzywanym przy różnych okazjach przez salezjanów (np. na stronach internetowych, w publikacjach, na plakatach, znaczkach itd). Także nikt niczego w tym przypadku nie zastępował. Ponadto nieprawdziwe jest także zdanie: "Komu przeszkadzało drewno symbolizujące miłość Bożą" . To drewno jest symbolem lasu, po włosku "bosco" i symbolizuje w naszym herbie osobę załozyciela św. Jana Bosco. Mam nadzieję, że w imię uczciwości zamieści Pan sprostowanie. Z życzeniami błogosławieństwa Bożego
ks. Jarosław Wąsowicz SDB

Bóg zapłać za modlitwę, odpowiem jutro.

Czy Kazimierz kard. Nycz nie zna Katechizmu?

2011-11-27T20:50:00.002+01:00

Jak donosi onet:

Metropolita warszawski Kazimierz Nycz przypomniał, że Kościół od lat nie zmienia stanowiska w kwestii kary śmierci. Duchowny w rozmowie z IAR przypomniał encykliki papieża Jana Pawła II i obecnego - Benedykta XVI. Kardynał Nycz powiedział, że papież Polak mówił - zwłaszcza w "Evangelium vitae" - że współczesne społeczeństwa mają środki, którymi można się zabezpieczyć przez ludźmi niebezpiecznymi czy wielokrotnymi zabójcami. - Tym środkiem jest stosowanie bezwzględnego dożywocia - podkreślił. W rozmowie z Informacyjną Agencją Radiową kardynał Kazimierz Nycz przypomniał jednocześnie, że kościół wielokrotnie przy dyskusjach dotyczących kary śmierci mówił, że nikt z ludzi nie może decydować o odbieraniu czegoś, czego nie dał, czyli życia. - Pan Bóg jest dawcą życia - nawet jeśli człowiek to życie zmarnował - i tylko Pan Bóg może to życie odebrać - mówił duchowny.

A Katechizm Kościoła Katolickiego na to:

2265 Uprawniona obrona może być nie tylko prawem, ale poważnym obowiązkiem tego, kto jest odpowiedzialny za życie drugiej osoby. Obrona dobra wspólnego wymaga, aby niesprawiedliwy napastnik został pozbawiony możliwości wyrządzania szkody. Z tej racji prawowita władza ma obowiązek uciec się nawet do broni, aby odeprzeć napadających na wspólnotę cywilną powierzoną jej odpowiedzialności.

(...)

2267 Kiedy tożsamość i odpowiedzialność winowajcy są w pełni udowodnione, tradycyjne nauczanie Kościoła nie wyklucza zastosowania kary śmierci, jeśli jest ona jedynym dostępnym sposobem skutecznej ochrony ludzkiego życia przed niesprawiedliwym napastnikiem. (...)

Chciałbym zwrócić naszym Czytelnikom uwagę, że gdyby potraktować serio słowa Jego Eminencji, to np. Policja czy Wojsko Polskie nie mogłoby do nikogo strzelać, tylko co najwyżej brać do niewoli, a nikt z nas nie mógłby się np. skutecznie bronić przed napastnikiem bronią palną lub np. ostrym narzędziem. No bo skoro nie wolno nigdy i nikogo zabić... Pomijam już truizm, że gdyby nie kara śmierci - nie byłoby Odkupienia przez Krzyż...

pieniądz nie śmierdzi

2011-11-27T17:29:00.007+01:00

Sam już nie wiem, czy się śmiać, czy płakać...

Nie ma zakazu grania w kościołach ani muzyki poważnej, ani organizowania koncertów biletowanych - poinformował wczoraj ks. Robert Nęcek, rzecznik krakowskiej kurii. Odniósł się do naszego wczorajszego artykułu ("Kardynał Dziwisz zabrania koncertów w kościołach"), w którym napisaliśmy o kontrowersyjnej decyzji kard. Stanisława Dziwisza. We wtorek w piśmie do księży, organistów i dyrektorów chórów potępił on koncerty każdej muzyki niereligijnej organizowane w kościołach oraz pobieranie za nie opłat. Skąd więc wczoraj ta nagła zmiana? Jak się nieoficjalnie dowiedzieliśmy, list powstał za sprawą ks. Roberta Tyrały, jednego z doradców kardynała. Jest on odpowiedzialny za muzykę kościelną w Archidiecezji Krakowskiej. (...) Po kontrowersjach, jakie wywołał list, w kurii panuje przekonanie, że sformułowania tam użyte były zbyt ostre i nie dadzą się wprowadzić w życie. Jak łagodzi ks. Nęcek, list kardynała był tylko "przypomnieniem", by nie przekraczać pewnych granic powagi dla świątyni. Chopin, Vivaldi i bilety mogą więc zostać.

Powiedzcie mi, Drodzy Czytelnicy, jak tu na trzeźwo i świadomie traktować poważnie członków naszego episkopatu? Nie da się! Po prostu się nie da!

Swoją drogą na łżeczników prasowych kurie powinni zatrudniać osoby świeckie. Duchownym zdecydowanie nie wypada łgać w żywe oczy, jak naoczny świadek.

kościół augustyński w Würzburgu (Niemcy)

2011-11-27T15:12:00.005+01:00

Jak widać poniżej, przepiękną świątynię przerobiono na sterylną salę konferencyjną.

Wygląd świątyni w zatęchłych czasach przedsoborowych

wnętrze "dostosowane do potrzeb odnowionej liturgii", lata 90-te ub.w.

i efekt docelowy po ukończeniu niedawnego, jakże potrzebnego remontu.

Nie, to nie są wymiociny miłośnika kuchni węgierskiej. To stacje Drogi Krzyżowej

Posoborowa pustka w całej swej okazałości.

Jak widać, przed obrazem ocalałym z nastawy (pewnie konserwator zabytków nie pozwolił wyrzucić na śmietnik) zawieszono jakieś kolorowe g...

Kyrie eleison imas!

Ratunku! Chcą odebrać zdobycze posoboru!!!

2011-11-27T12:51:00.007+01:00

Czyli: anglojęzyczne duchowieństwo w odpowiedzi na nowy, wierny przekład Mszału Rzymskiego na język angielski, pokazuje Stolicy Apostolskiej prawą dłoń ze srodkowym palcem wysuniętym w górę gardłując o groźbie "utraty zdobyczy soboru"...

Jesteśmy bardzo zaniepokojeni zaproponowanym nowym przekładem tekstów Mszału Rzymskiego. Wierzymy, że jeśli tak po prostu narzucimy je naszym ludziom - nawet po uprzednim programie przygotowawczym - będzie to miało przeciwny od zamierzonego wpływ na ich modlitwy i spowoduje poważne podziały w naszych wspólnotach.

Jesteśmy przekonani, że przyjęcie przekładów, które są wysoce kontrowersyjne oraz uważane za wadliwe przez czołowych przedstawicieli naszego episkopatu, jak również wielu szanowanych liturgistów i lingwistów, będzie poważnym błędem.

Z tego powodu usilnie upraszamy biskupów świata anglojęzycznego o podjęcie programu pilotażowego, w którym nowe przekłady - po ostrożnym przeprowadzeniu katechezy - mogą być wprowadzone do kilku starannie wybranych parafii i wspólnot w całym anglojęzycznym świecie na okres jednego roku liturgicznego, po którym zostaną poddane obiektywnej ocenie.

Jesteśmy przekonani, że takie podejście uczyni zadość obawom wielu z tych biskupów, którzy czują, że odebrano im głos w tej sprawie i że da ono również głos Ludowi Bożemu, którego modlitwy stanowią stawkę i który odpowiednio może najwięcej zyskać lub stracić przez przekłady.

Zdajemy sobie sprawę, że projekt pilotażowy tego rodzaju jest wydarzeniem bez precedensu, ale takim samym jest tryb, w którym te przekłady zostały zatwierdzone.

Każdy normalny człowiek porównując postępowy, dziadowski przekład ICEL z 1973 r. z nowym, katolickim przekładem wiernym oryginałowi, który stanowi "zagrożenie" dla emerytowanych funkcjonariuszy Straży Obrony Posoborowia, przed których oczyma stanęła wizja "systematycznego demontażu wspaniałej wizji soborowego dekretu o liturgii" - zauważy różnice. "Strażnicy" w swej łaskawości dali wszystko to, co jest zbyt katolickie i ich uwiera - tłustym drukiem.

Przypomnijmy również, że anglojęzyczne episkopaty uchwaliły sobie w 1998 r. nowy przekład, jeszcze bardziej beznadziejny niż wersja z 1973 r., ale dzięki Bogu został on przez Kongregację Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów wywalony do kosza.

Jak chodzić na Mszę i nie stracić wiary

2011-11-23T22:12:00.003+01:00

Ksiązka ks. Mikołaja Buxa, o której wydaniu pisaliśmy na KNO ukazała się w polskim przekładzie. Polecamy zakup i lekturę!

Kapłan-żertwa czy wesoły konferansjer?

2011-11-23T13:01:00.002+01:00

Rozmawiałem z młodą kobietą, która od dwudziestu jeden lat leżała sparaliżowana będąc podłączoną do respiratora. Jedyną częścią ciała, którą mogła poruszać, była jej głowa. Powiedziała mi, że tydzień wcześniej odwiedziło ją sześciu seminarzystów. Oznajmili jej, że wkrótce zostaną wyświęceni na księży. Powiedziała im: "Mam nadzieję, że zostaniecie również wyświęceni na ofiary. Nasz Zbawiciel nie tylko był kapłanem, był również ofiarą, gdyż wydał samego siebie za innych. Wy również musicie to uczynić". Odpowiedzieli jej, że nasz Pan nie chciał, aby cierpieli. Odrzekła im: "Młodzieńcy, nakładacie na mnie ogromną, dodatkową pokutę, którą muszę cierpieć, aby uczynić was godnymi waszego kapłaństwa". Dopełniała ona w swoim ciele tego cierpienia, którego im brakowało. Ci z nas, którzy mają wiarę, powinni zacząć przywracać ideę wynagrodzenia.
(abp Piotr J. Fulton Sheen)

Voodoo, bogowie, czary, rytuały

2011-11-22T23:31:00.002+01:00

Należy odnotować z zadowoleniem, że w ostatnich latach zainteresowanie kultem voodoo wyraźnie wzrosło. Relacje w środkach masowego przekazu i publikacje książkowe, które były reakcją na to rosnące zainteresowanie, przynajmniej częściowo przyczyniły się też do podważenia najbardziej jaskrawych przesądów dotyczących tej fascynującej religii. (s. 5)

Byłoby poważnym błędem postrzegać ten kult po prostu jako konglomerat szkodliwych zabobonów, voodoo jest bowiem kompleksowym systemem religijnym i praktyczną filozofią życia, a w niemałej mierze także magicznym środkiem pozwalającym przetrwać pewnej kulturze, którą chrześcijańscy konkwistadorzy skazali na zagładę (s. 6)

Takim wypaczonym obrazom sprzyja niewątpliwie fakt, że rytualne "opętanie" odgrywa rzeczywiście w voodoo centralną rolę: bóstwa tego kultu wnikają w człowieka i na pewien czas biorą go w posiadanie (...) opętanym natomiast można w myśl poglądu chrześcijańskiego być tylko przez szatana i jego piekielne zastępy - co dodatkowo zdaje się potwierdzać, że w przypadku voodoo musi chodzić o jakiś okropny kult diabelski. Ocena ta jest jednak daleka od rzeczywistego haitańskiego voodoo w przeszłości i obecnie. (s. 7)

Z dzisiejszej perspektywy wydaje się oczywiste, że oddziały amerykańskie, które w 1915 roku wkroczyły na Haiti nie miały po temu żadnego autentycznego uprawnienia. Mieszanina rasistowskiej i religijnej pychy przyprawiona pogłoskami o rzekomo zwyczajowych ofiarach z ludzi (...) podsycała w Waszyngtonie przekonanie (...) że Murzyni tkwiący w zabobonach i barbarzyństwie winni zostać przez oświeconych białoskórych sprowadzeni ponownie na właściwą drogę (s.60)

Przy wsparciu oddziałów amerykańskich Kościół katolicki na Haiti przeprowadził w latach 1925-1930 oraz 1940-1941 bardzo rozległą "kampanię w celu wytępienia zabobonu". Był to złoty okres haitańskiej inkwizycji, pod osłoną uzbrojonych po zęby żołnierzy amerykańskich katoliccy księża przeszukiwali systematycznie haitańskie wsie i tam, gdzie odkryli świątynię voodoo kazali aresztować "sługi diabła" i spalić wszystkie ich przyrządy rytualne. Podczas kampanii z początkiem lat 30-tych nawet wszyscy katolicy musieli wyrzekać się rzekomo satanicznych praktyk voodoo. (s. 62)

Chociaż rozmaite "kampanie przeciwko zabobonowi" nigdy nie zdołały rzeczywiście voodoo zagrozić, barbarzyńskie represje ze strony Kościoła katolickiego i amerykańskich okupantów nie pozostały jednak bez destrukcyjnych skutków. Większość najświętszych bębnów zwanych assoto, z wczesnego okresu voodoo została wtedy zniszczona albo też od owego czasu bezpowrotnie znikła. (s. 154)

Muszę zmartwić naszych PT Czytelników, to nie cytaty z "Gazety wyborczej", "NIE" czy innych "Faktów i Mitów". To cytaty z książki wydanej przez katolickie Wydawnictwo Apostolstwa Modlitwy.

Stanisław kard. Dziwisz o koncertach w kościołach

2011-11-22T22:47:00.003+01:00

W sumie nic ciekawego. Jego Eminencja prawdopodobnie naczytał się KNO i przypomina, do jakich celów zostały zbudowane kościoły :-)

W naszych świątyniach ma miejsce wiele koncertów muzyki religijnej, ale niestety odbywają się także koncerty muzyki świeckiej. Nieuszanowana jest sakralność miejsca. Zapominamy, że kościół nie jest miejscem, w którym może zmieścić się każdy rodzaj muzyki" - napisał kard. Dziwisz.

"Chcę także jasno powiedzieć, że nie jestem przeciwny koncertom muzyki kościelnej w naszych kościołach, ale zdecydowanie mówię nie dla praktyk wykorzystywania sakralnego miejsca do celów niezgodnych z zamierzeniem. Nic, co świeckie, nie powinno bowiem mieć miejsca w naszych świątyniach. To jest miejsce dedykowane świętemu Bogu" - podkreślił metropolita krakowski.

Przypomniał, że w 1987 r. Kongregacja Dyscypliny Sakramentów wydała dokument "O koncertach w kościele", który "poza teorią nie wszedł właściwie w życie", choć wciąż jest aktualny i szczegółowo precyzuje, pod jakimi warunkami można zorganizować koncert w kościele. Chodzi m.in. o konieczności sakralnego programu. "Do wielkich nadużyć zaliczyć należy także pobieranie opłat za organizację koncertów w świątyni i biletowanie tychże" - napisał metropolita krakowski.

"Nie łudźmy się, nie dotrzemy do wiernych przez muzykę, która nie ma inspiracji religijnych, chociażby była napisana przez wybitnych kompozytorów, nawet głęboko wierzących. Być może i oni sami źle z takim repertuarem czuliby się w świątyni" - uważa kard. Dziwisz. "Świecki repertuar wykonywanej w świątyniach muzyki nie jest godny świętości miejsca. Takie próby nie są godne świątyni pobłogosławionej, dedykowanej na wyłączną własność Boga i przeznaczonej do kultu

Księże kardynale, dziękujemy za głos pasterza. Czekamy teraz na idące za tym ruchy pasterską lagą!

Liturgiczny kotylion ogólnowojskowy

2011-11-13T00:30:00.005+01:00

Nasi weseli kapelani wojskowi z okazji Święta Niepodległości przypięli sobie do ornatów kotyliony. W końcu - jak impreza, to impreza! ~~Jednakowoż proszę zauważyć, że przynajmniej nie używają w kościele diesli~~, tylko prawdziwych świec! (Poprawiłem, bo jak widać na zdjęciu z lewej - przed stołem stoi diesel). Gdybyż jeszcze zamiast stołu zaczęłi używać stojącego za nimi ołtarza, przy którym te świece zapalili...

Alba, jak sama nazwa wskazuje, to szata koloru zielonego

2011-11-13T00:27:00.003+01:00

A przynajmniej w naszej wesołej Diecezji Wojskowej

obrazki prymicyjne

2011-11-12T15:58:00.010+01:00

Dzisiaj omówimy sobie różnicę między katolicyzmem a posoborowiem na przykładzie obrazków.

Wszyscy Czytelnicy zapewne wiedzą, jak wyglądają katolickie obrazki prymicyjne wręczane na pamiątkę pierwszej Ofiary Mszy śwętej sprawowanej przez nowowyświęconego kapłana. Z daleka widać, że chodzi o Mszę świętą i o kapłana według Serca Jezusowego.

Z posoborowych obrazków prymicyjnych powyższe elementy powoli znikają, ale przynajmniej jeszcze obrazki zamieszczane na odwrocie jednoznacznie wskazują, do czego służy katolicki kapłan.

Jeden z naszych czytelników podesłał na nasz adres kilkadziesiąt obrazków "pamiątkowych" wydanych przez kapłanów z seminariów neokatechumenatu. Z wiadomych względów nie upamiętniają one pierwszej Ofiary Mszy świętej, tylko sam fakt przyjęcia święceń prezbiteratu (tytuł "ksiądz" nie jest u neonów używany). Proszę zwrócić uwagę, że wszystkie one bez wyjątku "ozdobione" są "jedynie słusznymi" ikonami pana Frania Arguello, a na odwrocie są zadrukowane odręczną, koślawą, pretensjonalną, "jedynie słuszną" czcionką "neokatechumenalną"; zawierają obowiązkowo logo neokatechumenatu oraz nic nie wspominają o kapłaństwie, Ofierze Mszy świętej, że już o Najświętszym Sercu Pana Jezusa nawet nie wspomnę.

Pamiętaj, abyś dzień święty spędził w robocie

2011-11-11T08:35:00.004+01:00

Taki mesydż do swoich owieczek kieruje postępowa komunistyczna konferencja episkopatu Portugalii.

Biskupi podczas 178. sesji plenarnej Konferencji Episkopatu Portugalii postanowili "spowszednić" dwa dni świąteczne w roku, (aby podnieść wydajność pracy socjalistycznej - Dextimus).

Z informacji, do których dotarł dziennik "Jornal de Noticias", wynika, że biskupi zgodzili się, aby dniem roboczym było w przyszłym roku Boże Ciało, przypadające w czwartek 7 czerwca, a także obchodzone w środę 15 sierpnia święto Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny.

Ks. Manuel Morujao dodał, że portugalscy biskupi są gotowi do dalszej współpracy z rządem, lecz mają jednocześnie świadomość, że "zwiększanie produktywności gospodarki poprzez likwidację dni wolnych od pracy nie rozwiąże problemów portugalskiej gospodarki".

Ks.Emanuel powyższą wypowiedząi udowodnił, że portugalscy biskupi są sprawni inaczej mentalnie. Ale czegóż się spodziewać po socjalistycznym episkopacie, dla którego wiara katolicka to najwyraźniej puste słowo, a służba mamonie dobrem najwyższem jest? Tym samym episkopacie, który obstawił sanktuarium w Fatimie satanistycznym skulpturami, a ludzi pragnących się tamże pomodlić wspólnie na różańcu - przepędza hałasem z gigantofonów i podsyła panie które właśnie (w środku dnia) muszą poodkurzać...

Naszej redakcji udało się zdobyć nagranie z obrad portugalskiego episkopatu:

Młodzież z ZSP w Drzewicy uczciła pamięć papieża Polaka

2011-11-10T09:25:00.004+01:00

Wiadomość nieco zmurszała, bo sprzed dwóch lat, ale zachowujemy ku pamięci i uciesze gawiedzi.

Trzydziesta pierwsza rocznica wyboru Karola Wojtyły na Stolicę Piotrową stanowiła okazję do wspólnego zamyślenia się nad jego troską o młodzież. Nauczyciele i uczniowie Zespołu Szkół Ponadgimnazjalnych w Drzewicy wspólnie z zaproszonymi gośćmi wzięli udział we mszy w intencji rychłej beatyfikacji Jana Pawła II. Msza miała zostać odprawiona nad drzewickim zalewem, jednak ze względu na deszczową aurę odbyła się w sali gimnastycznej ZSP w piątek, 23 października [2009 r].
Nabożeństwu przewodniczył inicjator całego przedsięwzięcia ks. Paweł Kończyk. W uroczystości - oprócz młodzieży, samorządowców i przedstawicieli lokalnych instytucji - wzięli udział nauczyciele i uczniowie szkoły podstawowej i gimnazjum noszącego imię Jana Pawła II.
Niedogodne warunki pogodowe zmieniły nieznacznie przebieg uroczystości - młodzież ZSP należąca do koła kajakowego miała przybyć na mszę kajakami w pobliże Domu Wędkarza - jednak klimat spotkania został zachowany. Msza odprawiana była bowiem na odwróconym kajaku, tak jak czynił to podczas spływów kajakowych Karol Wojtyła. Uroczystości towarzyszyły fragmenty poezji Jana Kasprowicza i rodzimej poetki Krystyny Staszewskiej. Homilia rozpoczęła się natomiast recytacją poezji Jana Pawła II. Zebrani usłyszeli: „Uwielbiam cię siano wonne...”, „Miłość mi wszystko wyjaśniła...”
Celem uroczystości była wspólna modlitwa, wzbudzenie refleksji i wspomnień „przy kajaku” w myśl idei głoszonej przez Jana Pawła II - umiłowania Boga przemawiającego w pięknie przyrody. Podczas mszy panował nastrój szczególnej zadumy nad sensem istnienia [przepisów liturgicznych? - Dextimus].
Scenariusz części poetyckiej opracowała i przygotowała polonistka Grażyna Wójcik, natomiast za dekorację i oprawę muzyczną odpowiedzialny był nauczyciel fizyki Andrzej Król. Godne pochwały jest zaangażowanie znacznej liczby młodzieży w realizowanym przedsięwzięciu.

Leon XIII, encyklika Satis cognitum

2011-11-05T18:25:00.002+01:00

LEON XIII PAPIEŻ

CZCIGODNI BRACIA
POZDROWIENIE APOSTOLSKIE I BŁOGOSŁAWIEŃSTWO

Dosyć dobrze jest wam znana niemała Nasza troska i myśli zwrócone ku temu, że pragniemy przywołać zbłąkanych do owczarni powierzonej pieczy najwyższego pasterza dusz, Jezusa Chrystusa. Zamierzywszy tę rzecz w duchu i nie mniej powodowani zbawienną radą, postanowiliśmy ukazać obraz Kościoła i jakby w zarysie go opisać. Z niego najbardziej godna uwagi jest jedność, którą odcisnął w nim na wieki jako znamię prawdy i niezwyciężonej mocy boski Twórca. W duszach zagłębiających się w nim może i powinno jaśnieć wielce wrodzone piękno i wspaniałość Kościoła, prawda bowiem ma to do siebie, że oddawanie się jej kontemplacji usuwa niewiedzę, koryguje fałszywe sądy i uprzedzenia - szczególnie u tych, którzy nie z własnej winy tkwią w błędzie, a także pobudza u ludzi miłość do Kościoła podobną temu umiłowaniu, którym Jezus Chrystus obdarzył tę swą oblubienicę odkupioną boską krwią: Chrystus umiłował Kościół i wydał samego siebie za niego (Ephes., V, 25). Zamierzający powrócić do ukochanej matki, czy to nie poznanej jeszcze właściwie, czy opuszczonej niegodziwie, mają przed sobą trud i wysiłek wprawdzie nie tak wielki, jak krew, którą Jezus Chrystus złożył jako okup - lecz dostrzegą oni przynajmniej, że ciężar ten nie pochodzi od woli ludzkiej, ale z nakazu i polecenia Bożego - i dlatego mocą obfitej łaski niebieskiej bez trudu będą doświadczali prawdy boskiej Jego nauki: Albowiem jarzmo moje słodkie jest, a brzemię moje lekkie (Matth., XI, 30). Dlatego też pokładając największą nadzieję w Ojcu światłości, od którego pochodzi wszelki datek dobry i wszelki dar doskonały (Ep.Jac., I, 17), Jego to bowiem, który wzrost daje (I. Cór., III, 7) jednego usilnie prosimy, aby łaskawie zechciał dać Nam siłę przekonania.
Jakkolwiek Bóg, sam jeden i przy pomocy własnej siły mógł stworzyć wszystko, co zostało stworzone siłami natury, to jednak wolał, powodowany łaskawym zamiarem, pomóc ludziom posługując się innymi ludźmi. I tylko za sprawą i pośrednictwem ludzi zwykł dawać: doskonałość należną w pierwszym rzędzie przyrodzie, a w porządku nadprzyrodzonym: świętość i zbawienie ludziom.
Jednak oczywiste jest, że nic nie może udzielać się pośród ludzi, jak tylko za pośrednictwem rzeczy zewnętrznych, które są spostrzegane zmysłowo. Z tego powodu Syn Boży przyjął ludzką naturę, który będąc w postaci Bożej... wyniszczył samego siebie, przyjąwszy postać sługi, stawszy się podobny ludziom (Phil., II, 6-7.); a co więcej, spędzając życie na ziemi, przekazał ludziom, rozmawiając z nimi, swoją naukę i swoje prawa.
Ponieważ Jego święta misja miała być trwała i wieczna, dlatego wybrał sobie niektórych uczniów swojej nauki i uczynił ich uczestnikami swojej władzy: gdy z nieba sprowadził na nich Ducha Prawdy, przykazał, ażeby przemierzali świat i to wszystko, czego sam nauczał i nakazał, wiernie przekazywali wszystkim narodom. To właśnie ogłosił, aby rodzaj ludzki przez Niego, przez wyznanie wiary oraz posłuszeństwo prawom mógł osiągnąć świętość na ziemi i szczęście wieczne w niebie.
Na takiej zasadzie i na takim fundamencie został założony Kościół. Jeżeli więc spojrzymy na ów cel ostateczny, o który zabiega Kościół i na sprawy bezpośrednio kształtujące świętość w duszach, to rzeczywiście jest on duchowy; jeśli spojrzymy na tych, z których on się składa i na same środki, za pomocą których nadprzyrodzone dary są doprowadzane do nas, jest on z konieczności postrzegalny jako zewnętrzny. Dar nauczania przyjęli Apostołowie poznając znaki dostępne dla wzroku i słuchu, i dar ten nie inaczej realizowali, jak słowem i czynem, które oddziaływały na zmysły. W ten sposób, jakkolwiek ich głos wchodził z zewnątrz do uszu, rodził w duszach wiarę: Wiara więc ze słuchania, słuchanie zaś przez słowo Chrystusowe (Rom. X, 17). Sama zaś wiara, czyli uznanie pierwszej i najwyższej prawdy jest wprawdzie poznawana przez się rozumem, lecz winna przejawiać się na zewnątrz w jawnym jej wyznawaniu. Sercem bowiem wierzy się ku sprawiedliwości, ustami zaś wyznaje się ku zbawieniu (Rom. X, 10). Podobnie nic nie jest bardziej wewnętrzne dla człowieka niż łaska niebieska, która rodzi świętość, lecz zewnętrzne są zwyczaje i szczególne narzędzia uczestniczenia w łasce; nazywamy je sakramentami, które są rozdzielane przez ludzi imiennie do tego powołanych, z zachowaniem pewnych obrzędów. Jezus Chrystus rozkazał Apostołom i wiecznym następcom Apostołów, by nauczali i kierowali poganami; rozkazał też poganom, by przyjęli ich naukę i podporządkowali się posłusznie ich władzy. Ten związek praw i obowiązków w rzeczpospolitej chrześcijańskiej nie tylko trwać, lecz nawet być zapoczątkowanym nie może bez komentatorów i wysłanników rzeczy zmysłowych. Z tych to powodów Kościół jest często nazywany przez święte pisma ciałem lub ciałem Chrystusowym: Wy zaś jesteście ciałem Chrystusa (1 Cor. XII, 27). Dlatego, że jest ciałem, Kościół jest widzialny oczom, skoro zaś jest Chrystusowy, jest żywym ciałem, czynnym i żywotnym, ponieważ chroni je i utrzymuje Jezus Chrystus wszczepioną weń swoją mocą, przez to, że żywi połączone ze sobą pędy winne i sprawia, że rodzą owoc. Jak bowiem w zwierzętach zasada życia pozostaje niewidzialna i ukryta, lecz przejawia się w zmia¬nie miejsca i ruchu członków, tak też w Kościele nadprzyrodzona zasada życia przez to, co się przez nią dokonuje, ukazuje się wyraźnie.
Z tego wynika, że w wielkim owym niebezpiecznym błędzie tkwią ci, którzy tworzą sobie Kościół na własną miarę i przedstawiają go jako ukryty i prawie niewidoczny; jest on dla nich jakby ludzką instytucją mającą pewne przepisy i zewnętrzne obrzędy, pomijając wieczny przepływ łaski Bożej i opuszczając te boskie rzeczy, które dają na co dzień pełne wyrazu świadectwo życia zaczerpniętego od Boga. Ograniczenie Kościoła Jezusa Chrystusa tylko do jednego z tych wymiarów jest tak samo niedorzeczne, jak człowiek sprowadzony tylko do ciała lub tylko do duszy. Ścisłe złączenie tych dwóch porządków jest koniecznym wymogiem prawdziwego Kościoła tak samo, jak naturę ludzką tworzy najgłębsze połączenie duszy i ciała. Nie jest ten Kościół jakąś obumarłą postacią, lecz ciałem Chrystusa obdarzonym życiem nadprzyrodzonym. Tak jak Chrystus, Głowa i Wzór, jest niepełny, gdy upatruje się w Nim tylko ludzką czy widzialną naturę - jak to czynią focjanie i nestorianie - albo tylko niewidzialną naturę boską, jak utrzymują monofizyci, ale jest jeden z dwóch i w dwóch naturach: tak widzialnej, jak i niewidzialnej - tak też Jego Ciało Mistyczne nie jest prawdziwym Kościołem bez tego, co sprawia, że jego widoczne części czerpią siłę i życie z nadprzyrodzonych darów i innych rzeczy, skąd pochodzi ich zasada i rozkwita ich natura. Skoro zaś Kościół jest dziełem tego rodzaju z boskiego ustanowienia i woli, winien on bez jakiejkolwiek przerwy taki sam trwać po wieczne czasy; gdyby zaś nie trwał albo nie był ustanowiony wiecznotrwałe, to i sam cel, do którego dąży, byłby ograniczony przedziałem miejsca i czasu, co oczywiście sprzeczne jest z prawdą. Tak więc owo połączenie rzeczy widzialnych i niewidzialnych, jako stan naturalny i zaszczepiony w Kościele zrządzeniem Bożym musi istnieć tak długo, jak długo będzie istniał Kościół. Dlatego św. Jan Chryzostom pisze: „Nie stroń od Kościoła; nie ma bowiem nic mocniejszego niż Kościół. Kościół twą nadzieją, Kościół twym zbawieniem, Kościół twą ucieczką. Przewyższa on niebiosa i sięga poza ziemię. Nigdy nie starzeje się lecz wciąż tchnie życiem. Dlatego Pismo św., dowodząc siły jego i stałości, nazywa go górą" (Homilia de capto Eutropio n. 6). A oto słowa św. Augustyna: „Sądzą [poganie], że religia nazywana chrześcijańską będzie żyła do pewnego czasu w tym stuleciu, a potem zaniknie. Ona będzie trwała tak długo, jak długo będzie wschodzić i zachodzić słońce, czyli jak długo będzie toczył się ten czas, nie przestanie istnieć Kościół Boży czyli ciało Chrystusa na Ziemi" (In Psalmum LXXI, n. 8). Tak samo mówi on w innym miejscu: „Zachwieje się Kościół, gdy zachwieje się fundament, lecz jak zachwieje się Chrystus? ...Jeśli Chrystus nie zachwieje się, to nie przechyli się on na wieki wieków. Gdzie są ci, którzy mówią, że Kościół zginął w świecie, skoro nie może się nawet prze chylić?" (Enarratio in Psalmum CIII, Sermo II, n. 5).
Powyższego jakby fundamentów należy użyć, aby dążyć do prawdy. Jak wiadomo, Chrystus Pan ustanowił i ukształtował Kościół i dlatego kiedy rozważa się, jaka jest jego natura, trzeba pamiętać o tym, co Chrystus pragnął i czego rzeczywiście dokonał. Dla zachowania tej reguły najbardziej potrzebna jest Kościołowi jedność: przyczynia się ona ku powszechnemu pożytkowi i przyświeca także tej encyklice.
Zaiste jeden jest prawowity Kościół Jezusa Chrystusa: wynika to ze świadectwa wspaniałych i licznych świętych pism. Tak zgodne jest to pomiędzy wszystkimi, że zaprzeczyć temu nie odważy się żaden chrześcijanin. Rozpatrując i ustalając naturę jedności, wielu sprowadziły z drogi prawdy liczne błędy. Nie tylko bowiem samo pochodzenie Kościoła, lecz i cała struktura należy do rodzaju rzeczy dokonanych z wolnej woli, dlatego trzeba odwołać sąd o tym, co się stało i uznać za niewłaściwe badanie, z jakiego tytułu Kościół zachował jedność - lecz dlaczego Ten, który go założył, pragnął, by był on jeden.
Jeżeli już bierze się pod uwagę to, co się dokonało, to Jezus Chrystus nie taki Kościół zamierzył i ukształtował, który obejmowałby wiele podobnych wspólnot, lecz odrębnych i nieskrępowanych więzami, ale które tworzyłyby Kościół nie-rozdzielny w sobie i jeden w taki sposób, jak to wyznajemy w symbolu wiary: Wierzę w jeden... Kościół. „W każdym razie jedność zaliczana jest do natury Kościoła, który jest jeden, a który ci ludzie chcą rozerwać na liczne herezje. Twierdzimy, że zgodne ze swą istotą, swym założeniem, ze swym początkiem i z wyjątkowością swego znaczenia Kościół pierwotny i powszechny jest jedyny. Także niezrównana wspaniałość Kościoła jako zasada konstrukcji przewyższa dzięki jedności wszystko inne i nie ma nic takiego, co by było doń podobne lub równe" (Clemens Alexandrinus, Stromatum lib. VII, cap. 17). Gdy Jezus Chrystus mówiło tej budowli mistycznej, to o Kościele nie wspominał inaczej niż o jednym, który nazwał swoim: Zbuduję Kościół Mój. Gdyby więc pomyśleć o innym Kościele oprócz tego, to skoro nie byłby założony przez Jezusa Chrystusa, nie mógłby on być prawdziwym Kościołem Chrystusowym. Co ukazuje się jeszcze bardziej, gdy zważy się zamierzenie boskiego Sprawcy. Czego bowiem oczekiwał Chrystus Pan, gdy zakładał Kościół, czego pragnął? Jak wiadomo, misji owej i tego polecenia, aby było kontynuowane przekazywanie tego, co sam otrzymał od Ojca. Nakazał otwarcie, by było to czynione i spełnił to w rzeczy samej. Joto Mię posłał Ojciec i Ja was posyłam (Joan XX, 21). Jak Ty Mnie posłałeś na świat i Ja ich posłałem na świat (Joan. XVII, 18). Zaiste urzędem Chrystusa jest uwolnienie od zguby do zbawienia tego, co zginęło, a więc nie jakieś narody czy miasta, lecz ludzi w ogóle, całego rodzaju ludzkiego - bez różnicy miejsca czy czasu; zstąpił z nieba Syn człowieczy... żeby świat był zbawiony przez Niego (Joan. III, 17). Nie ma bowiem innego imienia pod niebem, danego ludziom, w którym byśmy mieli być zbawieni (Act. IV, 12). Dlatego zrodzone przez Jezusa Chrystusa zbawienie, jak również wszystkie dobra, które stąd pochodzą, winien Kościół szeroko utwierdzać we wszystkich ludziach i propagować we wszystkich czasach. Dlatego z woli samego założyciela konieczne jest, aby [Kościół] był jeden we wszystkich krajach, po wieczne czasy. Również aby mógł być jeden, musiał wyrosnąć ponad ziemie i ukształtować rodzaj ludzki na sposób nowy i dotąd nie słyszany.
To samo o jednym Kościele, który obejmie ludzi ze wszystkich czasów i miejsc, widział i przepowiedział prorok Izajasz, gdy oglądając przyszłość, zobaczył rodzaj góry niezwykłej wysoko-ści, która była obrazem Domu Pana, czyli Kościoła: I będzie w ostateczne dni przygotowana góra domu Pańskiego na wierzchu (Isaias 11,2). Tak więc góra ta jest jedna, położona na szczycie gór, jeden dom Pana, do którego napłyną kiedyś wszystkie narody szukające normy życia. A popłyną do niej wszystkie narody... i rzekną: Chodźcie wstąpmy na górę Pańska i do domu Boga Jakubowego, a nauczy nas dróg swoich i będziemy chodzić ścieżkami Jego (Isaias 11, 2-3). O miejscu tym, gdy wspomniał o nim, tak rzekł św. Optat z Milewe: „Napisane jest u proroka Izajasza: z Syjonu wyjdzie światło i słowo Pana z Jeruzalem. Nie w tej górze Syjon upatruje więc Izajasz obronę, lecz w górze świętej, którą jest Kościół, który na całym globie rzymskim pod całym niebem wznosi głowę ... Duchowym Syjonem jest więc Kościół, w którym przez Boga Ojca jest ustanowiony królem Chrystus, a Kościół ten jest na całym globie ziemskim, na którym jest jeden Kościół katolicki" (De Schism. Donatist. Lib. III, n. 2). A tak pisze św. Augustyn: „Cóż jest tak widocznego jak góra? Są jednak i nieznane góry, ponieważ znajdują się w jednej części Ziemi ... Ta zaś góra nie jest taka, ponieważ napełnia całe oblicze Zie¬mi i mówi o niej: przygotowana na szczycie gór" (In Epist.Joan. Tract. l, n. 13). Przybył do niej, który postanowił, że Kościół będzie Mistycznym Ciałem Syna Bożego i połączy się z Nim jakby głowa na podobieństwo ciała ludzkiego, które przyjął i tkwi w nim przez naturalne zespolenie naturalna głowa. Jak więc przybrał sobie jedno śmiertelne ciało, które ofiarował na ukrzyżowanie i śmierć, by zapłacić cenę za wyzwolenie człowieka, tak też posiada jedno Ciało Mistyczne, w którym i przez które czyni ludzi współuczestnikami zbawienia: Jego (Chrystusa) ustanowił [Bóg] głową nad całym Kościołem, który jest ciałem Jego (Ephes. I, 22-23). Oddzielone nie mogą być członki od głowy i rozrzucone, lecz trwać złączone, tworząc jedno ciało. Mówi o tym św. Paweł: wszystkie zaś członki ciała, choć ich jest wiele, są jednak jednym ciałem, tak samo i Chrystus (l Cór. XII, 12). Dlatego owo Ciało Mistyczne jest, jak mówi, zwarte i zespolone. Głową jest Chrystus, a z Niego całe ciało, złożone i złączone przez wszystkie spojenia wzajemnej usługi, według działalności stosownej do natury każdego członka (Ephes. IV, 15-16). Jeżeli więc jakieś członki trwają oderwane od innych, to nie mogą być połączone zjedna głową. „Bóg jest jeden, Kościół jeden, jedna wiara, lud jeden - połączony związkiem zgody w trwałą jedność ciała. Jedności nie można pokrajać ani rozbić jednego ciała przez niezgodność spoiwa" (S. Cyprianus, De cath. Ecct. Unitate n. 23). Aby jeszcze lepiej ukazać jedność Kościoła, przywołuje się podobieństwo ożywionego ciała, którego członki nie mogą żyć inaczej, jak tylko połączone z głową, czerpiąc z niej dla siebie życiodajną siłę, w oderwaniu zaś muszą obumierać. „Nie może [Kościół]... z poszarpanym wnętrzem być rozdarty na kawałki. Cokolwiek od karmiącego rdzenia się oddzieli, nie będzie mogło tak oderwane żyć ani oddychać" (S. Cyprianus, De cath. Eccl. Unitate n. 23). Cóż jest podobnego w umarłym ciele z tym, które żyje? Nikt bowiem nigdy nie miał w nienawiści ciała swego, ale żywi i pielęgnuje je, jak i Chrystus Kościół; gdyż jesteśmy członkami ciała Jego, z ciała Jego i z kości Jego (Ephes. V, 29-30). Gdyby Chrystusowi przyporządkować inną podobną głowę, innego Chrystusa, byłoby to przyjmowaniom innego Kościoła oprócz tego, który jest Jego celem. „Baczcie czego się strzec, czego przestrzegać, czego się obawiać. Zdarza się, że w jednym ludzkim ciele, a nawet z tego ciała zostaje odcięły jakiś członek, jak ręka, palec czy noga, lecz czy dusza przechodzi do tego, co odcięte? Gdy tkwił w ciele, miał w sobie życie, po odcięciu stracił je. Tak jest i z chrześcijańskim katolikiem; gdy trwa w ciele - żyje, odcięty zaś staje się heretykiem; duch bowiem nie idzie za odciętą częścią ciała" (S. Augustinus, Sermo CCLXVI1, n. 1). Kościół Chrystusa jest więc jedyny i wieczny; ci, którzy chodzą osobno, odstępują od woli i przykazania Chrystusa Pana, porzuciwszy zaś drogę zbawienia, idą na zgubę. „Kto bowiem oddzielony od Kościoła łączy się z. cudzołożnicą, jest odsunięty od obietnic Kościoła i nie dojdzie do nagrody Chrystusa ten, kto porzucił Kościół Chrystusa ... Kto nie utrzymuje tej jedności, nie zachowuje prawa Bożego, nie zachowuje wiary Ojca i Syna, nie dąży do życia i zbawienia" (S. Cyprianus, De cath. Eccl. Unitate, n. 6).
I dlatego Ów, który jedyny założył [Kościół], zaałożył go jako jeden, a więc taki, że ci, którzy znajdują się w nim, będą złączeni najściślejszymi więzami zupełnie tak, by utworzyli jeden naród, jedno królestwo, jedno ciało: Jedno ciało i jeden duch, jak jesteście wezwani w jednej nadziei wezwania waszego (Ephes. IV, 4). Wolę swą w tej sprawie Jezus Chrystus uświęcił na krótko przed zbliżającą się śmiercią i uroczyście konsekrował, tak do Ojca zwróciwszy się: A nie tylko za nimi proszę, ale i za tymi, którzy przez słowo ich uwierzą we Mnie;... aby i oni w Nas jedno byli, ... aby osiągnęli doskonałą jedność (Joan. XVII, 20-23). Od swych naśladowców zażądał tak doskonałej i tak głębokiej jedności, że mieli jakby odzwierciedlać Jego zjednoczenie z Ojcem: Proszę... by wszyscy byli jedno, jak Ty Ojcze we Mnie, a Ja w Tobie (Joan. XVII, 21). Koniecznym fundamentem tak wielkiej i tak absolutnej zgodności między ludźmi jest zbieżność i zjednoczenie umysłów; z tego natchnienia rodzi się naturalnie podobieństwo woli i działań. Dlatego też dzięki swojemu boskiemu postanowieniu, jedność wiary w Kościele swoim nakazał, ta zaś cnota jest pierwszą rzeczą w owych więzach, które człowieka wiążą z Bogiem, i stąd przybraliśmy nazwę wiernych. Jeden Pan, jedna wiara, jeden chrzest (Ephes IV, 5). Tak więc, jak jeden jest Pan i jeden chrzest, tak też potrzebna jest jedna wiara wszystkich chrześcijan, gdziekolwiek by byli. Stąd też św. Paweł Apostoł nie tylko prosi chrześcijan, by wszyscy żywili te same przekonania i unikali spornych poglądów, lecz usilnie domaga się i zaklina: Was zaś proszę, bracia, przez imię Pana naszego Jezusa Chrystusa, żebyście wszyscy to samo mówili i żeby nie było między wami rozdwojenia, ale bądźcie doskonale zgodni w tej samej myśli i w tym samym zdaniu (1 Cor. l, 10). Miejsca te prawie w ogóle nie wymagają objaśnienia, dosyć mówią bowiem same za siebie. Zaiste więc ci, którzy uznają się za chrześcijan, winni mieć jedną wiarę, jak się powszechnie przyjmuje. Jest rzeczą najwyższej wagi i konieczności, aby zrozumieć to, w czym wielu popada w błąd - a mianowicie w tym, jakie są rodzaje i forma jedności. Co sami zaznaczyliśmy wyżej odnośnie podobnego przypadku, nie jest to sprawa opinii i domniemania, lecz wiedza w rzeczy samej pochodząca z osądzenia zaistniałego faktu, to jest zbadania i stwierdzenia, jaką jedność w wierze przykazał Jezus Chrystus.
Nauka niebieska Jezusa Chrystusa, jakkolwiek w wielkiej części przypieczętowana pismami z boskiego natchnienia, nie mogła sama przekonać umysłów, powierzona tylko ludzkiemu geniuszowi. Było bowiem nietrudno o powstanie zmiennych i różniących się między sobą interpretacji i to nie tylko ze względu na siłę i tajemnice nauki, lecz także z powodu różnorodności charakterów i zamęt wywoływany w dążeniach tych, którzy pragną iść w przeciwnych kierunkach. Z różnicy interpretacji rodzą się z konieczności niezgodności w poglądach; stąd pochodzą kontrowersje, spory, niezgodności, które wystąpiły w Kościele w okresie bliskim jego początków. O heretykach tak pisze św. Ireneusz: „Wprawdzie wyznają Pisma, lecz zmieniają ich sens" (Lib. III, cap. 12 n. 12). Natomiast św. Augustyn dodaje: „Herezje bowiem zrodziły się i pewne dogmaty wciągające umysły w przewrotność i spychające je w przepuść - tylko dlatego, że dobre pisma nie są dobrze rozumiane" (In Evang. loan. Tract. XVIII, cap. 5 n. 1). W celu więc połączenia umysłów, bronienia i osiągnięcia zgodności poglądów, tak aby ukazane zostały boskie pisma, była potrzeba jeszcze jakaś inna zasada. Tego domagała się boska mądrość: albowiem nie mógłby Bóg pragnąć jednej wiary, gdyby nie przewidział był jakiejś właściwej racji zachowania jedności, co też i szczególnie święte pisma zauważają, jak o tym wkrótce będziemy mówili. Zaiste nieskończona Boża potęga nie jest niczym związana czy ograniczona i wszystko jej całkowicie podlega jakby narzędzie. O tej zewnętrznej zasadzie trzeba sądzić, że wszystko, co leżało w jego mocy, Chrystus zamierzył. Dlatego trzeba tutaj przywołać na myśl początki chrześcijaństwa.
Przypominamy sobie, że jest ono potwierdzone boskimi pismami i powszechnie znane. Jezus Chrystus przekazał Chrystus dowodzi mocą swych cudów swojej boskości i boskiego posłannictwa: poucza, aby tłumy słuchały jego słowa o rzeczach niebieskich i w ogóle domaga się, aby okazywano wiarę w Jego nauczanie, tudzież mówiąc o nagrodach, innym razem o wiecznych karach: Jeżeli nie czynię dzieła Ojca Mego, nie wierzcie Mi (Joan. X, 37). Gdybym był między nimi nie dokonał czynów, których nikt inny nie dokonał, grzechu by nie mieli (Joan. XV, 24). Ale jeśli czynię [dzieła], chociażbyście Mnie wierzyć nie chcieli, uczynkom wierzcie (Joan. X, 38). O czymkolwiek poucza, przykazuje to całym swoim autorytetem, domagając się zgody rozumu bez żadnego wyjątku, niczego nie odrzucając. Powinnością tych, co słuchali Jezusa, było nie tylko przyjęcie w całości Jego nauki, lecz uznanie umysłem poszczególnych rzeczy, które On przekazał - jeśli chcieli osiągnąć zbawienie, jest bowiem niedorzecznością, aby nie okazywać Bogu wiary nawet w jednej rzeczy.
Niebawem, przed wstąpieniem do nieba, mocą, którą został przez Ojca posłany, posłał Apostołów, którym polecił rozszerzać i rozpowszechniać swoją naukę: Dana Mi jest wszelka władza na niebie i na ziemi. Idąc tedy nauczajcie wszystkie narody ... Nauczając je zachowywać wszystko, cokolwiek wam przykazałem (Matth. XXVIII, 18-20). Zbawieni zostaną ci, którzy usłuchają Apostołów, natomiast ci, którzy nie usłuchają, zginą: Kto uwierzy i ochrzci się, będzie zbawiony; a kto nie uwierzy, będzie potępiony (Marc. XVI, 16). Ponieważ najbardziej odpowiada to Bożej woli, aby taki wspaniały i wielki dar nie podlegał nikomu i aby zapewnił wszystko to, czego wymaga jego sprawowanie -Jezus Chrystus przyrzekł zesłać swoim uczniom Ducha Prawdy, który z nimi i w nich pozostanie na zawsze: a jeśli odejdę, poślę Go do was [Pocieszyciela]... Lecz gdy przyjdzie ów Duch Prawdy, nauczy was wszelkiej prawdy (Joan. XVI, 7-13). A Ja prosić będę Ojca i innego Pocieszyciela da wam, aby mieszkał z wami na wieki. Ducha Prawdy ... (]oan. XIV, 16-17). On o Mnie świadectwo dawać będzie; i wy świadectwo dawać będziecie (Joan. XV, 26-27). Tę naukę Apostołów poleca pobożnie przyjąć i święcie zachować: Kto was slucha, Mnie słucha; a kto wami gardzi, Mną gardzi (Luc X, 16). Dlatego to zostali posłani przez Jezusa Chrystusa Apostołowie, nie inaczej niż On sam posłany był przez Ojca: Jako Mię posłał Ojciec, i Ja was posyłam (Joan. XX, 21). W ten sposób, jak to zostało więc powiedziane, tak jak Apostołowie i uczniowie mieli słuchać Chrystusa, powinni Apostołom okazywać wiarę ci, których oni nauczali z. boskiego nakazu. A zatem nie godziło się wyłączyć ani jednego przykazania z nauki Apostołów, jak i odrzucić czegokolwiek z nauki samego Chrystusa. Zaiste głos Apostołów, gdy spłynął na nich Duch Święty, zabrzmiał z wielką siłą. Jakiegokolwiek cudu dokonali, zaświadczali, że są posłani przez Jezusa. Przez którego (Jezusa Chrystusa) otrzymaliśmy łaskę i apostolstwo dla nakłaniania ku posłuszeństwu wiary wszystkie narody dla imienia jego (Rom. I, 5). Ich boskie posłannictwo Bóg jawnym uczynił za sprawą cudów: Oni zaś wyszedłszy przepowiadali wszędzie; a Pan dopomagał i potwierdzał słowa przez cuda w ślad idące (Marc. XVI, 20). Jakąż to mową? Otóż tą, która to wszystko zawierałaby, czego oni nauczaliby na mocy tego magisterium; zaświadczają oni szeroko i otwarcie, że nie można nie mówić o tym, co widzieli i co słyszeli.
Ale jak już o tym mówiliśmy w innym miejscu, urząd ten nie byłby apostolskim, gdyby mógł prze stać istnieć wraz z osobami Apostołów lub zniknął z czasem, skoro był publicznie i dla zbawienia rodzaju ludzkiego ustanowiony. Jezus Chrystus nakazał bowiem Apostołom, aby przepowiadali Ewangelię wszelkiemu stworzeniu i nieśli imię jego przed narodami i królami i by byli Jego świadkami aż do skończenia świata. Również przyrzekł im, że przy sprawowaniu tego urzędu będzie obecny i to nie przez kilka lat czy wieków, ale na zawsze, aż do dokonania pełni czasów. Dlatego pisze św. Hieronim: „Przyobiecał, że będzie ze swoimi uczniami aż do skończenia świata i oznajmił im, że będą oni zawsze zwyciężać i nigdy nie opuści wierzących" (In Matth. lib. IV, cap. 28, V. 20). Czy więc ta zapowiedź mogła dotyczyć tylko Apostołów, podległych śmierci ze względu na ludzką naturę? Dlatego też przewidziane zostało boskim zrządzeniem, aby władza nauczania ustanowiona przez Jezusa Chrystusa nie była ograniczona cza¬em życia Apostołów, lecz trwała wiecznie. Była ona - jak widzimy - rozpowszechniana i przekazywana jakby z ręki do ręki. Konsekrowali więc Apostołowie biskupów, którzy po nich nastąpili w posłudze słowa i w szczególności ich wyznaczyli. Jednak nie tylko to; polecili swoim następcom, aby wybrali oni mężów odpowiednich, którzy wyposażeni w tę samą władzę spełnialiby obowiązek nauczania i urzędu: Ty więc, synu mój, wzmacniaj się w łasce, która jest w Chrystusie Jezusie i co słyszałeś ode mnie przez wielu świadków, to przekazuj wiernym ludziom, którzy będą zdolni i innych nauczać (II Tim. II, 1-2). Z tego powodu, tak jak Chrystus przez Boga, a Apostołowie przez Chrystusa, tak i biskupi i wszyscy, którzy byli następcami Apostołów, zostali posłani przez Apostołów. „Apostołowie dla nas zostali ustanowieni przez Pana Jezusu Chrystusa głosicielami Ewangelii, Jezus Chrystus został posłany przez Boga .... w różnych regionach i miastach głosząc więc słowo, zbadawszy ich zdolności ustanawiali biskupów i diakonów dla tych, którzy mieli uwierzyć ... Ustanawiali ich następnie udzielili im władzy, by po ich śmierci ich posługiwanie przejęli inni doświadczeni mężowie" (S. Clemens Rom., Epist. l ad Corinth. Cc. 42, 44). Jest więc rzeczą konieczną, aby trwał stale i niezmiennie dar nauczania wszystkiego, czego Chrystus nauczał, a z drugiej zaś - aby istniał stały i niezmienny obowiązek przyjmowania i wyznawania całej ich nauki. Św. Cyprian ujmuje to dobitnie w następujących słowach: „Gdy Pan nasz Jezus Chrystus w Ewangelii zaświadczył, że Jego nieprzyjaciółmi są ci, którzy nie są z Nim, to nie wskazał na jakiś rodzaj heretyków, lecz mówił wprost, że wszyscy, którzy nie są z Nim i nie gromadzą z Nim trzody, rozpraszają ją – są Jego przeciwnikami: a kto nie gromadzi ze Mną, rozprasza" (Epist. LXIX, Ad Magnum, n. 1).
„Tymi przykazaniami ustanowiony Kościół, świadom swego obowiązku, nie dążył do niczego z większym staraniem i pilnością, jak do zachowania nienaruszonej wiary we wszystkich częściach. Oddalał więc od siebie zdradę blisko i daleko tych, którzy w jakimkolwiek rozdziale Jego nauki nie byli jednego z Nim przekonania. Arianie, montaniści, nowacjanie, kwartadekumani, eutychianie nie porzucili całej nauki katolickiej, lecz tylko pewną jej część, zostali jednak, jak wiadomo, ogłoszeni heretykami i usunięci z łona Kościoła. Takim samym sądem zostali potępieni pozostali twórcy przewrotnych dogmatów, którzy przyszli w różnych późniejszych czasach. Nie może być nic bardziej niebezpiecznego od tych heretyków, którzy prawidłowo wszystko przedstawiając, jednym słowem, jakby kroplą jadu, zatruwają czystą i prostą wiarę Pańskiej, a stąd i apostolskiej tradycji" (Tractatus de Fide Orthodoxa con-tra Arianos). Taki był zawsze zwyczaj Kościoła i taki sąd za zgodą świętych Ojców, zgodnie z którym wydalano ze społeczności katolickiej i nie dopuszczano do Kościoła kogokolwiek, kto odstąpił nawet w najmniejszym stopniu od nauki podawanej w autentycznym nauczaniu. Szkoły Epifaniusza, Augustyna, Teodoreta były w swoim czasie bardzo liczne. Jak zaznacza św. Augustyn, mogą też powstawać inne ich rodzaje i jeśli ktoś uzna nawet jedną z nich, tym samym odrywa się od jedności Kościoła: „Nie każdy, kto w nie (tj. wymienione herezje) nie wierzy, może się już uważać lub nazywać się chrześcijaninem katolikiem. Mogą bowiem istnieć lub powstać i inne herezje, nie wymienione w tym naszym dziele i gdyby ktoś którąkolwiek z nich przyjmował, nie będzie chrześcijańskim katolikiem" (De Haeresibus, n. 88).
Ową troską o ochronę jedności, ustanowioną boskim porządkiem, o której mówiliśmy, bardzo płonął św. Paweł w liście do Efezjan, w którym przede wszystkim zachęca, by z największym staraniem zachowali jedność ducha: Starajcie się troskliwie o zachowanie jedności ducha w spójni pokoju (Ephes. IV, 3). Ponieważ bez zgodności umysłów w wierze nie mogli być pod każdym względem zgodni w miłości duszy, chciałby on, aby u wszystkich była jedna wiara: Jeden Pan, jedna wiara i to tak doskonale jedna, by powstrzymywała wszystkich od niezgody błądzenia: abyśmy już nie byli dziatkami chwiejącymi się i nie byli unoszeni od każdego podmuchu nauki przez złość ludzką, przez podstęp, wiodący do błędu (Ephes. IV, 14). Uczy on, że trzeba to zachowywać nie tylko do czasu, lecz aż wszyscy zejdziemy się w jedności wiary ... na miarę wieku pełności Chrystusowej (Ephes. IV, 13). Na czym jednak Jezus Chrystus oparł zasadę tej jedności i podstawę jej zachowania? W tym mianowicie, że dał jednych wprawdzie jako Apostołów... a innych jako pasterzy i nauczycieli, dla przyozdobienia świętych do dzieła posługiwania, do budowania ciała Chrystusowego (Ephes. IV, 11-12). Dlatego już od dawien dawna Doktorzy i Ojcowie starali się przestrzegać tej reguły i bronić jej jednym głosem. Orygenes: „Ilekroć (heretycy) pokazują pisma kanoniczne, które uznaje i wierzy w nie każdy chrześcijanin, to wydają się mówić: oto w szkołach jest słowo prawdy. My nie powinniśmy jednak wierzyć im i nie odchodzić od pierwszej i kościelnej tradycji ani wierzyć inaczej, niż to przekazały nam przez sukcesję Kościoły Boże" (Vetus Interpretatio ( timmentariorum In Math., n. 46). Św. Ireneusz: ,,Prawdziwą nauką Apostołów jest uznanie ... według sukcesji biskupów ... tego, co dochodzi aż do nas dzięki czujności jako najpełniejsze wskazanie bez modyfikowania pism" (Contra Haereses, lik IV cap. 33 n. 8). Tertulian: „Wiadomo również, że wszelka nauka tchnąca jedną wiarą z owymi macierzystymi apostolskimi i rdzennymi Kościołami, wtórująca prawdzie, zachowuje bez wątpienia to, co Kościoły otrzymały od Apostołów, Apostołowie od Chrystusa, a Chrystus od Boga ... Mamy to wspólne z Kościołami apostolskimi, że nikt nie ma innej nauki i to jest świadectwo prawdy" (De Praescript., cap. XXI). Św. Hilary: „[Chrystus nauczający z łodzi] zaznacza, że ci, którzy znajdują się poza Kościołem, nie mogą osiągnąć żadnego rozumienia boskiej mowy. Okręt Kościoła zawiera bowiem skarbnicę, w której jest umieszczone i przepowiadane słowo życia i ci, którzy są na zewnątrz, przylegają doń jak piasek, jałowi i bezużyteczni, nie mogąc go zrozumieć" (Com-ment in Matth. XIII, n. 1). Św. Rufin wyraża uznanie dla św. Grzegorza z Nazjanzu i św. Bazylego, że „zajmowali się tylko księgami pism boskich, a do ich zrozumienia dochodzili nie z własnego przypuszczenia, lecz z pism i autorytetu starszych, o których było wiadomo, że i sami otrzymali regułę rozumienia z sukcesji apostolskiej" (Rufmus, Hist. Eccl. lib. II, cap. 9).
Dlatego na podstawie tego, co zostało powiedziane, okazuje się, że Jezus Chrystus ustanowił w Kościele żywą, autentyczną, a tym samym wieczną władzę nauczania, którą swoją władzą utwierdził, podbudował Duchem Prawdy, potwierdził cudami i mocno nakazał, aby były przyjęte jako Jego własnej, zasady tej nauki. Ile razy więc mocą tego urzędu stwierdza się, że nauce przekazanej w sposób boski dotyczącej tego lub innego zakresu każdy winien bez wahania uwierzyć, że jest prawdą; jeżeli miały być one fałszywe - co jest jawnie niedorzeczne - to wynikałoby chyba, że sprawcą błędu w człowieku jest Bóg: Panie, jeśli to błąd, przez Ciebie zostaliśmy zwiedzeni (Ricardus de S. Yictore, De Trin., Lib. l, cap. 2). Dlatego oddaliwszy wszelki powód dla powątpiewania, czyż godzi się komukolwiek odrzucać jakąkolwiek z tych prawd nie popadając tym samym w herezję? Czyż ktoś, kto jest odłączony od Kościoła, nie odrzuca całej nauki chrześcijańskiej? Taka jest bowiem natura wiary i nic nie jest tak niedorzeczne, jak przyjmowanie z wiarą jednego, a odrzucanie czegoś innego. Wiara bowiem jest cnotą nadprzyrodzoną, jak wyznaje Kościół, dzięki której, przy pomocy i natchnieniu łaski Bożej, wierzymy, że prawdziwe jest to, co On objawił, nie z powodu wewnętrznej prawdy rzeczy dostrzeganej światłem przyrodzonego rozumu, lecz ze względu na autorytet samego objawiającego Boga, który ani nie może się mylić, ani wprowadzać w błąd" (Conc. Vai. Sess. 111, cap. 3). Jeżeli zatem coś byłoby wyraźne przekazane przez Boga, a jednak nie zostałoby przyjęte z wiarą, to w ogóle w nic nie wierzyłoby się boską wiarą. To jednak, co sądzi św. Jakub Apostoł o przestępstwie w dziedzinie obyczajów, tak samo trzeba osądzić o błędzie przekonania w porządku wiary: Ktokolwiek ...w jednym by upadł, stał się winnym wszystkiego (Jac. 11, 10). -Tym bardziej w przypadku błędnych przekonań. Wszelkie naruszenie prawa uwłacza temu, kto zgrzeszył z powodu pogardy dla majestatu Boga, Twórcy praw, jedynie wówczas, gdy weźmie się pod uwagę jego wolę. Przeciwnie, ten, kto nie zgadza się nawet w jednym rozdziale z otrzymanymi boskimi prawdami, rzeczywiście pozbawia wiarę podstaw, gdyż Bogu odmawia czci jako prawdzie najwyższej i właściwemu motywowi wiary: „W wielu rzeczach ze mną, w niektórych nie ze mną, ale nawet w tych niewielu, w których nie są ze mną, nie pomoże im ta wielość, w której są ze mną" (S. Augustinus, Ennar. in Psa/. L1V, n. 19). l rzeczywiści, ponieważ ci, którzy przyjmują z nauki chrześcijańskiej tylko to, co się im podoba, kierują się własnym sądem, a nie wiarą; oni to najmniej skła¬dają wszelki rozum pod posłuszeństwo Chrystusowe (IICor. X, 5) i bardziej sobie niż Bogu są podporządkowani: „którzy wierzycie Ewangelii w tym, co chcecie, a w to, co chcecie, nie wierzycie -wierzycie chyba bardziej sobie niż Ewangelii" (S. Augustinus, Contra Faustum Manichaaeum, lib. XVII, cap. 3.).
Ojcowie na Soborze Watykańskim nie zatwierdzili niczego nowego, ale postępowali za wskazaniami boskiego ustanowienia, dawnego i stałego nauczania Kościoła, i samą naturą wiary, gdy stwierdzili: „Wiara boska i katolicka nakazuje we wszystko wierzyć, co zawarte zostało w słowie Bożym pisanym albo przekazanym, a przez Kościół jest podawane w uroczystej definicji lub zwykłym i powszechnym nauczaniu, jako Boże Objawienie" (Conc. Vat. Sess. III, cap. 3). Jeżeli więc okazałoby się, że tylko w Kościele Bóg pragnie jedności wiary oraz to, że jest ona taka, jakiej On rozkazał bronić, wolno nam, niezależnie od liczby tych, którzy niejedną duszę nakłonili, by zatkała uszy na głos prawdy, przywołać te słowa św. Augustyna: „Kiedy dostrzegamy takie Boże wspomożenie, taki skutek i owoc, będziemy wątpić, że tworzymy w Kościele to, co aż do wyznania rodzaju ludzkiego przez Stolicę Apostolską dzięki sukcesji Apostołów, mimo daremnej wrzawy heretyków potępionych częściowo sądami samego ludu, częściowo powagą Soborów, częściowo zaś potęgą cudów, osiągnęło szczyt autorytetu? Jeżeli nie chcielibyśmy mu przyznać pierwszeństwa, zaiste byłoby to wyrazem najwyższej bezbożności lub niepohamowanej arogancji ... I jeśli jakakolwiek dyscyplina, choćby była bezwartościowa i łatwa, wymaga dla poznania jej doktora lub magistra, to czyż może być bardziej zuchwała pycha niż to, że ksiąg boskich sakramentów nie chce się poznać od swych interpretatorów, a nie znając ich, chce się je potępiać?" (De Utilitate credendi, cap. XVII, n. 35).
A więc to jest bez żadnej wątpliwości obowiązkiem Kościoła, aby bronić nauki chrześcijańskiej oraz głosić ją w nienaruszonym i nieskażonym stanie. Ale jednak nie jest to wszystko, ponieważ w obowiązku tym nie zawiera się też całkiem przyczyna, dla której Kościół został ustanowiony. Ponieważ. Tak Jezus Chrystus ofiarował się, że czego uczył i przekazywał wszystko to spełnił, jak również nakazał, aby Kościół dążył w prawdzie nauki do tego, co prowadziłoby wszystkich ludzi do świętości i zbawienia. - Doprawdy tak olbrzymie i wspaniałe zadanie nie może być osiągnięte samą wiarą; potrzeba tu jeszcze kultu Bożego, prawdziwego i pobożnego, przede wszystkim zawiera się to w boskiej ofierze i uczestnictwie w sakramentach, a także przez świętość praw i dyscypliny. To wszystko więc powinno znajdować się w Kościele, gdyż spełnia on wiecznie obowiązki Zbawiciela; sam zapewnia dla śmiertelnego rodzaju ludzkiego ze wszech miar doskonałą religię, w którą sam Zbawiciel chciał się jakby wcielić, sam też dostarcza środków zbawienia w porządku swojej opatrzności.
Albowiem jak niebieska nauka nigdy nie była pozostawiona sądowi i rozeznaniu osób prywatnych, lecz przekazana na początku przez Jezusa, następnie zaś, jak już powiedziano, powierzona specjalnie magisterium Kościoła - tak też niektóry, wybranym z ludu chrześcijańskiego dana jest w boski sposób władza sprawowania i udzielania boskich tajemnic wraz z władzą rządzenia i kierowania. Tylko bowiem do Apostołów i ich prawowitych następców odnoszą się następujące słowa Jezusa Chrystusa: Idąc na cały świat opowiadajcie Ewangelię, ... chrzcząc ich ... To czyńcie na Moją Pamiątkę... Którym grzechy odpuścicie, są im odpuszczone. Dlatego tylko Apostołom i ich prawomocnym następcom polecił, aby pasterzował/Apostołowie, to znaczy aby swoją władzą rządzili całością chrześcijan, którzy w ten sposób mieliby im podlegać i okazywać posłuszeństwo. Te wszystkie obowiązki urzędu apostolskiego zostały podsumowane w zdaniu św. Pawła: Niech o nas człowiek tak myśli jak o sługach Chrystusowych i szafarzach tajemnic bożych (I Cor. IV, 1).
Dlatego też wszystkich śmiertelnych wezwał Jezus Chrystus, tylu ilu ich było i ilu będzie, aby poszli za Nim - i to nie tylko osobno i pojedynczo, lecz także stowarzyszeni i połączeni wzajemnie duchowo i materialnie- jako Przewodnikiem i Zbawicielem, aby z wielkiej różnorodności powstał lud zorganizowany prawem, zjednoczony jednością wiary, celu i środków do osiągnięcia tego celu - podporządkowany jednej i tej samej władzy. Tym samym wszystkie zasady natury, które dobrowolnie rodzą wśród ludzi życie społeczne, aby osiągnęli odpowiedni stan doskonałości natury, umieścił w Kościele, aby ci, którzy pragną być Synami Bożymi, mogli osiągnąć i zachować dla zbawienia doskonałość na miarę swej godności. Jak już zostało powiedziane, Kościół jest przewodnikiem ludzi do nieba i jest to urząd wyznaczony jemu przez Boga, aby w tym, co dotyczy religii, doglądał tego i decydował i sprawami chrześcijaństwa zarządzał swobodnie i biegle według swego sądu. Dlatego ci, którzy zarzucają mu, że chce się mieszać do spraw państwowych albo uzurpować sobie kompetencje władzy albo nie rozumieją właściwie Kościoła, albo go niegodziwie pomawiają. Zaiste Bóg ustanowił Kościół jako społeczność daleko wznioślejszą od innych, tak jak rzeczy nieśmiertelne cenniejsze są od przygodnych, zaś łaska boska przewyższa naturę, dlatego Kościół jest społecznością, która ma boskie pochodzenie i jest nadprzyrodzona ze względu na cel i środki do tego celu prowadzące, a to, co jest właściwe ludziom, jest ludzką społeczności., I dlatego w świętych pismach wszędzie widzimy słowa nazywające go mianem społeczności doskonałej. Nazwany jest on Domem Bożym, Miastem położonym na górze, do którego koniecznie mają przyjść wszystkie narody- a także Owczarnią, której przewodzi jeden Pasterz i w której mają się znaleźć wszystkie owce Chrystusa, bo jest to Króleslwo, które ustanowił Bóg i które będzie trwało na wieki oraz Ciało Mistyczne Chrystusa, takie, które jest żywe i odpowiednio ukształtowane, złożone z wielu członków, które nie wszystkie pełnią tę sama funkcję, lecz trwają połączone między sobą dzięki głowie kierującej i przewodzącej. Nie można żadną ludzką myślą wyrazić tego, aby istniało prawdziwe i doskonałe społeczeństwo ludzi bez jakiejś zwierzchnej władzy. Powinien więc był i Jezus Chrystus ją ustanowić, czego też i dokonał, ustanawiając najwyższą władzę Kościoła, której podlega i poddana jest wszelka wielość chrześcijan. Z tej to przyczyny tak jak dla jedności Kościołowi, który jest zgromadzeniem wiernych, koniecznie jest wymagana jedność wiary, zarówno dla samej jedności, jak i dla tej społeczności ustanowionej z boski sposób, jest więc wymagana boskim prawem jedność zarządzania, która doprowadza do skutku i dopełnia jedność wspólnoty: „jedność Kościoła opiera się na dwóch rzeczach: a mianowicie na związku członków Kościoła między sobą, czyli na porozumiewaniu się, oraz na przyporządkowaniu wszystkich członków Kościoła do jednej głowy" (S. Thomas 2a 2ae, q. XXXIX, a. 1). - Wynika stąd, że ludzie są odłączeni od jedności Kościoła nie mniej przez schizmę niż przez herezję: „Między herezją i schizmą taką się dostrzega różnicę, że herezja miałaby przewrotny dogmat, a schizma zaś jest oddzieleniem się od Kościoła z powodu niezgody biskupów" (S. Hieronymus, Commentar. in Epist. ad Titum, cap. 111, V. 10-11). To samo zgadza się tutaj ze zdaniem św. Jana Chryzostoma: „Stwierdzam i wyznaję, że dzielenie Kościoła jest złem nie mniejszym, niż popadanie w herezję" (Horn. XI, in Epist. ad Ephes. n. 5). Dlatego też, jak żadna herezja nie może być rzeczą godną, tak samo też żadna schizma nie może być uważana za rzecz zgodną z prawem: „Nie jest nic większym świętokradztwem jak schizma ... do rozbijania jedności nie ma żadnej słusznej konieczności" (S. Augustinus, Contra Epistolam Parmeniani, lib. II, cap. 11 n. 25).
Czym w rzeczywistości i jakiego rodzaju jest ta najwyższa władza, której powinni okazywać posłuszeństwo wszyscy chrześcijanie, to będzie można stwierdzić nie inaczej, niż po ukazaniu i poznaniu woli Chrystusa. Prawdziwie na wieki jest królem Chrystus, tak więc niewidzialny, kieruje z nieba i ochrania swoje królestwo, ale ponieważ jednak pragnął, aby władza ta była widzialna, musiał mianować tego, kto sprawowałby władzę na ziemi zamiast Niego, gdy powrócił do nieba: „Gdyby zaś ktoś powiedział, że Chrystus jest jedną głową i jednym pasterzem i że jest on jedynym oblubieńcem Kościoła, nie byłaby to pełna odpowiedź. Jest bowiem rzeczą wiadomą, że sakramentów kościelnych dokonuje sam Chrystus, On bowiem jest Tym, który chrzci, Tym, który odpuszcza grzechy, On jest prawdziwym kapłanem, który się ofiarował na ołtarzu krzyża i którego mocą Jego Ciało jest codziennie konsekrowane na ołtarzu, a ponieważ fizycznie nie miał być obecny ze wszystkimi wiernymi, wybrał pomocników, przez których udziela wiernym wymienionych sakramentów, jak to powiedziano wyżej (cap. 74). Z tego też względu, ponieważ miał odjąć od Kościoła swoją cielesną obecność, trzeba było, by powierzył komuś sprawowanie zamiast Niego pieczy nad całym Kościołem. Dlatego powiedział do św. Piotra przed Wniebowstąpieniem: Paś owce moje" (S. Thomas, ( oulra Gentiles, lib. IV, cap. 76). Jezus Chrystus mianował więc św. Piotra najwyższym rządcą Kościoła i tak to ustanowił, by urząd ten ustanowiony wieczyście dla wspólnego zbawienia zbawieni, i przechodził jako dziedzictwo na następców w tym, w czym sam św. Piotr był uobecnioną najwyższą władzą. Przecież tak wielkiej obietnicy jak błogosławionemu Piotrowi nie dał poza tym nikomu: Ty jesteś opoka i na tej opoce zbuduję Kościół mój (Matth. XVI, 18). - „Pan powiedział to do Piotra, do niego jednego i dlatego na nim jednym oparł jedność". (S. Pacianus, Ad Sempronium, epist. III, n. 11). - „Bez jakiejkolwiek uprzedniej mowy ... wymienia po imieniu tak jego ojca, jak i jego samego (błogosławiony jesteś Szymonie bar lona) i dalej nie chce go nazywać Szymonem, już wtedy zastrzega go sobie jako swego dla swej władzy l lubi wywodzić to imię Piotr od petra czyli «skała", bo na niej miał zbudować swój Kościół" (S yrillus Alexandrinus, In Evang. Joan., lib. II, in cap. l, V. 42). Z zapowiedzi tej jasno widać, że z woli i nakazu Boga Kościół opiera się na błogosławionym Piotrze jak dom na fundamentach. Właściwością fundamentu i siłą jest utrzymywanie budynku przez zespojenie różnych członków, a także ubezpieczenie całości i zwartości dzieła; usunięcie go powoduje zawalenie się całej budowli. Rzeczą św. Piotra jest więc utrzymanie Kościoła obrona przez nierozerwalną i mocną więź.
Kto mógłby wypełnić tak wielki obowiązek bez władzy rozkazywania, zakazywania, rozsądzania, co określa się jako jurysdykcję? Państwa i rzeczpospolite stoją tylko władzą jurysdykcji. Pierwszeństwo zaszczytu oraz niewielka władza napominania i doradzania, którą nazywają kierowaniem, nie wystarczy nikomu, by służyć takiemu społeczeństwu dla jedności i siły. Władzę, o której mówimy, wyjaśniają i potwierdzają te słowa: A bramy pieklą nie opanują jej. „Jakiejż to «jej»? Czy chodzi tu o skałę, na której Chrystus zbuduje Kościół, czy też o Kościół? Stwierdzenie to jest niejasne. A może chodzi tu o tę samą rzecz: skałę i Kościół. Uważam, że taka jest prawda, gdyż bramy piekielne nie opanują ani skały, na której Chrystus buduje Kościół, ani też Kościoła" (Origenes, Comment. in Matth. tom Xli, n. 11). To boskie stwierdzenie ma następujący sens: jakąkolwiek siłę mieliby wrogowie widzialni i niewidzialni i jakąkolwiek sztukę by zastosowali, nigdy się nie zdarzy, by Kościół wsparty na św. Piotrze upadł lub w jakikolwiek sposób zaginął. „Kościół natomiast jako budowla Chrystusa, który mądrze zbudował dom swój na skale, jest niedostępny dla bram piekła, które opanowują wprawdzie jakiegokolwiek człowieka, który byłby poza skałą i Kościołem, lecz są bezsilne wobec niego" (Origenes, Comment. in Matth. tom XII, n. 11). Bóg więc tak powierzył swój Kościół św. Piotrowi, by zachował go na wieki w bezpieczeństwie jako niezwyciężony obrońca. Wyposażył go więc w należną władzę, ponieważ dla skutecznej obrony społeczności ludzi, konieczne jest prawo pełnej władzy w tym, który ma bronić. Jezus dodał więc: I tobie dam klucze królestwa niebieskiego. Wyraźnie mówi dalej o Kościele, który nieco wcześniej nazwał swoim i powiedział, że pragnie, by był on na św. Piotrze jak na fundamencie ustawiony. Kościół jest określany nie tylko jako dom, lecz także jako królestwo, zresztą wszystkim wiadomo, że zwykłą oznaką pełnej władzy są klucze. Dlatego, gdy Jezus obiecuje dać św. Piotrowi kucze królestwa niebieskiego, to obiecuje nadanie mu władzy i prawa w Kościele. „Syn polecił mu (św. Piotrowi), by rozpowszechniał na całym świecie poznanie i Ojca i siebie samego i śmiertelnemu człowiekowi dał wszelką władzę na niebie, gdy przekazał mu klucze, rozszerzył Kościół na cały świat i pokazał, że silniejszy jest od niebios" (S. Joannes Chrystostomus, Horn. LIV, in Matth., n. 2). Podkreślają to dalsze słowa: Cokolwiek zwiążesz na ziemi, będzie związane i w niebie, a cokolwiek rozwiążesz na ziemi, będzie rozwiązane i w niebiosach (Matth. XVI, 19). Słowa te o związywaniu i rozwiązywaniu oznaczają władzę ustanawiania praw, a także rozsądzania spraw i karania. Władza ta ma mieć tak wielką moc i zakres, że jakiekolwiek jej dekrety będą decyzjami Boga. Jest to więc najwyższa i samodzielna władza, która nie ma wyższej od siebie na ziemi i obejmuje wszystko: cały Kościół i to, co zostało powierzone Kościołowi.
Obietnica została spełniona, gdy Chrystus Pan po swoim zmartwychwstaniu trzykrotnie zapytał •.w. Piotra, czy miłuje Go bardziej niż inni, i polecił mu: Pas baranki moje... paś owce moje (Joan. XXI, l6 17). Oczywiście powierza mu jako pasterzowi Wszystkie, ile ich tylko będzie w Jego owczarni: ,,Pan nie ma wątpliwości, gdy pyta i czyni to nie po to, by się przekonać, lecz dla pouczenia tego, którego przed odejściem do nieba zostawił nam jako namiestnika swej miłości ... I dlatego, ponieważ sam składa wyznanie, został postawiony przed wszystkimi ... by doskonałymi jako doskonalszy rządził" (S. Ambrosius, Exposit. in Evang. secundum Lucam, lib. X, nn. 175-176). Obowiązkiem zaś i zadaniem pasterza jest prowadzenie trzody, znajdowanie pożywnych pastwisk, usuwanie niebezpieczeństw, pułapek, obrona przed przemocą, jednym słowem rządzenie i zarządzanie. Gdy więc św. Piotr został ustanowiony jako pasterz trzody, to otrzymał on władzę rządzenia wszystkimi ludźmi, dla zbawienia których Jezus Chrystus przelał swoją krew. „Dlaczego przelał krew? By wykupić te owce, które przekazał Piotrowi i jego następcom" (S. Joannes Chrysostomus, De Sa-cerdotio, lib. II).
Ponieważ wszyscy chrześcijanie winni być związani wzajemnie wspólnotą wiary, dlatego mocą swoich próśb Chrystus Pan wyjednał dla św. Piotra, by przy sprawowaniu władzy nigdy nie upadał w wierze: ale Ja prosiłem za tobą, aby nie ustała wiara twoja (Luc. XXII, 32). Oprócz tego polecił mu, by ilekroć powstanie potrzeba, wyjednał dla swych braci światło i siłę: Utwierdzaj braci twoich (Luc. XXII, 32). Pragnie więc, by ten, którego wyznaczył na fundament Kościoła, był szczytem wiary: „Czyż dając mu panowanie siłą swego autorytetu nie mógł umocnić w nim wiary, skoro nazywając go opoką wskazał, że jest mocą Kościoła?" (S. Ambrosius, De Fide, lib. IV, n. 56). Stąd sam Jezus pragnął, by pewne imiona jako zapowiedź wszelkich rzeczy, które „są wyrazem władzy, były także udziałem Piotra jako wspólne" (S. Leo M., Sermo IV, cap. 2) - oczywiście po to, by z łączności tytułów była widoczna łączność władzy. Tak więc On, który jest kamieniem węgielnym.., na Nim całe budowanie wzniesione, rośnie w przybytek święty w Panu (Ephes. 11,21) św. Piotra postawił jako kamień, na którym winien się wspierać Kościół. „Gdy usłyszał (Jesteś opoką) to powiedzeniem tym został nobilitoway. Chociaż bowiem jest opoką, to nie opoką jak Chrystus, lecz skałą jak św. Piotr. Chrystus jest bowiem niewzruszoną opoką, św. Piotr zaś tylko przez opokę. Jezus udziela bowiem swych godności nie wyczerpuje ich ... Będąc kapłanem, czyni kapłanem innych ... będąc opoką, czyni opokę (Hon. De Poenitentia in appendice opp. S. Basili) Ten król Kościoła, który ma „klucz Dawida, który otwiera i nikt nie zamyka, zamyka i nikt nie otwiera" (Apoc. III, 7), przekazawszy św. Piotrowi klucze, ogłosił księciem rzeczpospolitej chrześcijańskiej. Jednocześnie Najwyższy Pasterz, który sam siebie nazywa dobrym pasterzem (Joan. X, 11), postawił na czele swoich baranków i swoich owiec pasterza św. Piotra: Paś baranki, paś owce. Dlatego św. Chryzostom mówi: „Był niezwykłą postacią wśród Apostołów, rdzeniem uczniów i głową tego grona...Pokazuje mu jednocześnie, że odtąd trzeba wierzyć, jakby znosząc odmowę, powierza mu przewodniczenie braciom ... Mówi bowiem: „Jeśli mnie miłujesz, prowadź braci" (Hom. LXXXVIII in Joan., n. 1). Ten, który utwierdza we wszelkim uczynku i mowie dobrej (II Tes II, 16) polecił św. Piotrowi, by utwierdzał braci swoich. Słusznie więc mówi św. Leon Wielki: „Z całego świata jedynie Piotr jest wybrany i postawiony na czele powołania wszystkich narodów, wszystkich Apostołów, wszystkich Kościołów, aby jakkolwiek wśród ludu Bożego jest wielu kapłanów, wielu pasterzy, wszystkimi jednak właściwie rządził Piotr, którymi w pierwszym rzędzie rządzi Chrystus" (Sermo IV, cap. 2). Tak samo wypowiada się św. Grzegorz Wielki do cesarza Maurycego Augusta: „Wszystkim znającym Ewangelię wiadomo jest, że głosem pańskim świętemu ze wszystkich Apostołów pierwszemu Apostołowi została powierzona piecza nad całym Kościołem ... Oto otrzymał on klucze królestwa niebieskiego, zostaje mu udzielona władza wiązania i rozwiązywania oraz powierzona troska o cały Kościół" (Epistolarum, lib. V, epist. XX).
Zaś władanie to jako zawarte już w strukturze i organizacji Kościoła jako szczególna część, a mianowicie zasada jedności i fundament wiecznego bezpieczeństwa, bynajmniej nie mogło zaginąć z błogosławionym Piotrem, lecz przeszło po kolei na jego następców: „Pozostaje więc porządek prawdy i błogosławiony Piotr trwając w przyjętej mocy opoki nie opuścił steru Kościoła" (S. Leo M., sermo III, cap. 3). Dlatego papieże, którzy następują po św. Piotrze na biskupstwie rzymskim, boskim prawem otrzymują najwyższą władzę Kościoła. „Stwierdzamy, że święta Stolica Apostolska i Papież Rzymski dzierżą prymat na całym globie, zaś sam Papież Rzymski jest następcą błogosławionego Piotra księcia Apostołów i prawdziwym namiestnikiem Chrystusa oraz głową całego Kościoła, a także ojcem i nauczycielem wszystkich chrześcijan i jemu w błogosławionym Piotrze została przekazana przez Pana naszego Jezusa Chrystusa pełna władza pasterzowania, rządzenia i decydowania dla powszechnego Kościoła, jak tego dowodzą także postanowienia ekumenicznych soborów i święte kanony" (Sobór Florencki). Podobnie stwierdza Sobór Laterański: „Kościół Rzymski ... z postanowienia Pana ma zwierzchnictwo nad wszystkimi innymi zwyczajnymi władzami, jako matka i nauczycielka wszystkich wiernych Chrystusowych". Potwierdzała to także zgodnie starożytność, która bez jakichkolwiek zastrzeżeń zawsze uznawała i czciła biskupów rzymskich jako prawowitych następców błogosławionego Piotra.
Powszechnie też znane są jakże liczne świadectwa świętych ojców. Na przykład owo słynne rozważanie św. Ireneusza o Kościele rzymskim: „do bowiem Kościoła ze względu na jego potężną. zwierzchność musi się zwracać każdy Kościół" (Contra Haereses, lib. III, cap. 3 n. 2). To samo mówi Kościele rzymskim św. Cyprian jako o „Korzeniu i rdzeniu Kościoła katolickiego" (Epist. XLVIII, Ad. Cornelium n. 3) lub o „Katedrze Piotra i głównym Kościele, skąd wyszła kapłańska jedność" (Epist. LIX, Ad Cornelium n. 14). Katedrą św. Piotra nazywa on tę, którą zajmuje następca św. Piotra, głownym Kościołem z powodu zwierzchnictwa nadanego św. Piotrowi i jego prawowitym następcom: stąd wyszła jedność, ponieważ w rzeczpospolitej chrześcijańskiej przyczyną sprawczą jedności jest Kościół rzymski. Dlatego św. Hieronim tymi słowami zwraca się do św. Damazego: „Rozmawiam z następcą rybaka i uczniem krzyża ... Wiążę się z twoją szczęśliwością, czyli wspólnotą Katedry Piotra. Wiem, że na tej opoce został zbudowany Kościół" (Epist., XV ad Damasum, n. 2). Jest dla niego rzeczą oczywistą, że katolika poznaje się po łączności z rzymską stolicą św. Piotra: „Jeśli ktoś wiąże się z Katedrą Piotra, to jest mój" (Epist., XVI (id Damasum, n. 2). Tak samo wyraźne świadectwo daje św. Augustyn: „W Kościele rzymskim zawsze panowało zwierzchnictwo katedry Apostolskiej" (Epist. XLIII, n. 7) i zaprzecza, by był katolikiem ten, kto nie zgadza się z wiarą rzymską: „Nie możesz uważać, że trzymasz się prawdziwej wiary katolickiej, jeśli nie uczysz, że trzeba zachować rzymską wiarę" (Sermo CXX, n. 13). Także św. Cyprian stwierdza, że łączność z Korneliuszem to „łączność z Kościołem katolickim" (Epist. LV, n. 1). Podobnie św. Maksym Opat uczy, że cechą prawdziwej wiary i prawdziwej wspólnoty jest podleganie papieżowi rzymskiemu: „Tak więc, jeśli nie chce być heretykiem ani go słuchać, to niech nie zadowala tego czy innego ... Niech spieszy, by we wszystkim zadowolić stolicę rzymską. Gdy spełni jej życzenia, powszechnie wszyscy będą o nim mówili, że jest pobożny i prawowierny. Daremnie bowiem mówi ten, kto sądzi, że przekonał podobnych do mnie, a nie zadowala i nie błaga najbardziej błogosławionego papieża najświętszego Kościoła Rzymskiego, czyli Stolicy Apostolskiej". Podaje on jako uzasadnienie, że „od samego Słowa Wcielonego, a także przez wszystkie święte synody według sakralnych kanonów i ustaleń otrzymał we wszystkim i na wszystko, nad całością świętych Kościołów znajdujących się na całym globie ziemskim, pełnię władzy, autorytetu i mocy wiązania i rozwiązywania. Gdy bowiem wiąże to i rozwiązuje, czyni tak Słowo, które panuje nad mocami niebieskimi" (Defloratio ex Epistoła ad Petrum illustrem). To, co utkwiło więc we wierze chrześcijańskiej i co uznawał i zachowywał nie tylko jeden naród, lecz wszystkie wieki, zarówno Wschód, jak i Zachód - zostało przypomniane bez jakiegokolwiek sprzeciwu przez legata papieskiego na Sobór Efeski, Filipa: „Nikt nie wątpi o tym, co jest znane od wieków, że święty i wielce błogosławiony Piotr, książę Apostołów i głowa oraz filar wiary i fundament Kościoła katolickiego, otrzymał klucze królestwa od Pana naszego Jezusa Chrystusa, Zbawiciela rodzaju ludzkiego, i że została mu dana moc wiązania i rozwiązywania grzechów, która aż dotąd i zawsze żyje w jego następcach i sprawuje sąd" (Actio III). W tej samej sprawie znane jest wszystkim orze¬czenie Soboru Chalcedońskiego: „Piotr przemówił ... przez Leona" (Actio II), a głos Soboru Konstantynopolitańskiego brzmi jakby jego odbicie: „Uczestniczył tu z nami najwyższy książę Apostołów, mieliśmy bowiem jako wspierającego nas jego naśladowcę i następcę na Stolicy ... widać było kartę i atrament, a przez Agatona mówił Piotr" (Actio XVIII). W formule wyznania wiary katolickiej ujętej w słowa przez św. Hormizdasa, przedłożonej na początku VI w. i podpisanej przez cesarza Justyniana oraz patriarchów Epifaniusza, Jana Mennę, znajduje się następujące stwierdzenie oparte na cytatach: „Ponieważ nie można pominąć słów Pana naszego Jezusa Chrystusa: Ty jesteś opoka i na tej opoce zbuduję mój Kościół ... (Matth. XVI, 18) i słowa te znajdują potwierdzenie w faktach, bowiem w Stolicy Apostolskiej zawsze jest zachowywana bez skazy religia katolicka" (Post Epi-stolam XXVI, ad omnes Episc. Hispan., n. 4). Spośród wielu innych godzi się wymienić formułę wiary wygłoszoną przez Michała Paleologa na Soborze Lyońskim II: „Także sam święty Kościół Rzymski sprawuje najwyższy i pełny prymat oraz zwierzchnictwo nad powszechnym Kościołem katolickim, który przyjął pełnię władzy, jak pokornie sam przyznaje, od samego Pana w błogosławionym Piotrze górującym księciu Apostołów. I jest obowiązany przede wszystkim do obrony wiary tak, by rozstrzygnąć swym sądem sprawy wynikające z wiary" (Actio IV).
Chociaż św. Piotrowi i jego następcom przysługuje pełna i najwyższa władza, nie powinna być ona uważana za jedyną. Bowiem Ten, który uczynił św. Piotra fundamentem Kościoła, Ten również wybrał dwunastu... i nazwał apostołami (Luc. VI, 13). Dlatego autorytet św. Piotra musi pozostać na wieczność u papieża rzymskiego, i tak biskupi będący następcami Apostołów przyjmują w dziedzictwie ich władzę, by stan biskupów dosięgnął z konieczności wewnętrznej struktury. Jakkolwiek więc nie mają oni pełnej ni powszechnej, ni najwyższej zwierzchności, a więc nie można ich uważać za zastępców papieży rzymskich, to jednak sprawując sobie właściwą władzę są najprawdziwszymi arcykapłanami ordynariuszami ludów, którymi rządzą.
Ponieważ następca św. Piotra jest jeden, zaś Apostołów bardzo wielu, wskazane jest, by rozważyć, jakie są ich z Bożego ustanowienia związki z nim. - Otóż przede wszystkim istnieje jasna i wyraźna konieczność łączności biskupów z tym, który jest następcą św. Piotra; wraz z zerwaniem tej więzi rozwiązuje się i rozpływa mnóstwo chrześcijan tak dalece, że żadnym sposobem nie można ich zebrać w jedno ciało i jedną trzodę: „Zbawienie Kościoła zależy od godności najwyższej kapłana i jeśli nie byłaby mu dana jakaś specjalna i przewyższająca wszystkich władza to w Kościele powstałoby tyle schizm, ilu jest kapłanów" (S. Hieronymus, Dialog, contra Luciferianos, n. 9). Dlatego trzeba zwrócić uwagę na to, że Apostołom nie zostało nadane nic, czego by nie otrzymał św. Piotr, lecz wiele zostało dane tylko św. Piotrowi bez udziału Apostołów. Św. Jan Chryzostom zastanawiając się nad słowami Jezusa Chrystusa (Joan. XXI, 15) stawia pytanie: „Dlaczego pominąwszy innych, Chrystus mówi o tym do Piotra?" i odpowiada: „Był on wyjątkiem pośród Apostołów, rdzeniem uczniów i głową tego grona" (Horn. LXXXVIII in Joan. n. 1). Tak więc on jeden został wyznaczony przez Chrystusa jako fundament Kościoła; on otrzymał zdolność związywania i rozwiązywania i tylko jemu została dana władza pasterzowania. Natomiast te prawa i obowiązki, które otrzymali Apostołowie, otrzymał wraz z nimi także św. Piotr: „Jeżeli boska łaskawość zechciała, by posiadał on coś wspólnie z innymi zwierzchnikami, udzielała tego przez niego, czego nie odmawiała innym" (S. Leo M., sermo IV, cap. 2). „Po to otrzymał sam wiele, by wszystko, co przechodzi na innych, nie odbywało się bez jego udziału" (S. Leo M., sermo IV, cap. 2). Stąd jasno okazuje się, że biskupi straciliby prawo i moc rządzenia, gdyby odstąpili od św. Piotra czy jego następców. Wtedy bowiem odrywają się od fundamentu, który spajać winien cały budynek, a tym samym stają mi; wykluczeni z budynku i z tegoż powodu z owczarni, której przewodnikiem jest najwyższy pasterz i wyzuci z królestwa, którego klucze zostały dane w boski sposób św. Piotrowi.
W sprawach tych znów poznajemy niebieski opis i zamysł Boży ku utworzeniu rzeczpospolitej chrześcijańskiej. Kiedy mianowicie Boski Założyciel Kościoła postanowił, że będzie on jeden pod względem wiary, rządzenia i wspólnoty, to dał posłannictwo św. Piotrowi i jego następcom, by byli zasadą i jakby centrum jedności. Dlatego św. (Cyprian mówi: „Poddanie próbie jest dla wiary najlepszym sprawdzianem prawdy. Pan mówi do św. Piotra:Ja tobie powiadam, bo ty jesteś opoka ... Na jednym buduje Kościół. I jakkolwiek wszystkim Apostołom udziela po swoim zmartwychwstaniu jednakowej władzy i mówi: jak Mnie posłał Ojciec... by jednak dowiódł jedności, postanowił swoim prawem, by początek tej jedności wywodził się od jednego" (De Unit. Eccl., n. 4). Zaś św. Opat z Milewe dodaje: „Nie możesz zaprzeczyć faktu, ze w mieście Rzymie najpierw powstała Katedra biskupia, którą objął Piotr, głowa wszystkich Apostołów, przez co został nazwany opoką, by w tej jednej Katedrze była zachowywana przez wszystkich jedność, by pozostali Apostołowie nie bronili każdy tylko swojej, stając się od razu grzesznikiem, gdyby przeciwko jednej Katedrze nastawili inną" (De Schism. Donat., lib. II). Stąd stwierdzenie św. Cypriana, że tak herezja, jak i schizma wywodzą się z odmowy posłuszeństwa należnego najwyższej władzy: „Nie skądinąd wzięły się herezje i powstały schizmy jak stąd, że kapłani nie są posłuszni Bogu i nie myślą o tym, że w Kościele jest w danym czasie tylko jeden kapłan i jeden sędzia zastępujący Chrystusa" (Epist. XII, ad Cornelium n. 5). Nikt nie może więc uczestniczyć we władzy bez więzi z św. Piotrem, absurdem jest bowiem twierdzenie, że ktoś będący poza Kościołem może mu przewodzić. Dlatego św. Optat z Milewe tak potępia donatystów: „Czytamy, że Piotr, nasz ksią¬żę, otrzymał zbawienne klucze przeciwko tym bramom (piekła), któremu Chrystus powiedział: Tobie dam klucze królestwa niebieskiego i bramy piekielne nie zwyciężą ich. Dlaczego więc chcecie przywłaszczyć sobie klucze królestwa niebieskiego wy, którzy zwalczacie Katedrę Piotra"? (Lib. II, n. 4. 5). Lecz grono biskupów wtedy może być uważane za stojące jak należy ze św. Piotrem zgodnie z nakazem Chrystusa, gdy podlega św. Piotrowi i jest mu posłuszne; inaczej rozpadnie się z konieczności na pomieszaną i skłóconą wielość. Dla właściwego zachowania jedności wiary i wspólnoty nie wystarcza tylko nominalne przewodzenie i okazywanie troski, lecz potrzeba powszechnego i najwyższego autorytetu, któremu podporządkowywałaby się cała społeczność. Co bowiem miał na względzie Syn Boży, gdy tylko św. Piotrowi przyobiecał klucze królestwa niebieskiego? Na kluczy została tu oznaczona najwyższa godność władzy, i co do tego nie pozostawia wątpliwości przyjęte rozumienie Pisma św. i zgodne wypowiedzi Ojców. I nie inaczej należy interpretować to, co zostało powierzone św. Piotrowi osobno lub Apostołom łącznie z św. Piotrem. Jeżeli władza, związywania, rozwiązywania i pasterzowania rodzi w biskupach jako następcach Apostołów, każdy sprawuje prawdziwą władzę nad swoim ludem, to ta sama władza winna rodzić to samo w tym, któremu powierzono Bożym zrządzeniem, by pasł baranki i owce: „Nie tylko ustanowił (Chrystus) pasterza (św. Piotra) lecz pasterza pasterzy; Piotr pasie więc baranki, pasie i owce, synów i matki, rządzi poddanymi i prałatami, bo w Kościele nie ma niczego oprócz baranków i owiec" (S. Brunonis Episcopi Signiensis Comment in Joan., part. II, cap. 21, n. 55). Tym tłumaczą się szczególne wypowiedzi dawnych autorów, wskazujące na najwyższy stopień godności i władzy. Mówią o nim często jako o księciu grona uczniów, księciu świętych Apostołów, koryfeuszu ich chóru, rdzeniu wszystkich Apostołów, głowie owej rodziny, zwierzchniku całego świata, pierwszym wśród Apostołów, szczycie Kościoła. Wszystko to streszcza św. Bernard w swoich słowach skierowanych do papieża bł. Eugeniusza [III]: „Kim jesteś? Najwyższym kapłanem. Jesteś księciem biskupów, dziedzicem Apostołów ... Jesteś tym, któremu przekazano klucze, któremu przekazano owce. Są wprawdzie i inni odźwierni nieba i pasterze trzód, lecz ty jesteś tym bardziej okryty chwałą, im bardziej jesteś inny i odziedziczyłeś przede wszystkim obydwa imiona. Oni mają przydzielone sobie trzody, każdy oddzielnie, tobie zostały powierzono wszystkie, jeden dla wszystkich nie tylko owiec, lecz i pasterzy. Gdzie jest dowód tego? W słowie Pana. Komu, już nie mówię z biskupów, lecz z Apostołów tak absolutnie i bez zastrzeżeń zostały powierzone: Jeżeli mnie miłujesz Piotrze, paś moje owce! Jakie? Takie czy inne ludy państwa, krainy czy jakiegoś królestwa? Mówi moje owce. Kto jeszcze może wątpić, że powierzył nie jakieś, lecz wszystkie owce? Nie ma wyjątków, gdy nie ma rozgraniczeń" (De Consideratione, lib. II, cap. 8).
Jest pogwałceniem prawdy i sprzeczne z boskim postanowieniem [twierdzenie] , że podleganie jurysdykcji papieży rzymskich w odniesieniu do niektórych jest słuszne, w odniesieniu do wszystkich - nie jest słuszne. Taka jest bowiem wszelka istota i przeznaczenie fundamentu, by zapewniał jedność i stałość bardziej dla całego budynku, niż dla pojedynczych jego części. W sprawie tej, o której mówimy, jest to tym bardziej prawdziwe, ponieważ Chrystus Pan pragnął mieć mocne fundamenty, by bramy piekielne nie opanowały Kościoła. To przyrzeczenie boskie trzeba przede wszystkim odnieść do Kościoła powszechnego, a nie do poszczególnych jego części, które mogą być zwyciężone pod naporem piekieł i zdarza się, że niektóre z nich pojedynczo zostają zwyciężone. Ten, który jest postawiony nad całą trzodą, musi mieć pełną władzę nie tylko nad rozproszonymi owcami, lecz w ogóle nad pełnym ich zgromadzeniem. Czyż całość owiec rządzi i kieruje swoim pasterzem? Czyż następcy Apostołów wzięci razem są fundamentem, na którym opiera się następca św. Piotra, by zapewnić sobie siłę? Bez wątpienia ten, w którego władzy są klucze królestwa, ma także prawo i moc nie tylko nad poszczególnymi prowincjami, lecz nad całością i tak jak każdy biskup na swoim terenie sprawuje władzę nad kimś indywidualnie, lecz także nad społecznością, tak też papieże rzymscy, których władza obejmuje całą rzeczpospolitą chrześcijańską, mają podległe i posłuszne swej władzy wszystkie jej części także zebrane razem. Chrystus Pan, jak już tyle razy zaznaczano, dał św. Piotrowi i jego następcom prawo, by byli Jego namiestnikami i sprawowali w Kościele na wieczność tę samą władzę, jaką On sam sprawował w czasie swego życia śmiertelnego. Czyż można powiedzieć, że kolegium Apostołów przewyższało swego Mistrza autorytetem?
Kościół nigdy nie ustawał w podkreślaniu i potwierdzaniu tej władzy, o której mówimy, także w odniesieniu do kolegium biskupów, o czym święte pisma tak wyraźnie mówią. A oto wypowiedzi soborów na ten temat: „Czytamy, że biskup rzymski sądził przełożonych wszystkich Kościołów, lecz nie czytamy, by ktoś sądził jego" (Hadrianus II, in Allocutione III ad Synodum Romanum r. 869; cf. Actio VII Soboru Konstantynopolitańskiego IV). Znaczy to, że „nie ma niczego wyższego od autorytetu Stolicy Apostolskiej" (Nicolaus, in eist. LXXXVI, ad Michael Imperat.) -Jasno widać, że sąd Stolicy Apostolskiej, nad którą nie ma niczego wyższego, nie może być przez nikogo podważany ani też przez nikogo nie może być poddawany osądowi. Dlatego o dekretach Soborów lak pisze św. Gelazy: „Jeśli pierwsza Stolica czegoś nie potwierdziła, nie może to obowiązywać; lak też, jeśli coś napiętnowała, przyjmuje to cały Kościół" (Epist. XXV, ad Episcopos Dardaniae, n. 5). Oczywiście zatwierdzanie lub kwestionowanie orzeczeń i dekretów Soborów było zawsze sprawa, biskupów rzymskich. Akta małego Soboru Efeskiego zostały unieważnione przez św. Leona Wielkiego, akta Synodu Arimiensis odrzucił św. Damazy, Synodu Konstantynopolitańskiego - Hadrian II, zaś kanon XXVIII Soboru Chalcedońskiego, który nie został potwierdzony autorytetem Stolicy Apostolskiej, upadł jako coś bezużytecznego. Słusznie więc Leon X stwierdził na Soborze Laterańskim V: „Tylko papież rzymski istniejący w danym czasie jako mający władzę nad wszystkimi Soborami, ma pełne prawo zwoływania, odraczania i rozwiązywania Soborów, co znajduje potwierdzenie nie tylko w świadectwie Pisma św., wypowiedziach Ojców i innych papieży rzymskich oraz dekretach świętych kanonów, lecz także w stwierdzeniach Soborów". Święte pisma poświadczają, że klucze królestwa niebieskiego zostały powierzone tylko św. Piotrowi, zaś władza związywania i rozwiązywania została nadana Apostołom i św. Piotrowi, nigdzie jednak nie ma świadectwa, by Apostołowie otrzymali władzę bez św. Piotra i przeciwko św. Piotrowi. Z pewnością żadną miarą nie otrzymali jej od Jezusa Chrystusa. - Dlatego też podstawą dekretu Soboru Watykańskiego o mocy i istocie prymatu Biskupa Rzymskiego nie jest jakieś nowe przekonanie, lecz dawna i stale potwierdzana wiara wszystkich wieków.
Czyż nie byłoby to pomieszaniem zarządzania, gdyby podlegali podwójnej władzy? Przyjmować coś takiego zabrania nam przede wszystkim mądrość Boża, której radą i postanowieniem jest ten sposób rządzenia ustanowiony. Trzeba także pamiętać o tym, że zarówno cierpi na tym porządek rzeczy i zakłóceniu ulegają wzajemne więzi, gdy dwa urzędy mają dla ludu ten sam stopień tak, że jeden nie zależy od drugiego. Lecz najwyższa władza papieża rzymskiego jest powszechna i wyraźnie niezależna, natomiast władza biskupów jest ograniczona pewnymi ramami i nie całkiem niezależna. „Jest rzeczą niedogodną ustanawiać dla tej samej trzody dwa równorzędne organy. Jest jednak do przyjęcia ustanowienie dwóch organów, jeśli jeden jest ważniejszy od drugiego, nad tym samym ludem i w taki sposób nad jedną społecznością znajduje się proboszcz, biskup i papież" (S. Thomas, in IVSent., dist. XVII a. 4 ad q. 4 ad 3). Zas papieże rzymscy świadomi swego obowiązku pragną najbardziej zachować to, co w Kościele jest ustanowione w boski sposób i dlatego jak usilnie chronią swej władzy, tak też dokładają i będą dokładać starań, by zachowany został autorytet biskupa. Jakakolwiek cześć jest okazywana biskupom oraz powolność wobec nich, wszystko to uważają za przysługujące sobie. „Moja cześć jest czcią powszechnego Kościoła. Moją czcią jest siła moich braci. Wtedy jestem prawdziwie zaszczycony, gdy tym osobom, którym należy się cześć, nie jest im odmawiana" (S. Gregorius M., Epistolarum lib. VIII, epist. XXX, ad Eulogium).
W tym, co zostało powiedziane, przedstawiliśmy wiernie niejako obraz i postać Kościoła z boskiego ustanowienia. Bardzo leżała Nam na sercu sprawa jedności, dlatego wyjaśniliśmy dość dokładnie, na czym ona polega i dlaczego Boski Założyciel pragnął, aby należało ją zachowywać. Którzykolwiek podlegają boskiemu prawu i obowiązkowi, jakby z niego narodzeni, niech żyją w łonie Kościoła katolickiego i niech słuchają Naszego apostolskiego głosu, dlatego iż nie wątpimy, że Owce moje słuchają głosu mego (Joan. X, 27). l dlatego stąd łatwo dostąpią tego, że zostaną pełniej pouczeni, a wola ich będzie bardziej skłonna, aby wszyscy byli związani ze swymi pasterzami, a przez nich z najwyższym pasterzem i tym bezpieczniej będą mogli pozostać w jednej owczarni, i aby uzyskany stąd zbawienny owoc był jeszcze obfitszy. Widząc w nas prawdziwie Jezusa, sprawcę i dokonawcę wiary (Hebr. XII, 2), którego namiestniczą władzę, jakkolwiek niegodni tego zaszczytu i obowiązku, sprawujemy, duch napełnia się Jego miłością; nie bez powodu przypisujemy sobie to, co zostało powiedziane o Chrystusie: I inne owce mam, które nie są z tej owczarni; i te trzeba, mi przyprowadzić i słuchać będą głosu mego (]oan. X, 16). Nas więc niech nie odmawiają słuchania i podporządkowania się Naszej ojcowskiej miłości ci wszyscy, którzy tak szeroką rozlaną bezbożność mają w nienawiści, chociaż Jezusa Chrystusa Syna Bożego i Zbawiciela rodzaju ludzkiego co prawda wyznają, ale błąkają się z dala od Jego Oblubienicy. Jednak jest to konieczne, aby ci, którzy przyjmują Chrystusa, przyjmowali Go całego. „Cały Chrystus to głowa i ciało: głową jest jednorodzony Syn Boży, a ciało Jego to Kościół - oblubieniec i oblubienica, dwoje w jednym ciele. Którzykolwiek nie zgadzają się ze świętymi Pismami o samej głowie, jakoby była ona we wszystkich miejscach, w których jest Kościół, nie znajdują się w Kościele. Tak samo nie znajdują się w Kościele ci, którzy zgadzają się ze Świętymi pismami na temat samej głowy, lecz nie uczestniczą w jedności Kościoła" (S. Augustinus, Contra Donatistas Epistoła, sive De Unitate Eccl, cap. IV n. 7). Również z tą samą troską zwraca się Nasz duch do tych, których podmuch zarazy nie zniszczył jeszcze do szczętu i którzy oczekują przynajmniej, by mieli za ojca prawdziwego Boga, Stworzyciela nieba i ziemi. Oni więc sądzą prawdziwie i jasno rozumieją, że nie mogą zaliczać się do synów Bożych bez przybrania sobie jako brata Jezusa Chrystusa, jak również Kościoła za matkę. Wszystkich ich więc z miłością zachęcamy zdaniem wziętym ze św. Augustyna: „Umiłujmy Pana Boga naszego, ukochajmy jego Kościół, Pana Boga jako Ojca Kościół jak matkę... Niechaj nikt nie mówi: wprawdzie nawiedzam bożki, nawiedzonych i wieszczków się radzę, ale Kościoła Bożego nie opuszczam: jestem katolikiem. Trzymając się matki, obraziłeś ojca. Inny znowu mówi: Broń mię Boże! Nie chodzę do wróżbitów, nie szukam opętanego, nie pytam wróżb świętokradzkich, nie idę, by oddawać cześć demonom, nie kłaniam się kamieniom, ale należę do stronnictwa Donata. Co pomoże ci to, żeś nie obraził Ojca, który mści się za zniewagę matki? Na co ci się przyda, że wyznajesz Pana, Bogu oddajesz cześć, głosisz Go, Syna Jego uznajesz, wyznajesz, że siedzi po prawicy Ojca, a bluźnisz przeciw jego Kościołowi?...Jeśli miałbyś jakiegoś opiekuna, któremu codziennie usługiwałbyś, gdybyś powiedział tylko jeden zarzut przeciwko jego małżonce, czy wszedłbyś do jego domu? Zatem najdrożsi: trzymajcie się wszyscy jednomyślnie Boga ojca i matki Kościoła" (Enarratio in Psa/. LXXXVIII, sermo II, n. 14).
Najwięcej pokładając ufność w miłosiernym Bogu, który najbardziej może skłaniać ludzkie dusze i pobudzać gdziekolwiek i kogokolwiek zechce, Jego dobroci powierzamy tych wszystkich, których objęliśmy modlitwą. Jako potwierdzenie niebieskich darów i dowód Naszej życzliwości wobec was, Czcigodni Bracia, Wam oraz duchowieństwu i waszym wiernym udzielamy łaskawie Apostolskiego błogosławieństwa w Panu.

Dan w Rzymie u św. Piotra dnia 29 czerwca 1896, w dziewiętnastym roku Naszego Pontyfikatu

LEON XIII

Neomsza - w całości

2011-11-04T08:55:00.012+01:00

Dzięki jakiemuś niedopatrzeniu Centrum Wspólnot Neokatechumenalnych, na oficjalnej stronie neokatechumenatu możemy obejrzeć sobie film opisany:

Madryt – Eucharystia z okazji ostatecznego zatwierdzenia Statutu Drogi Nekatechumenalnej. Przewodniczy J.Em. Kardynał Antonio Maria Rouco Varela

na powyższym zdjęciu - kadr z filmu przedstawiający "dziękczynienie po Komunii świętej"

Jak przystało na neonów, którzy brzydzą się świątyniami katolickimi, Msza święta została odprawiona w jakiejś hali sportowej. Proszę sobie koniecznie obejrzeć i zapisac film na dysk, bo mam jakieś dziwne wrażenie, że wkrótce po naszej publikacji zostanie zdjęty, gdyż celebrans główny zadaje kłam neokatechumenalnym bajkom o "hierarchii" co to "pozwala na wszystko". Proszę zwrócić uwagę, że Msza święta jest odprawiona z Mszału, a nie z neośpiewnika, do Mszy świętej grają tak znienawidzone przez Carmen organy, nie ma śladu po "Echu Słowa", nie ma akompaniamentu gitarowego do anafory (3ME, niezmodyfikowanej o neońskie wstawki), nie ma "Maranatha" w aklamacji po przeistoczeniu itp. No i w 90 minucie widzimy i słyszymy wyraźnie, że ksiądz kardynał ukazując Ciało Chrystusa mówi "Oto Baranek Boży, któy gładzi grzechy świata..." i zaraz po tym odmawia aklamację "Panie, nie jestem godzien, abyś przyszedł do mnie, ale powiedz tylko słowo, a będzie uzdrowiona dusza moja" oraz spożywa Ciało Pańskie. SAM!!! Czyli postępuje tak, jak jest zapisane w Mszale, wbrew "przepisom liturgicznym" pana Franka "Kiko" Arguello i pani Carmen Hernandez. Najlepsi są ludzie, którzy potem otrzymują fragment konsekrowanego Placka do ręki i nie wiedzą, co z Nim zrobić. Czy czekać (na co?), czy stać dalej, czy usiąść, czy spożyć od razu. Film jest więc bardzo niewygodny dla kikusiowej propagandy i zapewne zostanie wkrótce zdjęty, a czyjaś głowa spadnie za jego publikację. A ksiedza kardynała już chyba więcej nie zaproszą. Odmówił posłuszeństwa Kikonowi. Taki wstyd przed rzeszą wyznawców... Swoją drogą proszę sobie porównać wygląd Carmen i Kiko podczas czytania Lekcji - poza jak na mównicy albo w knajpie. Chwilę potem diakon śpiewa Ewangelię, z rękami złożonymi do modlitwy. Lex orandi = lex credendi.

Ale najbardziej spektakularna porażka Kiko jest zarejestrowana w 82:30 - celebrans intonuje "Oto wielka Tajemnica Wiary", Kiko szybko łapie za gitarę, a tu... odzywają sie organy i... nikt nie śpiewa - dopiero po chwili słychać stłumione głosy kapłanów wokół stołu. Z widowni nie słychać nikogo. Jak widać i słychać członkowie neokatechumenatu - nie potrafią odpowiedzieć na najzwyklejszą aklamację po przeistoczeniu. Pewnie dlatego, że znają wyłącznie swoją sfałszowaną, gitarową wersję z neośpiewnika...

Diesle również w Watykanie !!!

2011-11-03T22:39:00.003+01:00

Ręce opadają... I jak tu ma być normalnie w Kościele, skoro partacze liturgiczni harcują pod samym nosem Ojca świętego?

Bazylika św. Piotra, ołtarz katedry,

26.10.2011, Msza św. o godz. 17.00 (fotka z godz. 18.02),

celebrans: Anioł kard. Comastri.

XXX - nowy symbol Kościoła posoborowego w Niemczech?

2011-11-03T10:02:00.012+01:00

Jak donosi Fronda.pl, należąca w 100 procentach do niemieckiej Konferencji Episkopatu spółka Weltbild nie dość, że sprzedaje książki promujące ezoteryzm i ateizm, ale ~~i właścicielem 2.500 tysiąca stron pornograficznych~~ oferuje również do sprzedaży ponad 2500 książek o charakterze pornograficznym, włącznie z perwersjami i fantazjami seksualnymi wszystkich rodzajów (np. Grzeszne zabawy, Weź mnie tu i teraz, Seks dla ekspertów, Podręcznik bogini seksu, Pieprzne opowieści, Powiedz mi dziwko, Adwokacka dziwka, Burdel w internacie, itp.) Weltbild również sprzedaje książki promujące satanizm, okultyzm, ezoterykę i antychrześcijańską propagandę ateistyczną. (uaktualniono na podstawie źródła 1 i źródła 2)

Jakże to przypomina sprawę polskiej TV Niepokalanów...

Kyrie eleison!

Światowe Dni Młodzieży Mentalnej

2011-10-31T13:28:00.003+01:00

...nie Zenuś, teraz nie mogę... Co?... Niee, Mszę odprawiam...

Stasiu też nie może, bo pisze właśnie SMS-a. Jak skończę, to oddzwonię...

źródło zdjęcia: strona diecezji włocławskiej

Christus vincit, regnat et imperat!

2011-10-29T22:10:00.005+02:00

w każdym miejscu jedynemu służymy Bogu, walczymy pod rozkazami jedynego Króla

(św. Benedykt, Reguła, LXI)

(...) przeto powagą Naszą Apostolską ustanawiamy święto Pana Jezusa Chrystusa - Króla, które ma być na całym świecie obchodzone rok rocznie w ostatnią niedzielę miesiąca października, tj. w niedzielę, poprzedzającą bezpośrednio uroczystość Wszystkich Świętych. Polecamy również, aby w tym samym dniu corocznie odnawiano poświęcenie się Sercu Pana Jezusa, który to akt śp. Poprzednik Nasz Pius X każdego roku odnawiać nakazał (...) Nie ma też powodu, Czcigodni Bracia, długo i wiele wyjaśniać, dlaczego ustanowiliśmy uroczystość Chrystusa - Króla, jako oddzielną od innych świąt, które również oznaczają i czczą poniekąd Jego królewską godność. Na jedno bowiem należy zwrócić uwagę: że choć we wszystkich uroczystościach Pana naszego Chrystus jest przedmiotem czci, to jednak w powodach tej czci nic jest uwzględniona władza i imię królewskie Chrystusa. Zapowiedzieliśmy zaś tę uroczystość na niedzielę dlatego, by nie tylko duchowieństwo, odprawiając Msze św. i odmawiając pacierze kapłańskie, oddawało cześć niebieskiemu Królowi, lecz by i lud, wolny od zajęć codziennych, sercem radosnym pięknie zaświadczył, że Chrystusowi jest posłuszny i poddany. Na tę zaś uroczystość wydała się nam ostatnia niedziela października dlatego odpowiedniejszą, niż inne, bo ona zamyka prawie okres roku kościelnego; w ten sposób doroczne uroczystości, w których święcimy pamięć tajemnic żywota Jezusa Chrystusa, zakończą się i pomnożą świętem Chrystusa Króla - i - zanim obchodzić będziemy chwałę Wszystkich Świętych, wprzód sławić i chwalić będziemy Tego, który triumfuje we wszystkich Świętych i wybranych swoich. Niechaj więc obowiązkiem i staraniem Waszym będzie, Czcigodni Bracia, aby w dniu oznaczonym przed tą doroczną uroczystością wygłoszono w każdej parafii kazania do ludu, w którychby ten lud dokładnie pouczony o istocie, znaczeniu i ważności tego święta, wezwano, by tak życie urządził i ułożył, iżby ono odpowiadało życiu tych, którzy wiernie i gorliwie słuchają rozkazów Boskiego Króla. (...)
(Pius XI, encyklika Quas Primas, 11.12.1925 r.)

Aktualizacja: 30.10.2011 r. godz. 14:28

Czytelnicy piszą na FB:

Data datą, ale jeszcze ważniejsze wydają się inne ogołocenia, którym uległo to święto. Do tego stopnia, że Uroczystości Chrystusa Króla WSZECHŚWIATA nie sposób zestawić z Uroczystością Chrystusa Króla w klasycznym rycie.

Dla przykładu: "Panowanie Jego mianowicie nie rozciąga się tylko na same narody katolickie lub na tych jedynie, którzy przez przyjęcie chrztu według prawa do Kościoła należą, chociaż ich błędne mniemania sprowadziły na bezdroża albo niezgoda od miłości oddzieliła, lecz panowanie Jego obejmuje także wszystkich niechrześcijan, tak, iż najprawdziwiej cały ród ludzki podlega władzy Jezusa Chrystusa(28). - I wszystko jedno, czy jednostki, czy rodziny, czy państwa, gdyż ludzie w społeczeństwa zjednoczeni nie mniej podlegają władzy Chrystusa jak jednostki."

"Jeżeli więc teraz nakazaliśmy czcić Chrystusa - Króla całemu światu katolickiemu, pragniemy przez to zaradzić potrzebom czasów obecnych i podać szczególne lekarstwo przeciwko zarazie, która zatruwa społeczeństwo ludzkie. A zarazą tą jest zeświecczenie czasów obecnych, tzw. laicyzm, jego błędy i niecne usiłowania"

Z tego wszystkiego już zrezygnowano. A to przecież była istota tego święta.

kolejny wpis:

na teologii przez okres 6 lat ani razu nie mieliśmy do przeczytania żdanej encykliki przedsoborowej, już nie wspominając o tym , że przez niektórych ten okres przed Soborem kojarzył się tylko z ciemnotą i zacofaniem i ksenofobizmem katolickim. No tak to jest jak się podcina korzenie , to trzeba znaleźć w zamian jakąś ich alternatywę.. więc dla niektórch Kościół ma swoj początek w Soborze Vaticanum II..

i jeszcze jeden:

Nie wiem, gdzie Pan studiował, ale ja na KUL miałem to samo. Jeśli chodzi o nauczanie Kościoła to od Ojców Kościoła przeskakiwało się od razu do Pawła VI. A okres od 1850 do 1960 to w ogóle był po łebkach potraktowany na każdym przedmiocie.

Parafia NMP Królowej Męczenników w Wójtowie

2011-10-26T00:28:00.035+02:00

W naszej internetowej peregrynacji po parafiach Kościoła posoborowego trafiliśmy dzisiaj do Wójtowa, do parafii NMP Królowej Męczenników. Parafia stanowi wręcz podręcznikowy przykład posoborowej degrengolady organizacyjno - doktrynalno - dyscyplinarnej, więc swoim zwyczajem pozwalam sobie na zamieszczenie kilku zdjęć ze strony parafialnej opatrzonych oryginalnym opisem i moim komentarzem.

Swoją drogą niezłym wyczynem jest stworzenie strony parafialnej, na której ani razu nie został użyty wyraz Chrystus - w kółko tylko jest o Jezusie, Matce Jezusa itp.

W piątek (13 lutego) została odprawiona msza św. w intencji wszystkich chorych, udzielono sakramentu chorych
Jak widać udzielano go wszystkim jak leci, po kolei. A posoborowy Kodeks Prawa Kanonicznego wyraźnie stanowi w kan. 1004:
§ 1. Namaszczenia chorych można udzielić wiernemu, który po osiągnięciu używania rozumu, znajdzie się w niebezpieczeństwie śmierci na skutek choroby lub starości.

§ 2. Sakrament ten wolno powtórzyć; jeśli chory po wyzdrowieniu znowu ciężko zachoruje lub jeśli w czasie trwania tej samej choroby niebezpieczeństwo stanie się poważniejsze.
Niestety parafianie traktują najwyraźniej ten sakrament jak "maść na odciski" - nie zaszkodzi, a może pomoże...
KKBiDS kilka lat temu w swoim biuletynie pisała:
(...) poważnym nadużyciem jest coraz bardziej rozpowszechniająca się praktyka zachęcania do przyjmowania sakramentu namaszczenia wszystkich, którzy np. ukończyli 65 lat, a nawet tych, którzy tylko aktualnie "źle się czują". (...) niedopuszczalne jest masowe udzielanie sakramentu namaszczenia w czasie misji czy rekolekcji wszystkim, którzy odpowiednio zachęceni pragną go przyjąć, ale nie są w niebezpieczeństwie [śmierci] z powodu choroby lub starości. (...)

Pastor ks. mgr Marcin Pilch - duchowny Kościoła Ewangelicko- Augsburskiego mówił o jedności w Kościele chrześcijańskim w kontekście nauczania proroka Ezechiela. Przypomniał, że powinniśmy najpierw pojednać się w naszych małżeństwach, rodzinach i wspólnotach parafialnych. Każdy z nas musi uświadomić sobie co i ile oddziela go od Jezusa. Na koniec każdej mszy świętej Pastor wszystkim pobłogosławił posługując się słowami z Listu Św. Pawła do Kolosan.
Jaki tam z tego kacerza "ksiądz" czy "duchowny"? Zwykły świecki najemnik etatowy. Pastor to się zna na jedności, jak ślepy na kolorach. Ciekawe, czy ksiądz proboszcz wpuszcza za kontuar i pozwala błogosławić swój lud dowolnemu świeckiemu, który wyrazi taką wolę i ochotę?

2 kwietnia przeżywaliśmy IV rocznicę śmierci Jana Pawła II. Podczas nieobecności księdza proboszcza, który głosił rekolekcje w Nidzicy i Morągu, Parafianie: Teresa Rogowska, Regina Pisowłocka i Leszek Kalinowski przygotowali pouczający program o Papieżu w oparciu i Jego Testament i listy pisane obecnie i składane przy grobie w podziemiach Watykanu. Młodzież parafialna z podziałem na role przeczytali przygotowany tekst.
Jak widać ołtarz przydaje się jako stół konferencyjny, można się na nim rozłożyć z gratami.

W Pierwszą Niedzielę Adwentu w naszej parafii odbył się koncert muzyki wokalnej. Ks. Zbigniew Stępniak (rezydent naszej parafii) - śpiewający pięknym basem wykonał romanse rosyjskie, pieśni o miłości i tęsknocie.

nawet nie wiem, jak skomentować... Adwent i ruskie romanse śpiewane przez księdza amanta w garniturze pod krawatem...

1 stycznia o godz. 17.00 tradycyjnie modliliśmy się w intencji Firmy Tewes- Bis, której zawdzięczamy bardzo wiele, szczególnie jej prezesowi i właścicielowi Panu Januszowi Skowrońskiemu, który jak zwykle przemówił do wszystkich ciepłymi słowami.

Msza święta sponsorowana?

[tu było zdjęcie]

[zdjęcie i nazwiska w opisie poniżej
zostały usunięte na prośbę
skierowaną przez członków zespołu -
Redakcja KNO]

14 lutego na wszystkich mszach świętych liturgię uświetnił nasz zespół muzyczny w starym składzie (Marcin P[...]- perkusja, Igor T[...]- gitara basowa, Arkadiusz P[...]- gitara) połączony z nowym składem (Michał K[...]- gitara, Jędrzej P[...]- gitara).

Jaaasne, co tam jakieś zakazy episkopatu dotyczące używania gitar elektrycznych i perkusji do celów liturgicznych, co tam jakaś zmurszała instrukcja Musicam Sacram... Trza z postępem iść!

[tu było zdjęcie]

[zdjęcie i nazwiska w opisie poniżej
zostały usunięte na prośbę
skierowaną przez członków zespołu -
Redakcja KNO]

Wierni chętnie śpiewają z towarzyszeniem naszego zespołu (Jędrzej P[...], Agnieszka P[...] i Michał K[...]). Dziś przeważały pieśni do Ducha Świętego. Duchu Święty naucz nas prawdziwej pokuty i odmiany życia

Możeby tak Duch Święty zaczął od czegoś drobnego, np. nauczenia przestrzegania zakazu używania gitar elektrycznych w kościele?

Młodzież była dobrze przygotowana do egzaminu przed Bierzmowaniem, ale stres jest zawsze. Egzaminował ks. dr Adam Bielinowicz

Stres? Ja tu widzę totalne rozluźnienie i atmosferę knajpianą...

W niedzielę 2 maja usłyszeliśmy piękne pieśni barokowe: J. S. Bacha, Buxtechudego, Kacciniego w wykonaniu ks. Zbigniewa Stępniaka (śpiew), Lucyna Żołnierek.

Ks. Zbigniew to ten facet w garniaku pod krawatem

W niedzielę 9 maja usłyszeliśmy historię Mazurka Dąbrowskiego według scenariusza Pani Teresy Rogowskiej

święty Mazurku Dąbrowskiego.... Ale osochozi?

Wszystkie dzieci brały czynny udział w liturgii, czytały i śpiewały.

Logiczne. Bez tego obecnie "Komunia się nie liczy".

Jesienią ubiegłego roku odwiedził naszą parafię ks. prałat Henryk Piotr Błaszczyk- proboszcz z Klebarka Wielkiego.

Fajna sutanna i pompony księże prałacie!

Mały Tymoteusz powoli idzie do ołtarza... W naszej parafii msza św. niedzielna o 11.00 otwarta jest na obecność małych dzieci. Pozwalamy, aby czuły się tu swobodnie. Dorośli muszą to zrozumieć

Bardzo przepraszam, ale ja jestem dorosły i nie potrafię tego zrozumieć.

Ks. Lech (Gralak) już głosi rekolekcje, śpiewa pięknie i uczy naszych Parafian. Zapraszam

Niech się chłopak zdecyduje, czy Mszę odprawia, czy gra.

Pan Mirosław Dobrzyński- szafarz nadzwyczajny eucharystii odnowił dzwonek mszalny

To ciekawe, bo Watykan wielokrotnie przypominał, że nadzwyczajni szafarze Eucharystii nie istnieją.

W Wielki Piątek młodzież pięknie czytała Mękę Jezusa

Ciekawe, czyje kwestie czytali "ministranci płci żeńskiej"? I po co?

Dzieci chętnie przychodzą po odbiór obrazków po każdym nabożeństwie majowym.

Proszę zwrócić uwagę jak to dzieci przychodzą bezgustownie ubrane na nabożeństwo. I jakie ładne "różańce" mają na szyjach... O Sancta Nokia... Ciekawe swoją drogą kiedy zamiast obrazków dzieci zaczną zbierać MMS-y?

26 maja gościliśmy kolegów księdza Krzysztofa w związku z 16 rocznicą święceń kapłańskich. Parafianie przygotowali życzenia i kwiaty, Ave Maria Cacciniego wykonał ks. Zbigniew Stępniak.

Ks. Krzysztof - jak rozumiem - akompaniował na organach. Mógł se ornat przynajmniej zdjąć, jeśli już koniecznie musiał grać...

Jak widać, "droga krzyżowa" w kościele parafialnym ma XV stację "Zmartwychwstanie", a zgodnie z Enchiridion Indulgentiarum Pawła VI odpust można uzyskać wyłącznie odprawiając drogę krzyżową XIV - stacyjną...

to jest zdjęcie z którego pobrano powyższy wycinek

Ks. Krzysztof pokazał swoim ministrantom Szymonowi, Arturowi, Karolowi i Dominikowi uczelnię w Olsztynie, w której kształcą się klerycy, aby być kapłanami Jezusa.

Ciekawe dlaczego ks. Krzysztof nie wziął na wycieczkę swoich "ministrantów płci żeńskiej"? Czyż one nie chcą być "kapłankami Jezusa"? Swoją drogą koloratka musi strasznie wrzynać się w szyję.

Artur Pyśk i Dominik Ejzak razem z ks. Krzysztofem ćwiczą pieśni dla Jezusa

Gitarzysta bezgustownie zakłada nogę na nogę. Proszę zwrócić uwagę, że próby odbywają się w kościele (na ścianie widać jedną ze stacji Drogi Krzyżowej), kilka metrów od tabenakulum.

Naszą parafię odwiedziły gorliwe Parafianki z Łęgajn. Wspominaliśmy zmarłego ks. Tadeusza i rozmawialiśmy o nowych planach nowego proboszcza- ks. Ryszarda.

Odwiedzających przyjął i ugościł ks. Krzysztof Bumbul, to ten koleś w rozchełstanej podkoszukce, z seksownie odsłoniętym brzuchem i bielizną wyłażącą z gaci.

Radość- nowi ministranci: Julia Puchalska i Jakub Stankiewicz. Rodzicom podziękowanie a Jezusowi chwała
Taa... Pan Jezus zapewne bardzo się cieszy z "ministranta" o imieniu Julia. Na stole z dykty pełnicym obowiązki ołtarza widzimy trzy bezgustowne diesle zamiast sześciu świec, w tle z boku widać stalowoszare drzwiczki przypominające szafkę z bezpiecznikami - to tabernakulum.

-----------------------------------------------------------------------

Aktualizacja - 28.10.2011 godz. 16:26

Czytelnicy poinformowali mnie, że strona parafialna "nagle" została "odchudzona" o galerię zdjęciową. Czyżby ksiądz proboszcz wstydził się swoich osiągnięć?

Na szczęście w Guglownicy można nadal znaleźć kopie zarówno strony głównej jak i galerii

Nowa Wiosna Różańcowa

2011-10-25T00:31:00.006+02:00

Październikowa Krucjata Różańcowa Rodzin na Civic Center Plaza w San Francisco. Zamiast monstrancji - obrazek z monstrancją. Przyszło w porywach "aż" 1000 osób (w końcu październik miesiącem oszczędzania). W tym kilku biskupów, którzy odziani w ancugi i furmańskie mycki, czytając z luźnych kartek wpiętych w skoroszyt udzielali zebranym błogosławieństwa, dowodzeni przez jakąś działaczkę parafialną płci żeńskiej. Nawet Te Deum odśpiewali w myckach, zdjęli je dopiero do hymnu. Nie, nie do maryjnego. Do federalnego.

I pomyśleć, że jeszcze 50 lat temu ta sama impreza w tym samym mieście gromadziła pół miliona ludzi, w tym gubernatora, burmistrza i kongresmenów...

Ta sama impreza, 50 lat różnicy. Dwie różne epoki. Nowa Wiosna Kościoła Posoborowego ze "świadomymi" "chrześcijanami orientacji katolickiej" i "zatęchłe", "sekciarskie" czasy przed soborem, gdy Stany Zjednoczone były jeszcze krajem katolickim "mimo", że ludzie ponoć "nic nie rozumieli".

Jak trwoga to do ONZ

2011-10-24T14:29:00.008+02:00

Trybuna Ludu Bożego donosi:

W dokumencie "O reformę międzynarodowego systemu finansowego i monetarnego w perspektywie władzy publicznej o uniwersalnej kompetencji", rozpowszechnionym przez watykańskie biuro prasowe, zawarty jest apel o "multilateralizm" nie tylko w dyplomacji, ale także na rzecz "zrównoważonego rozwoju i pokoju". Ostrzeżono jednocześnie przed "technokratami", którzy ignorują dobro wspólne. Według Papieskiej Rady Sprawiedliwość i Pokój trzeba powrócić do "prymatu polityki" nad gospodarką i finansami, a także powołać "Światowy Bank Centralny". Celem tych wszystkich działań ma być doprowadzenie do większej skuteczności systemów monetarnych i finansowych i utworzenia "wolnych i stabilnych rynków", kierujących się zasadami prawa. Watykan położył nacisk na to, że "logika nakazuje", by taka światowa władza zarządzająca finansami "miała za punkt odniesienia Organizację Narodów Zjednoczonych" i była bezstronna.

Tak, tak. Powołać światowy bank centralny. Koniecznie. Byle odwlec agonię socjalizmu demokratycznego jeszcze o kilka lat... Niech się nasze zadłużone wnuki martwią. W dodatku posoborowa potłuczona logika "nakazuje", aby "światowa władza" miała "za punkt odniesienia ONZ" i żeby w dodatku była "bezstronna". ONZ i bezstronność - w to to chyba jeszcze przedszkolaki wierzą.

Sługa Boży Piotr Jan Fulton Sheen mawiał:

Gdyby starczyłoby nam intelektualnego wigoru, aby wznieść się od skutków do przyczyn, potrafilibyśmy znaleźć wyjaśnienie zjawisk politycznych, ekonomicznych i społecznych nie w zestawieniach kredytowych, bilansie handlowym i odszkodowaniach, ale w naszej postawie wobec Boga.

Niestety, jak widać Pan Bóg odpadł w ćwierćfinale przegrywając z masońską ONZ.

W internecie można znaleźć wiele nagrań kazań i konferencji wygłoszonych przez abpa Fulton Sheena, fragment jednej z nich z 1978 r. pasuje jak ulał:

(...) Ostatnia z pokus diabelskich, która będzie pokusą dla Kościoła przez najbliższe sto lat... a nawet już ją zaczyna być czuć... Szatan mówi: teologia to polityka. Po co sobie zaprzątać głowę jakąś tam teologią? Bogiem... sprawami transcendentnymi... tajemnicą Odkupienia... Jedyne, co się dzisiaj liczy to polityka. I trzymając kulę ziemską, ten jasny glob w swoich rękach, Szatan mówi: wszystkie te królestwa... Są MOJE... Są MOJE. I ja dam ci to wszystko, jeśli upadniesz i oddasz mi pokłon. Czy Szatan kiedykolwiek w swoim życiu powiedział komuś prawdę? Wszystkie królestwa są jego... To było trzecie kuszenie naszego Pana - aby nie troszczyć się o to, co Boskie, a za to zajmować się sprawami społeczno-politycznymi (...)

Ciekawe kiedy konferencje episkopatów zarządzą śpiewanie litanii do instytucji finansowych i ONZ? Kilka suplikacji możemy na początek zaproponować.

Aktualizacja: 25.10.2011 godz. 11:06

Jak donoszą nasi Czytelnicy na konferencji prasowej w Watykanie przekazano, że treść listu w żaden sposób nie odwierciedla poglądów Ojca świętego, który nawet go nie czytał przed publikacją. List został przesłany jedynie do akceptacji przez Sekretariat Stanu. Czyli każdy sobie emituje jakieś kwity, nie uzgadniając ich treści z pryncypałem.

Jak by to określił tow Józef Piłsudski - burdel i serdel.

Konsultant liturgiczny czy ignorant liturgiczny?

2011-10-22T12:21:00.005+02:00

Żenującą wpadkę producenta filmu o wojnie polsko-bolszewickiej zauważył portal Liturgia.pl. Można jeszcze dodać, że dawniej sakrament małżeństwa zawierało się zasadniczo poza Mszą świętą, więc kapłan winien być odziany w pluwiał zamiast ornatu i bez manipularza.

Ze swej strony pragnę zauważyć, że nie jest to pierwsza wpadka środków masowego rażenia przekazem kulturalnym dotycząca przedstawiania na ekranie "epoki posoborowej" sakramentów w starym rycie. Niedoścignionym "wzorem" jest serial "Plebania", w którym kilka lat temu kapłana celebrującego tridentinę (to znaczy: na ekranie ukazano mixa, który z tridentiną niewiele miał wspólnego) odmalowano jako ciemniaka, sfrustrowanego życiem oszołoma i ogólnie pacjenta, od którego lepiej trzymać się z daleka.

Ciekawe kiedy producenci filmowi do konsultacji zaczną zatrudniać liturgistów, a nie absolwentów liturgiki albo zmęczoną życiem "młodzież soboru" dokonującą obecnie żywota na emeryturze?

Krzyż na środku ołtarza - tego chce papież!

2011-10-22T10:47:00.002+02:00

Czytelnicy informują, że są jeszcze w Polsce parafie, które zauważają, że obecny papież ma na imię Benedykt i że daje przykład, jak winno się odprawiać Msze święte...

W niedzielę 18 września, tuż po uroczystości Podwyższenia Krzyża Świętego, w naszym kościele parafialnym, zmieniła się aranżacja ołtarza.

Na centralnym miejscu, zgodnie z myślą liturgiczną Ojca Świętego Benedykta XVI i tradycją Kościoła, został ustawiony Krzyż.

Telewizyjne transmisje celebracji Ojca świętego Benedykta XVI nie pozostawiają cienia wątpliwości: duży Krzyż stoi na ołtarzu, ściślej: na środku, w samym centrum ołtarza, pasyjką w stronę kapłana. Święta liturgia jest sercem życia Kościoła - fons et culmen! Mówi się więc tutaj o sprawach nie marginalnych, ale fundamentalnych, najważniejszych. W liturgii i przez liturgię dokonuje się nasze zbawienie. Bóg tutaj działa dla naszego uświęcenia! Ojciec święty Benedykt XVI daje współczesnemu zateizowanemu światu i niejednemu „katolikowi”- ateiście czy niedowiarkowi wyraźny znak: patrz na Krzyż! Hic est Deus! Także i my chcemy się wpatrywać w Pana Jezusa ofiarującego się za nas podczas Mszy Świętej, chcemy wraz z Kapłanem nieustannie zwracać się ku Panu.

Miejmy nadzieję, że ksiądz proboszcz pójdzie za ciosem i zgodnie z tradycją dołoży jeszcze 4 świece i postawi na ołtarzu tron z tabernakulum, a podczas celebracji zacznie stawać po tej samej stronie ołtarza, co wierni, którzy też będą mogli wtedy spoglądać wraz z nim na postać Ukrzyżowanego.

Najciemniej pod latarnią

2011-10-22T09:50:00.005+02:00

Zdjęcie z zebrania KEP, ze strony Wyższego Seminarium Duchownego w Przemyślu. Aranżacja blatu stołu i te bezgustowne wachlarzyki (serwetki?) sugerują, że imprezę przygototywał jakiś kelner. W dodatku aranżacja kiepska, bo jak widać zamiast porządnych, woskowych świec na stole są plastikowe diesle. I skąd się potem mają brać dobrze uformowani klerycy, skoro "kadra" ma liturgię w przysłowiowej pompie? I to nie byle jaka "kadra", bo patrzyli na to członkowie Konferencji Episkopatu Polski, w tym bp Adam Bałabuch i bp Stefan Cichy - obaj przewodniczący Komisji Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów - obecny i były. Tej samej komisji, która w swoim biuletynie swego czasu apelowała:

Przywrócić świece!

(...) Ostatnio dał się zaobserwować dramatyczny wzrost przypadków używania imitacji świec w czasie sprawowania liturgii. Niektóre z nich składają się z woskowej tuby i wkładu olejowego; inne składają się z tuby woskowej i małej Lampki wiecznej u jej szczytu. Imitacje te mają charakter nieliturgiczny i nie posiadają aprobaty kościelnej (...)

Pius XII kontra Paweł VI

2011-10-21T08:05:00.002+02:00

Kolejne zestawienie modlitw - W modlitewniku z 1970 r. znajdziemy modlitwę Piusa XII o powołania kapłańskie, a w wydaniu z roku 1983 - modlitwę Pawła VI o powołania wogóle. Jak widać, w 1983 r. modlitwy Piusa XII stały się już niekoszerne. No bo na zewnątrz Nowa Wiosna Kościoła szaleje tak, że łby chce pourywać, a tu mamy się modlić słowami O Jezu, który z głębi swego Boskiego Serca, pełnego troskliwości, głęboko współczujesz z biedną ludzkością i troszczysz się o to, kto ma ją wieść ku światłu i życiu wiecznemu poprzez cierniste szlaki tej ziemi? Wspominać o jakimś kapłańskim urzędzie prawdy i miłości? Przecież wzrastająca lawinowo od lat 70-tych liczba kapłanów porzucających swój urząd najlepiej chyba świadczy o tym, że już nie trzeba wzmacniać woli, by ich nie pokonała słabość i rozkosz ludzka, aby nie popadli w miękkość próżnego używania i nie stoczyli się na niziny, okryte oparami ludzkich namiętności... Cóż ten Pius XII wypisuje o jakimś składaniu Bogu żertwy własnych uczuć i zamiarów na przyszłość? Przecież - jak juz nie raz udowadnialiśmy na niniejszym blogu, według klasyków posoborowe kapłaństwo właśnie polega na tym, że można nadal robić to co się lubi, a w chwilach wolnych odwalać byle jak pańszczyznę parafialną...

Dalej czytamy: Wychowawcom daj światło, potrzebne do pielęgnowania w ich sercach delikatnego szczepu powołania, aż do dnia, w którym czystym i gorącym sercem przystąpią do twoich świętych ołtarzy. W formie kajaka, betonowego kloca, deski do prasowania, pachołków drogowych czy innej sterty plecaków

Niech będą aniołami miłości, wyrzekającymi się szczęścia tworzenia ziemskiej rodziny, w zamian za inne wyższe ojcostwo i pasterstwo - he he he - dobrze, że Pius XII nie dożył posoborowia, szczególnie w Austrii, gdzie zdecydowana większość kleru jest otwarcie przeciwna celibatowi i wstrzemięźliwości duchownych.

Niechaj będą aniołami ofiary, jak płomień całopalenia wyniszczającymi się dla dobra swych braci - no tu to już Pius XII zdecydowanie przesadził. Widząc typowego parochusa czy wikarego paradującego po współczesnej plebanii w t-shircie, krótkich gaciach i rozmemłanych laciach jakoś trudno mi dostrzec w nich spełnienie piusowego życzenia. Co innego misjonarze, szczególnie w krajach byłego ZSRR, którzy pracują średnio 500 godzin miesięcznie, dając z siebie wszystko... Ale duchowieństwo parafialne? Ze swiecą szukać jednostek, które się wypalają i wyniszczają dla swoich wiernych. Pojedyncze jednostki, najczęsciej nierozumiane przez dobrze sytuowanych konfratrów i flekowane w kuriach diecezjalnych.

Nie ma się więc co dziwić, że ta modlitwa wyleciała. Ona po prostu jest niekompatybilna z posoborowiem.

Droga do Nieba, AD 1970

Droga do Nieba, AD 1983

Duszpasterz vs. spikerokelner

2011-10-20T23:56:00.006+02:00

W czasach, w których z ambony Słowo Boże może "głosić" nawet Zosia z warkoczykami, a Ciało Chrystusa może całkowicie legalnie podawać wszystkim naokoło pani Zdzisia na codzień szlachtująca świnki w rzeźni - posoborowa "modlitwa za kapłanów" brzmi nieco nielogicznie... I jeszcze ten "chleb eucharystyczny" z małej litery, jakby chodziło o razowy czy pszenno-żytni z zakalcem...

Droga do Nieba AD 1970. - - - Droga do Nieba AD 1983

Zadania i troski arcypasterza - wersja 1970 vs. 1983

2011-10-20T23:43:00.004+02:00

Jak widać na załączonym obrazku, posoborowy arcypasterz w odróżnieniu od swego przedsoborowego kolegi po fachu to ma klawe życie. Miód malina! Nie ma już żadnych wrogów, nie musi znosić żadnych cierpień i przeciwności, owoce jego pracy już nie muszą być "tysiąckrotne", będzie KUL, jeśli wogóle jakiekolwiek będą... Pasać owiec już nie musi, a one nie muszą mu być wierne, a święci patroni w Niebie w dobie Nowej Wiosny Kościoła już nie muszą się w Niebie wstawiać za nim u Boga, tylko mogą się zająć czym innym.

Droga do Nieba AD 1970 ----Droga do Nieba AD 1983

św. Bernard kontra Kuria Diecezjalna Opolska

2011-10-20T22:58:00.004+02:00

Czyli kolejne zestawienie zawartości modlitewnika "Droga do Nieba" - wydania z AD 1970 (po lewej) i wydania z AD 1983 (po prawej). Komentarz chyba zbyteczny.

Aktualizacja: 21.10.2011 godz. 08:50

Nasi niezawodni Czytelnicy donieśli, że tym razem to nie radosna twórczość, po prostu funkcjonują dwie wersje tejże modlitwy, co można sprawdzić choćby tutaj. Dalej jednak pozostaje pytanie, cóż się takiego stało, że "nagle" wersja dłuższa została uznana za niegodną dalszego figurowania w modlitewniku? Czy modlitwa krótsza jest lepsza od dłuższej?

Inny Czytelnik informuje, że w wydaniach AD 2006 i 2007 Drogi do Nieba zamieszczono obie wersje tej modlitwy. Czyżby efekt obecnego pontyfikatu?

Jak to opolska kuria triduum o św. Jacku ocenzurowała

2011-10-16T23:05:00.014+02:00

W znanym i lubianym cyklu "Autostradą do Nieba" obrazującym posoborowe majstrowanie przy modlitewnikach - dzisiaj Triduum o św. Jacku. Skany pochodzą z modlitewnika Diecezji Opolskiej - "Droga do Nieba". Lewa kolumna to wersja AD 1972, prawa kolumna - popsuta wersja posoborowa AD 1983. Zielone linie oznaczają wezwania, które się uchowały, czerwone strzałki - wezwania, które całkowicie wyleciały z repertuaru, a czerwone podkreślenia - fragmenty, które zostały usunięte z wezwań, które pozostawiono w wersji okrojonej. Proszę też zauważyć, że modlitwę do Boga w wersji posoborowej zamieniono na modlitwę do św. Jacka. Taki "drobiażdżek"... Jak widać schizmatyków już nie trzeba nawracać, czystości i umartwienia też już nie trzeba miłować, a o wiernym strzeżeniu Przenajświętszej Eucharystii i rozkrzewaniu Różańca świętego na naszych ziemiach to już najlepiej wogóle nie wspominać, aby nie denerwować naszych braci odłamanych, odłączonych, starszych i młodszych w wierze i w zabobonie...

Pokora najgłębsza, cnoty, najwierniejszy syn, błagamy Boga, rzucanie "świata z jego ponętami", życie dla Boga - na śmietnik. Kościół posoborowy jak wiadomo nie adoruje, nie żebrze, nie błaga Boga (co najwyżej może na stojąco pobłagać św. Jacka) i nie klęka. To dobrze dla przedsoborowych, zacofanych sekciarzy-cieniasów.

Kolejny fragent zmasakrowanego triduum. Proszę zobaczyć ile zdań zostało wywalonych na śmietnik historii. Przy okazji widać, w Kościele posoborowym żródłem siły i uświęcenia nie jest już Ciało i Krew Chrystusa w postaci Eucharystii, skarb świętej wiary katolickiej, tylko oddawanie Jej czci. Przez nas. Widocznie w Kościele posoborowym Pan Bóg sam już nie da rady. Bez "ludu wiernego" nic się nie liczy.

Jak widać, z modlitwy na dzień trzeci również starannie usunięto teksty o adoracji Eucharystycznej u św. Jacka i o złączeniu naszych serc z Niepokalaną. Przypadek?

AD 1973 = deforma Litanii do Wszystkich Świętych

2011-10-16T22:27:00.011+02:00

Poniższe zestawienie to skany z tego samego modlitewnika - "Droga do Nieba". W lewej kolumnie skany z wersji AD 1972, w prawej - skany z wydania AD 1973. Proszę zwrócić uwagę, którzy święci "wylecieli" z "repertuaru" albo zmienili miejsce (np. św. Maria Magdalena "awansowała" na "apostołkę". "Wezwania różne" też zostały odchudzone o jakieś "nieistotne" kawałki o trzęsieniach ziemi, głodzie, wojnie, gniewie Bożym, etc. W części "wezwania różne" czerwonym kwadratem wyróżniłem wezwania, które "wcięło" podczas "deformy". "Ciekawe" dlaczego? Skany celowo są "pocięte", aby części litanii mniej więcej się zgadzały chronologicznie ze sobą. Proszę zauważyć, że wersja 1973 zgodnie z posoborową manierą ma już części "do wyboru".

Dla porównania - suplikacje z tej samej litanii - w wersji z Mszału Rzymskiego dla użytku wiernych wydanego w 1874 r. (imprimatur z 1872 r.) a więc 100 lat wcześniej. Jak widać - istotnych różnic między wersjami 1872 i 1972 nie ma (w wersji z 1872 r. brak wezwania o nawrócenie błądzących).

Heretycy protestują!

2011-10-16T20:45:00.002+02:00

cudzysłowy pochodzą od redakcji KNO

Synod "Kościoła" Ewangelicko-Augsburskiego w RP wraz z całym środowiskiem ewangelickim w naszym kraju wyrażają zaniepokojenie decyzją Sejmu RP o ogłoszeniu roku 2012 rokiem ks. Piotra Skargi.

Ks. Piotr Skarga był postacią publiczną, propaństwową. Bardzo dyskusyjne jest jednak jego wyobrażenie państwa - całkowicie niepasujące do współczesnej rzeczywistości i trudno określić, jakie wartości miałyby upamiętniać obchody tego roku. Trudno uznać za usprawiedliwione niektóre decyzje i działania ks. Skargi w odniesieniu do polityki wyznaniowej i polityki państwa. Ks. Skarga stanowczo opowiadał się za państwem jednowyznaniowym i wszelkie powodzenie naszego kraju widział w konsekwentnym realizowaniu tej idei, sprzecznej z polityką jagiellońską, w świecie której się wychował. Nie jest zrozumiałe, dlaczego Sejm RP uznał za warte promocji dokonania tej postaci. Działań ks. Skargi nie sposób uznać za akceptowalne dla współczesnego myślenia o kształcie państwa. Są one zrozumiałe z perspektywy historycznej, rywalizacji Kościołów i rozumienia koncepcji stosunków Państwo - Kościół czterysta lat temu. Obecnie
są one anachronizmem, choć mającym niekiedy swoje współczesne konsekwencje. Waśnie wyznaniowe i religijne dotyczą, niestety, i naszych czasów. Czy jednak przez swoją decyzję Sejm Rzeczypospolitej Polskiej - najważniejszy organ Państwa nie opowiedział się po stronie niedemokratycznej i kłócącej się ze współczesnością koncepcji postrzegania spraw religijnych?

Warto przypomnieć, że w burzliwej atmosferze wystąpień i tumultów wyznaniowych ks. Skarga działał radykalnie i stał się w pamięci historycznej postacią znaczącą, ale wspominaną przez różne kręgi wyznaniowe odmiennie. Swoją decyzją Sejm RP przypomina osobę bardzo kontrowersyjną i idee, które powinny być obce nowoczesnemu społeczeństwu. Decyzja ta jest dla nas niezrozumiała, zarówno w wymiarze neutralności państwa, jak i deklarowanego przez niektórych posłów otwarcia na inicjatywy ekumeniczne.

Warszawa, dnia 16 października 2011 r.

"ks." Wojciech Pracki
Rzecznik Prasowy "Kościoła"

Drodzy Czytelnicy - sami widzicie, że Sejm podjął bardzo dobrą decyzję! Niech dobry Bóg ma w opiece wszystkich parlamentarzystów, zwłaszcza nowoobranych!

Patron, którego nie ma

2011-10-16T19:29:00.005+02:00

Redakcyjna poczta przyniosła ostatnio dwa e-maile od Czytelników zdziwionych faktem czepiania się przeze mnie tytułu kościoła w brzmieniu Parafia pod wezwaniem świętego Ojca Pio. Chciałbym niniejszym wyjaśnić, że w katalogu świętych Kościoła katolickiego nie ma i nigdy nie było świętego Ojca Pio. Jest święty Pius z Pietrelciny, prezbiter, co każdy może sobie sprawdzić choćby zaglądając do Akt Stolicy Apostolskiej - pierwsza lepsza kwerenda w tomie z października 2003 zaprowadziła mnie do dekretu bł. Jana Pawła II zatwierdzającego obranie sobie przez archidiecezję Manfredonia-Vieste-San Giovanni Rotondo dodatkowego patrona w osobie właśnie św. Piusa z Pietrelciny.

O ile można jeszcze zrozumieć ignorancję w tej materii u szeregowego świeckiego, o tyle ręce, nogi i wszystkie inne członki opadają, gdy się widzi ignorancję u Arcybiskupa Gnieźnieńskiego, którego o brak znajomości zawartości katalogu świętych Kościoła tudzież Kalendarza Liturgicznego dla Diecezji Polskich podejrzewać chyba nie wypada...

Kościół posoborowy stoi murem za Januszem Palikotem!

2011-10-12T13:35:00.010+02:00

Obecny Sobór Watykański oświadcza, iż osoba ludzka ma prawo do wolności religijnej. Tego zaś rodzaju wolność polega na tym, że wszyscy ludzie powinni być wolni od przymusu ze strony czy to poszczególnych ludzi, czy to zbiorowisk społecznych i jakiejkolwiek władzy ludzkiej, tak aby w sprawach religijnych nikogo nie przymuszano do działania wbrew jego sumieniu ani nie przeszkadzano mu w działaniu według swego sumienia prywatnym i publicznym, indywidualnym lub w łączności z innymi, byle w godziwym zakresie. Poza tym oświadcza, że prawo do wolności religijnej jest rzeczywiście zakorzenione w samej godności osoby ludzkiej, którą to godność poznajemy przez objawione słowo Boże i samym rozumem. To prawo osoby ludzkiej do wolności religijnej powinno być w taki sposób uznane w prawnym ustroju społeczeństwa, aby stanowiło prawo cywilne.

Z racji godności swojej wszyscy ludzie, ponieważ są osobami, czyli istotami wyposażonymi w rozum i wolną wolę, a tym samym w osobistą odpowiedzialność, nagleni są własną swą naturą, a także obowiązani moralnie do szukania prawdy, przede wszystkim w dziedzinie religii. Obowiązani są też trwać przy poznanej prawdzie i całe swoje życie układać według wymagań prawdy. Tego zaś zobowiązania nie zdołają ludzie wypełnić w sposób zgodny z własną swą naturą, jeśli nie mogą korzystać zarówno z wolności psychologicznej, jak i wolności od zewnętrznego przymusu. A więc prawo do wolności religijnej ma fundament nie w subiektywnym nastawieniu osoby, ale w samej jej naturze. Dlatego prawo do owej wolności przysługuje trwale również tym, którzy nie wypełniają obowiązku szukania prawdy i trwania przy niej; korzystanie zaś z tego prawa nie może napotykać przeszkód, jeśli tylko zachowywany jest sprawiedliwy ład publiczny.
(Dignitatis Humanae, N. 2, Sobór Watykański Drugi)

Nikt nie powinien być niepokojony z powodu swych przekonań, nawet religijnych, byleby tylko ich objawianie nie zakłócało ustawą zakreślonego porządku publicznego
(konstytucja francuska, 1791 r., art. X, Deklaracja Praw Człowieka i Obywatela)

i dla odmiany - odwieczne i spójne nauczanie Kościoła katolickiego:

Koniecznym skutkiem Konstytucji uchwalonej przez zgromadzenie jest unicestwienie religii katolickiej, a wraz z nią posłuszeństwa należnego królom. W tym celu ustanowiono, jako prawo człowieka w społeczeństwie, tę wolność absolutną, która nie tylko zapewnia prawo nieingerowania w czyjeś poglądy religijne, ale ponadto przyznaje swobodę bezkarnego myślenia, mówienia, pisania a nawet drukowania w sprawach religijnych wszystkiego, co najbardziej nieskrępowana wyobraźnia może podsunąć (Pius VI, Quod aliquantulum, 1791 r.)

Dobrze bowiem wiecie, Czcigodni Bracia, że w naszych czasach wielu jest takich, co stosując do ludzkiej społeczności przewrotną zasadę tak zwanego naturalizmu ośmielają się głosić, iż najlepsza struktura społeczeństwa i rozwój państwa zgoła wymagają, by ludzka społeczność była kształtowana i zarządzana bez żadnego uwzględnienia religii, jakby ona w ogóle nie istniała, a przynajmniej nie czynią żadnego rozróżnienia między religią prawdziwą a fałszywą. Ponadto nie wahają się twierdzić, wbrew nauce Kościoła i Świętych Ojców, że najlepszą jest taka struktura społeczeństwa, w której władzy państwowej nie przyznaje się obowiązku nakładania ustalonych kar na tych, co występują przeciwko religii katolickiej, z wyjątkiem sytuacji, w których domaga się tego spokój publiczny. Na podstawie tego całkowicie fałszywego pojęcia o władzy w społeczeństwie nie cofają się przed popieraniem owego błędnego poglądu, ze wszech miar zgubnego dla Kościoła katolickiego i narażającego dusze ludzkie na utratę zbawienia, a przez świętej pamięci Grzegorza XVI, Naszego Poprzednika, nazwanego szalonym pomysłem, a mianowicie, że wolność sumienia i kultu jest własnym prawem każdego człowieka, które powinno być ogłoszone i sformułowane w ustawie w każdym właściwie ukonstytuowanym społeczeństwie. A nadto że obywatele mają prawo do wolności w każdej dziedzinie życia, które nie może być ograniczane przez jakąkolwiek władzę, czy to świecką czy to kościelną. Dzięki temu prawu mogą oni swoje poglądy jawnie i publicznie głosić, zarówno poprzez ustne wypowiedzi jak też za pośrednictwem publikacji, czy w jakikolwiek inny sposób. Tak zaś nierozważnie twierdząc, nie zważają zupełnie na to i nie biorą wcale pod uwagę tego, że głoszą "swobodę zatracenia" i że, jeśliby zawsze wolno było bez ograniczeń wygłaszać ludzkie opinie, to nigdy nie zabraknie takich, którzy ośmielą się sprzeciwiać prawdzie i ufać w słowa ludzkiej mądrości, podczas gdy z samej nauki Pana Naszego Jezusa Chrystusa wiara i mądrość chrześcijańska winna wywnioskować, jak należy unikać tej, ze wszech miar szkodliwej, próżności. (bł. Pius IX, Quanta cura)

twierdzenie potępione Nr 77. W naszych czasach nie jest już więcej rzeczą pożyteczną, by religia katolicka uważana była jakby za jedyną religię państwa, z wykluczeniem wszystkich pozostałych.

twierdzenie potępione Nr 78. Stąd w niektórych państwach katolickich chwalebnie zostało zastrzeżone w prawie, by osoby tam przebywające miały całkowitą swobodę sprawowania publicznego jakiegokolwiek kultu.

twierdzenie potępione Nr 79. Otóż fałszywym jest twierdzenie, że wolność obywateli w wyborze jakiegokolwiek kultu przyznana wszystkim i pełna swoboda głoszenia i wypowiadania publicznie jakichkolwiek poglądów sprzyja zepsuciu obyczajów i charakterów, a także rozszerzaniu się szkodliwego indyferentyzmu
(bł. Pius IX, Syllabus errorum)

Piractwo - partactwo

2011-10-11T13:20:00.004+02:00

Czyli "rekolekcje adwentowe" Polskiej Misji Katolickiej w Berlinie

gitarrra liturgiczna, posoborowa następczyni manipularza

Wesoła zabawa w prezbiterium. Mogli sobie ognisko jeszcze rozpalić. Sądząc po kolorze ornatu - pewnie to wieczorna Msza roratnia.

Topienie w brunatnej wodzie łódeczek - uskuteczniane w głównej nawie.

Nie powiem - bardzo bogata symbolika.

"Krucyfiks" z liny okrętowej. Bardzo bezgustowne.

Kolejny dowód za tezą iż niemiecka żywność z supermarketów szkodzi na intelekt :-)

Czyżby kandydat na ministranta?

Teatrzyk parafialny

Funkcjonariusz Kościoła walczącego.

Z nudą.

Satyra w krótkich majteczkach

2011-10-10T10:43:00.003+02:00

I to w dodatku w przytomności biskupa!

Swoją drogą - kto to jest "święty Ojciec Pio"? Może to jakiś znajomy "świętego Diakona Francesco"?

Bo dla mnie postać z powyższego obrazka wygląda wypisz-wymaluj jak św. Pius z Pietrelciny...

Koło nam się połamało, a my wszyscy bęc!

2011-10-08T22:55:00.005+02:00

Dawno temu, jeszcze za PRL, jak chodziłem do podstawówy, to przygotowanie do bierzmowania polegało głównie na nauce katechizmu Kościoła katolickiego, którego treść wszyscy musieli zgłębić i następnie zdać w formie pisemnych i ustnych zaliczeń u o. Marka Machudery OFMCap. Na Mszach świętych nie obłapialiśmy się wokół ołtarza, a na adoracjach nie leżeliśmy na sempiternach w prebiterium. Lud wierny znał swoje miejsce w Kościele i równie dobrze znał katechizm.

Niestety dzisiaj nawiedzeni duszpasterze dumający, co by tu jeszcze wymyślić, jak by tu jeszcze udziwnić liturgię "aby młodzież przyszła", co by tu jeszcze spieprzyć, schodzą już na poziom takiego dna, że aż przykro to oglądać.

Poniżej zdjęcia z rekolekcji dla bierzmowańców u salezjanów w Wiśle nadesłane przez Czytelnika (...). Cyniczne podpisy pod zdjęciami pochodzą jak zwykle od redakcji KNO. Niestety innymi sankcjami nie dysponujemy. Możemy się tylko jeszcze pomodlić.

Gromadzimy się wokół tego stołu, żeby se brzuchy podtrzymać pospołu

Jużem dość nasiedział / się dla Ciebie Panie / Zlegnę sobie zatem / Na tymże dywanie

Domowe przedszkole

2011-10-08T22:28:00.004+02:00

Czyli kolejne wygłupy absolwentów zasadniczych szkół zawodowych przyuczających do zawodu: prezbiter

sekta krawaciarzy

2011-10-05T23:42:00.002+02:00

Witam serdecznie.
Jestem od kilku miesięcy Waszym stałym czytelnikiem i z wielkim zainteresowaniem śledzę Waszą troskę odnośnie sprawowania liturgii, ubiorów kapłanów, zachowań i wypowiedzi. Sam jestem nadzwyczajnym szafarzem Komunii Świętej i wiem jaki jest Wasz stosunek do tej formy posługi przy ołtarzu - przyjmuję to z pokorą :)
Przeglądając strony internetowe poświęcone budowom szopek (których jestem miłośnikiem) w Niemczech i w Austrii, natrafiłem na bardzo interesujące zdjęcia przedstawiające jakiś księży, którzy w stule i pod krawatem odprawiają modlitwy, a po mojemu "odstawiają szopkę" Ma to miejsce w Austrii w latach 2008-09
Oto linki do zdjęć:

http://www.krippenverein-wattens.at/pics/wattens/fotogalerie/4122700000454.jpg
http://www.krippenverein-wattens.at/pics/wattens/fotogalerie/4122700001562.jpg
http://www.krippenverein-wattens.at/pics/wattens/fotogalerie/4122700001560.jpg
http://www.krippenverein-wattens.at/pics/wattens/fotogalerie/4122700001569.jpg

(...)

Pozdrawiam
Grzegorz M(...)

Bóg zapłać za korespondencję. Strasznie niewygodne te szaliki. Bezguście totalne.